I OZ 1301/16

Dnia 23 listopada 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 sierpnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Sz 818/16 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 818/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie rejestracji pojazdu [...] oraz odmowy rejestracji tego pojazdu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że wykonanie decyzji codziennie powoduje dla skarżącego znaczną szkodę, a także trudne do odwrócenia skutki. Skarżący jest bowiem pozbawiony nie tylko możliwości skorzystania ze swojej własności, ale w świetle przepisów i orzecznictwa Sądu Najwyższego utrata możliwości korzystania z pojazdu stanowi szkodę majątkową. Sąd wyjaśnił, że samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważył, iż odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez wnioskodawcę z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, że powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Z wniosku nie wynika także, że użytkowanie pojazdu jest dla wnioskodawcy niezbędne i bez tego pojazdu zagrożona jest jego egzystencja. Sąd zaznaczył, że z przedstawionej ogólnej argumentacji, bez poparcia stosownymi dowodami, w szczególności obrazującymi jego aktualną sytuację finansową i majątkową, niemożliwa jest ocena czy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.B. podnosząc, że w jego ocenie wykonanie decyzji powoduje powstanie realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu wskazano, że wykonanie decyzji wpływa znacząco na strefę komfortu wnioskodawcy, który nie mogąc korzystać z samochodu, musi poruszać się przy użyciu komunikacji miejskiej oraz taksówek, co powoduje także konieczność ponoszenia dodatkowych wydatków. Ponieważ postępowanie administracyjne, zdaniem autora zażalenia, "może trwać latami", to ponoszone wydatki powinny zostać uznane za znaczną szkodę powstałą po stronie wnioskodawcy. Ponadto w zażaleniu podkreślono, że nieużywany samochód narażony jest na proces niszczenia, co prowadzić może w przypadku przedłużającego się postępowania, do spadku wartości pojazdu w wysokości kilkunastu lub kilkudziesięciu procent. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, jedynie w związku ze spełnieniem określonych przesłanek. Obowiązek wykazania zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. A zatem to wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i uzasadnić to żądanie. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody rozumieć należy szkodę, której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu podobnego rodzaju, zaś spowodowanie powstania trudnych do odwrócenia skutków oznacza skutki, których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W niniejszej sprawie, we wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący zasadniczo jedynie powtórzył przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. To nie mogło zostać uznane za wystarczające uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Dopiero w rozpoznawanym zażaleniu w szerszy sposób omówione zostały okoliczności, mające zdaniem autora zażalenia świadczyć o powstaniu po stronie skarżącego znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wystarczającym jest uprawdopodobnienie zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie ich udowodnienie, nie oznacza to jednak, że wystarczającym jest złożenie przez wnioskodawcę dowolnych, nie potwierdzonych niczym oświadczeń. Wskazane w zażaleniu: wpływ na strefę komfortu wnioskodawcy, wydatki ponoszone na komunikacje miejską czy spadek wartości pojazdu, którego skarżący nie może obecnie użytkować, nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje powstanie po stronie skarżącego znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie twierdzi, że przedmiotowy pojazd używany przez niego do zarobkowania, nie wykazał także, że niemożność użytkowania pojazdu w sposób szczególny wpływa na jego życie codzienne, nie uprawdopodobnił również w sposób wystarczający, że koszty użytkowania przez niego komunikacji miejskiej oraz taksówek stanowią znaczną szkodę w jego majątku. Zasadniczo zażalenie w niniejszej sprawie oparte jest jedynie na oświadczeniach skarżącego, przy czym oświadczenia te nie zawierają żadnego odniesienia do rzeczywistego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na życie codzienne czy sytuację majątkową skarżącego czy też jego rodziny. Tym samym uznać należy, że skarżący ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w rozpoznawanym zażaleniu, nie wykazał, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.