VII SA/Wa 82/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U, z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani J. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek Pani J. B., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Pani A. S. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej na budynek warsztatowo-usługowy branży motoryzacyjnej przy ul. [...] w [...], działka o nr ew. [...], ark. [...], obr. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny wskazując, iż decyzją z dnia [...] września 2015 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Pani J. B., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Pani A. S. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej na budynek warsztatowo-usługowy branży motoryzacyjnej przy ul. [...] w [...], działka o nr ew. [...], ark. [...], obr. [...]. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., odwołanie złożyła Pani J. B. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności zaprezentował orzecznictwo sądowe i piśmiennictwo dotyczące instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc te teoretyczne rozważania do przedmiotowej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym zakres przedmiotowego pozwolenia na budowę to: "zmiana sposobu użytkowania istniejącej hali z zapleczem socjalnym na budynek warsztatowo-usługowy branży motoryzacyjnej. Z uwagi na charakter prowadzonej działalności (programowania zmian charakterystyki pracy silników samochodowych) nie jest konieczna ingerencja w układ funkcjonalny obiektu. Wystarczające są również istniejące instalacje.(...); wmurowanie z bloczków gazobetonowych ścianki działowej w osi 4; wzmocnienie konstrukcji dachu hali poprzez - do istniejących kratownic dospawanie elementów wzmacniających (...); podwieszenie sufitu podwieszanego w pomieszczeniach warsztatowych i ich docieplenie poprzez ułożenie na nim warstwy mineralnej i paraizolacji; wmurowanie od strony działki sąsiedniej ogniomurka kontynuującego istniejącą ścianę oddzielenia p.poż w osi A; lokalizacja urządzeń warsztatowych - podnośniki i urządzenia diagnostyczne". Następnie organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), według stanu na dzień [...] listopada 2014 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestorka - Pani A. S. - do wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...], obr. [...]. Do ww. wniosku Pani A. S. dołączyła decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na budynek warsztatowo-usługowy branży motoryzacyjnej, przewidzianej do realizacji na działce o nr ew. [...], ark [...], obr. [...], położnej w [...] przy ul. [...]. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponadto zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], znak: [...]. Ww. decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], znak: [...], ustala następujące wymagania dotyczące nowej zabudowy: linia zabudowy (dopuszczalna - bez zmian, projektowana - bez zmian), wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (dopuszczalna - bez zmian, projektowana - bez zmian), szerokość elewacji frontowej (dopuszczalna - bez zmian, projektowana - bez zmian), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki - bez zmian, projektowana - bez zmian), geometria dachu (dopuszczalna - bez zmian, projektowana bez zmian). Wskazana wyżej decyzja o warunkach zabudowy wskazuje, że na terenie inwestycji należy zapewnić miejsca postojowe w ilości: min. 3,2 miejsca postojowego na każdych 10 zatrudnionych. Z "charakterystyki inwestycji - projektowane zmiany" zawartej w projekcie architektoniczno-budowlanym wynika, że w obiekcie pracować będzie maksymalnie 5 zatrudnionych pracowników, natomiast z akt sprawy wynika, że na działce inwestycyjnej istnieją 4 miejsca parkingowe (zob. rysunek U.01, projekt zagospodarowania terenu). Ponadto w ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], znak: [...], wskazano, że zapotrzebowanie na media jest wystarczające - z istniejących przyłączy, a odprowadzanie wód deszczowych na teren własny działki. Z uwagi na powyższe GINB uznał, że w niniejszej sprawie nie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nadto organ odwoławczy wskazał, że analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Należy zauważyć, że projektowane zmiany nie wpływają na usytuowanie istniejącego obiektu na działce budowlanej. Podkreślono, że projekt budowlany spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 32 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak uznania, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej wskazano, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynika, że w toku postępowania zakończonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę Pani J. B. w piśmie z dnia 4 lipca 2014 r. podniosła, że "Firma [...] (branża motoryzacyjna - tuningowanie samochodów) mieszcząca się przy ul. [...] w [...] (działka nr ew. [...] ark. [...] obręb [...]) faktycznie działa już od kilku miesięcy, a wzmiankowana hala magazynowa została przebudowana". Pismem z dnia 22 lipca 2014 r., znak: [...], Urząd Miasta [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał ww. pismo z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowemu Inspektoratowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] "z prośbą o zbadanie, czy inwestor zgodnie z przekazaną informacją dokonał przebudowy i zmiany sposobu użytkowania obiektu przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę". Pismem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], PINB dla Miasta [...] poinformował, że na podstawie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego dokonał czynności kontrolnych, a "inspektorzy PINB nie stwierdzili samowolnej zmiany sposobu użytkowania". Zgodnie z przywołanym wyżej art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa Uprawnienie do kontroli, o której mowa w art. 81 Prawa budowlanego jest wyrazem przyznania organom nadzoru budowlanego kompetencji o charakterze policji budowlanej, jednakże czynności wykonywane w jej ramach przez te organy, a zwłaszcza poczynione ustalenia stanowią materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/G1 1148/13). Tym samym organ podstawowy nie naruszył rażąco prawa i prawidłowo wydał pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił również, mając na uwadze zarzuty odwołania, że w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę organ powiatowy nie dysponował "zrzutami z ekranu", iż w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. O ile bowiem organ rozstrzygając w postępowaniu zwykłym ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej całokształcie, tj. zebrać wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go ocenić, jak tego wymagają regulacje art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ustosunkowując się do stanowisk stron o ile dotyczą kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego podstaw prawnych, to rozstrzygając w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym ocena organu jest ograniczona i polega na skontrolowaniu, czy w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zachodzą przesłanki do stwierdzenia jego nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, ponieważ postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności orzeczenia albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. W rezultacie organ odwoławczy wskazał, że organ stopnia podstawowego w dacie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę nie dysponował ww. "zrzutami z ekranu", okoliczność ta może być ewentualną podstawą wznowienia postępowania, na podstawie przywołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ("w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję"). W żadnym jednak wypadku nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej na podstawie unormowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ wojewódzki przepisów art. 7, 8, 11, 77 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., co podnosi w swym odwołaniu Pani J. B. W szczególności podkreślono, że w trybie nieważnościowym decyzja administracyjna poddawana jest kontroli według stanu prawnego oraz faktycznego na dzień jej wydania. Tak więc całkowicie niedopuszczalnym jest, co do zasady, orzekanie przez organ nadzoru w oparciu o materiał dowodowy, którym nie dysponował organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie. Podsumowując powyższe rozważania, GINB nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], znak: [...], naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. B. 1. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak uznania, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, wobec czego nie może zostać wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na wykonanie robót budowlanych inwestorowi A. S., ponieważ decyzja taka nie może polegać na legalizacji wykonanych prac bez wydania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, co skutkowało naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 6 k.p.a. - zasady praworządności, nakazującej organom administracji publicznej działanie na podstawie przepisów prawa - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów uniemożliwiających wydanie decyzji w przypadku dokonania samowoli budowlanej, art. 8 i 11 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania - poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do zarzutów wskazywanych szczegółowo w odwołaniu od decyzji organu I instancji, oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji. Podnosząc te zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 16 k.p.a. i zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa. Dlatego czynności procesowe składające się na treść tego postępowania powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Należy także wskazać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów Prawa budowlanego, to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. W ramach postępowania nieważnościowego nie ma proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym i poczynienia w oparciu o ten materiał dowodowy dodatkowych ustaleń faktycznych. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana na skutek wadliwej oceny dowodów i dokonania na ich podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Jakkolwiek zauważyć należy, że nie ma ustawowego zakazu prowadzenia postępowania wyjaśniającego w ramach sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, to jednak postępowanie to ogranicza się do okoliczności dotyczących przesłanki nieważności decyzji. W doktrynie przyjmuje się, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. M.Jaśkowska, A.Wróbel. Komentarz k.p.a. Lex 2015 r.). Zawarte wyżej uwagi należało poczynić ze względu na charakter sformułowanych w skardze zarzutów. Odnosząc rozważania teoretyczne do przedmiotowej sprawy należy uznać, że rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe zarówno pod względem zachowania zasad procesowych jak i merytorycznej treści decyzji. Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, sprowadzają się do wskazania wadliwości decyzji organu odwoławczego polegającej na niestwierdzeniu decyzji. o pozwoleniu na budowę pomimo tego, że roboty budowlane zostały wykonane przed wydaniem tejże decyzji. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że w momencie wydawanie decyzji, której unieważnienia domaga się Skarżąca materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji nie potwierdzał tego aby roboty budowlane dotyczące tej inwestycji już zostały rozpoczęte. W żadnej mierze nie można w związku z tym postawić zarzutu Prezydentowi Miasta [...] aby wydał decyzję w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego orzekających w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, że decydujące znaczenie w zakresie spornej okoliczności ma pismo z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], PINB dla Miasta [...], który informował, że na podstawie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego dokonał czynności kontrolnych, a inspektorzy PINB nie stwierdzili samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Wskazane wyżej czynności kontrolne zostały podjęte w związku z zarzutami zgłoszonymi przez Skarżącą. Podkreślić należy, że przepis ust. 4 ww. artykułu stanowi o tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Ustalenia poczynione w trakcie owych czynności korzystają z mocy dowodowej jak inne dowody w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że przyjęcie w realiach niniejszej sprawy przez organ architektoniczno – budowlany, a następnie przez organy nadzoru budowlanego, iż w dacie wydawania pozwolenia na budowę nie zostały rozpoczęte roboty budowlane nie mogło stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego. Nie można też zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 8 i 11 kpa. Organ odwoławczy niewątpliwie zwięźle ale odniósł się do istotnych zarzutów odwołania a uzasadnienie organu II instancji zawiera podstawowe elementy wskazane w art. 107 § 3 kpa. Orzeczenie w tym kwestionowanym zakresie nie może być uznane za wadliwe na tyle aby uznać, iż wada ta mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach Sąd skargę uznał za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) skargę oddalił.