VII SA/Wa 1296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę odwołującą się obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wykonanej płyty betonowej z kanałem betonowym o wymiarach 2,00 x 0,90 m i gł. 1,20 m zlokalizowanej na nieruchomości położonej na działce nr ewid. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") podał, że w trakcie postępowania przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") ustalono, że A. S. wykonał samowolnie obrzynarkę płyt kamiennych z kanałem betonowym na płycie betonowej, która znajduje się w odległości ok. 6,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]; w budynku mieszkalnym w pomieszczeniu usługowym inwestor wykonał kanał betonowy o wymiarach ok. 4,50 m x 1,00 m i gł. 1,20 m nakryty kratą metalową. Kanał został wykonany zgodnie z oświadczeniem A. S. w 1989 r., a montaż obrzynarki z kanałem i płytą betonową został wykonany w 1990 r. Wobec powyższego PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] nakazał A. S. przedstawienie inwentaryzacji powykonawczej płyty betonowej z kanałem betonowym oraz kanału betonowego wraz z ekspertyzą o zdatności do użytkowania i wykonania zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pozytywnej opinii Inspekcji Ochrony Środowiska. Z przedstawionej dokumentacji technicznej sporządzonej przez osobę uprawnioną wynika, że całość wykonanych elementów budowlanych służy do prowadzenia usług w zakresie cięcia, formowania i wykończenia ozdobnego kamienia i marmuru. Obiekty nie naruszają obowiązujących w 1990 r. warunków technicznych i nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Nie pogarszają warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, a jedyną uciążliwość dla otoczenia stanowić może emisja hałasu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] udzielono A.S. pozwolenia na użytkowanie płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m z zamontowaną nad kanałem obrzynarką płyt kamiennych oraz kanału betonowego o wym. 4,50 m x 1,00 m i gł. 1,20 m wykonanego w pomieszczeniu usługowym w piwnicy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...]położonej przy ul. [...] w [...]. [...]WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. PINB, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał A.S. wykonanie rozbiórki przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m. 3. Po rozpatrzeniu odwołania A. S., w uzasadnieniu decyzji [...]WIN budowlanego stwierdził, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji było prawidłowe. Z ustaleń organu wynika, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, z którego wynika, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed wejściem w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. A zatem w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej popełnionej jak bezsprzecznie ustalono w 1990 r. zastosowanie winien mieć art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Działka, na której znajduje się sporna inwestycja położona była na terenie przeznaczonym w planie miejscowym obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Zgodnie z ustaleniami tego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej można było lokalizować usługi nieuciążliwe, tj. takie, które są niezbędne w codziennym życiu osób zamieszkujących na terenach zabudowy jedno i wielorodzinnej. Organ wobec tego uznał, że należy podzielić stanowisko organu powiatowego wyrażone w uzasadnieniu objętej odwołaniem decyzji, iż funkcjonowanie na terenie ww. działki obrzynarki płyt kamiennych, pod którą samowolnie wykonano podstawę z płyty kamiennej i kanału betonowego koliduje z postanowieniami obowiązującego w dacie realizacji spornego obiektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w kontekście zakazu prowadzenia usług uciążliwych. Ponadto PINB wziął także pod uwagę zapisy Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], w którym teren na którym znajduje się przedmiotowa działka oznaczony jest symbolem "MN" – m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi, co w ocenie [...] WINB wyklucza możliwość legalizacji tego obiektu. W ocenie [...] WINB, w świetle powyższego zaszła okoliczność której o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m, w związku z niezgodnością lokalizacji tej budowy z postanowieniami obowiązujących w tym czasie przepisów o planowaniu przestrzennym (w związku z brakiem przepisów aktualnie obowiązujących). Stanowi to samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Organ stwierdził również, że należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, iż ze względu na fakt, że działka inwestora jest bardzo wąska, charakter wykonywanych na niej usług (cięcie i obróbka kamienia przy pomocy specjalnej maszyny) należy zaliczyć do uciążliwych, a emisja pyłów i hałasów na nieruchomości sąsiednie znajdujące się w bliskiej odległości może powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odnosząc się do odwołania – naruszenia art. 9 i 10 kpa - organ stwierdził, że zarzut naruszenia tych przepisów może odnieść skutek, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czego odwołujący się w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Organ również nie podzielił stanowiska odwołującego się o błędnej kwalifikacji przez organ powiatowy spornej inwestycji jako obiektu budowlanego, bowiem płyta betonowa wraz z kanałem i obrzynarką płyt kamiennych stanowiąc całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami mieści się w pojęciu budowli, a zatem podlega ustawowej definicji obiektu budowlanego i w rezultacie w przypadku jego samowolnej realizacji pod rządami ustawy prawo budowlane z 1974 r. [podlega] przepisowi art. 37 tej ustawy. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S.; zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 9 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności nie poinformowano strony o przedmiocie toczącego się postępowania oraz nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji; 2) art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa przez błędną ocenę dowodu w postaci Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. i przyjęcie, że tereny położone przy ul. [...] w [...] nie są przeznaczone pod usługi i infrastrukturę techniczną (tj. usługi kamieniarskie i płyta betonowa z kanałem betonowym), podczas gdy właściwa ocena dowodu winna prowadzić do wniosku, że usługi prowadzone przez stronę oraz płyta betonowa z kanałem betonowym o wym. 2,00 x 0,90 m i gł. 1,20 m są zgodne ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...]; 3) art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym w szczególności brak zebrania dowodów potwierdzających prowadzenie przez stronę usług uciążliwych, emisję pyłów i hałasu oraz wpływ ewentualnych pyłów i hałasu na pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia; 4) art. 84 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia występowania emisji i pyłów i hałasu powstałych w związku z prowadzeniem przez stronę usług kamieniarskich, podczas gdy twierdzenia organu w tym zakresie winny być potwierdzone wiadomościami specjalnymi, których organ nie posiada; 5) art. 84 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, że emisja pyłów i hałasu powstałych w związku z prowadzeniem usług kamieniarskich powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, podczas gdy twierdzenia organu w tym zakresie winny być potwierdzone wiadomościami specjalnymi, których organ nie posiada; 6) art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji przez organ drugiej instancji, w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie rzetelnej kontroli instancyjnej orzeczenia; 7) art. 138 § 1 ust. 1 kpa poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wykonanej płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 x 0,90 m i gł. 1,20 m na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], nr ewid. [...]; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: 8) art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest badanie zgodności przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., podczas gdy właściwa interpretacja przepisu winna prowadzić do wniosku, że zgodność płyty betonowej winna być oceniana z przeznaczeniem gruntu istniejącym w dniu wydawania decyzji; 9) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa płyta betonowa z kanałem betonowym stanowi obiekt budowlany, podczas gdy prawidłowa wykładnia winna prowadzić do wniosku, że nie stanowi takiego obiektu, a tym samym nie ma do niej zastosowania ustawa Prawo budowlane – - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. 2. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie nałożenia na A. S. obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wykonanej płyty betonowej z kanałem betonowym o wymiarach 2,00 x 0,90 m i gł. 1,20 m zlokalizowanej na nieruchomości położonej na działce nr ewid. [...] w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący A.S. wykonał samowolnie obrzynarkę płyt kamiennych z kanałem betonowym na płycie betonowej, która znajduje się w odległości ok. 6,5 m od granicy z działką sąsiednią; w budynku mieszkalnym w pomieszczeniu usługowym wykonał kanał betonowy o wymiarach ok. 4,50 m x 1,00 m i gł. 1,20 m nakryty kratą metalową. Kanał, zgodnie z oświadczeniem A. S. został wykonany w 1989 r., a montaż obrzynarki z kanałem i płytą betonową został wykonany w 1990 r. PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] nakazał A. S. przedstawienie inwentaryzacji powykonawczej przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym oraz kanału betonowego wraz z ekspertyzą o zdatności do użytkowania i wykonania zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pozytywnej opinii Inspekcji Ochrony Środowiska. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. udzielono A. S. pozwolenia na użytkowanie płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m z zamontowaną nad kanałem obrzynarką płyt kamiennych oraz kanału betonowego o wym. 4,50 m x 1,00 m i gł. 1,20 m wykonanego w pomieszczeniu usługowym w piwnicy budynku mieszkalnego, natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. [...] WINB stwierdził nieważność ww. decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. PINB, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał A.S. wykonanie rozbiórki przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m. 3.2. Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), do spraw do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1); przepisu art. 48 (nakaz rozbiórki) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 12 marca 2014 r. II OSK 2480/12 stwierdził, że przepis art. 103 ust. 2 p.b. odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy. Jest to bowiem przepis o charakterze intertemporalnym, odnoszący się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy p.b. z 1974 r., nie zaś art. 48 obecnie obowiązującej ustawy. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Skoro więc przedmiotowa samowola budowlana dokonana została w 1990 r., to zastosowanie w niniejszej sprawie powinny mieć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: (1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub ( 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (v. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13). 3.3. Z ustaleń dokonanych przez organ w niniejszej sprawie wynika, że obecnie na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale działka, na której znajduje się przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym w planie miejscowym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Zgodnie z ustaleniami tego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej można było lokalizować usługi nieuciążliwe, tj. takie, które są niezbędne w codziennym życiu osób zamieszkujących na terenach zabudowy jedno i wielorodzinnej. Stwierdzić wobec powyższego należy, że słusznie organ uznał, że funkcjonowanie na terenie tej działki obrzynarki płyt kamiennych, pod którą samowolnie wykonano podstawę z płyty kamiennej i kanału betonowego koliduje z postanowieniami obowiązującego w dacie realizacji spornego obiektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w kontekście zakazu prowadzenia usług uciążliwych. Z zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], w którym teren na którym znajduje się przedmiotowa działka, oznaczony jest symbolem "MN" – m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi, co wyklucza możliwość legalizacji tego obiektu. Prawidłowo więc organ uznał, że zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym, w związku z niezgodnością lokalizacji tej budowy z postanowieniami obowiązujących w tym czasie przepisów o planowaniu przestrzennym, i w związku z brakiem przepisów aktualnie obowiązujących. Stanowi to samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Sąd stanowisko to podziela. Nie budzi również wątpliwości, że ponieważ działka A. S. jest wąska, a faktem powszechnie znanym (art. 77 § 4 kpa) i nie wymagającym dowodu jest, że charakter wykonywanych na tej działce usług takich jak cięcie i obróbka kamienia przy pomocy specjalnej maszyny, należy do charakteru usług uciążliwych, przy czym dodatkowo jeszcze, jak słusznie wskazał organ, emisja pyłów i hałasów na nieruchomości sąsiednie znajdujące się w bliskiej odległości może powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie dostępny w prowadzonym obecnie postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.