II SA/Wa 1199/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w dniu [...] marca 2016 r. wydała orzeczenie nr [...], którym uznała T.S. za niezdolnego do służby w Policji, w związku z rozpoznaniem: nadciśnienie tętnicze. § 47 p. 1 lit. N. Komisja w części F orzeczenia (szczegółowe uzasadnienie orzeczenia) podała, że w przeprowadzonym z urzędu komisyjnym badaniu lekarskim stwierdzono niezdolność kandydata do służby w Policji. W odwołaniu orzekany podniósł, że został zdiagnozowany na podstawie jednorazowego badania ciśnienia tętniczego, a wyniki z badania biochemicznego i EKG serca, a także konsultacje okulistyczne nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekająca w [...] (zwana dalej CKL), na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) w dniu [...] maja 2016 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie komisji pierwszej instancji. Organ w uzasadnieniu orzeczenia podał, że podczas badania komisyjnego stwierdzono u orzekanego ciśnienie krwi 150/90 mm Hg. W przedłożonym badaniu 24-godzinnego monitorowania ciśnienia tętniczego krwi z dnia 17 marca 2016 r. ciśnienie w godzinach nocnych wyniosło do 180/66 mmHg, dodatkowo badanie ECHO serca z dnia 14 kwietnia 2016 r. wykazało upośledzenie podatności rozkurczowej LV. T.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL, w którym zarzucił organowi, że pobieżnie wykonywał czynności w czasie badania komisyjnego, co przejawiało się brakiem zaangażowania oraz brakiem wnikliwej analizy dostarczonych badań, jednocześnie nie uwzględniono i zbagatelizowano poszczególne dokumenty, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wydane orzeczenie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. CKL wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed właściwymi organami. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie może natomiast orzekać za organ w sposób merytoryczny, przyznając stronie określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone, jak i orzeczenie komisji pierwszej instancji naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) – zwanej dalej ustawą, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1 ustawy, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1 tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. Stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń (Dz. U. z 2014 r., poz. 1893), rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Rejonowa Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, nie uzasadniła swojego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że uzasadnienie orzeczenia winno zaś w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać to, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w Policji. Zarówno bowiem skarżący, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Podkreślić również należy, że i w orzeczeniu CKL nie odniesiono się do argumentów zawartych w odwołaniu strony. Organ odwoławczy pomimo, że orzeczenie organu pierwszej instancji dotknięte było tak istotnym uchybieniem, orzeczenie to utrzymał w mocy, ale dlaczego to uczynił, to z całą pewnością nie wynika z jego uzasadnienia. Zatem – zdaniem Sądu – uznać należy, że chociażby w/w uchybienia w postaci braków należytego sporządzenia uzasadnienia orzeczeń w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięć i w konsekwencji powodujące konieczność uchylenia zaskarżonych orzeczeń oraz zobowiązanie organów do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Brak bowiem uzasadnienia uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie podkreślić należy, że uchybienia organu w postaci braku prawidłowego sporządzenia uzasadnienia, nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, komisje lekarskie obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia skarżącego, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcia należycie uzasadnią. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 3)w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) należało orzec, jak w sentencji wyroku.