I OZ 923/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1412/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie R. H. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii C+E, B+E, C, B, A. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaskarżona decyzja jak i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym skarżący jest czynnym przedsiębiorcą, któremu niezbędne jest prawo jazdy do prowadzenia działalności gospodarczej, a wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1412/16, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że argument, iż posiadanie prawa jazdy jest niezbędne skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej, bez wskazania i wykazania zależności pomiędzy prawidłowym prowadzeniem działalności, a posiadaniem prawa jazdy, nie pozwala uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, w jaki negatywny sposób zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy wpłynie na jego działalność i jakie faktycznie skutki z tego tytułu zaistnieją. Zdaniem Sądu I instancji, uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zasadniczym bowiem celem zatrzymania dokumentu uprawniającego kierowcę do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych użytkowników drogi. Zażalenie na postanowienie WSA w Bydgoszczy wniósł pełnomocnik skarżącego, wnioskując o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że R. H. jest czynnym przedsiębiorcą, któremu niezbędne jest prawo jazdy do prowadzenia działalności gospodarczej, a wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że szkoda jakiej doświadcza skarżący przejawia się głównie w konieczności wynajmowania dodatkowego kierowcy w firmie z uprawnieniami kat. C oraz C+E oraz na czas składania skargi do WSA w Bydgoszczy w postaci konieczności zatrudniania kierowcy z kat. B. Wyjątkowe okoliczności sprawy wynikają bezpośrednio z dat otrzymania punktów karnych przez skarżącego, co umknęło Sądowi I instancji. Dopiero po rozstrzygnięciu kwestii daty popełnienia ewentualnego wykroczenia oraz daty odbycia kursu doszkalającego, a także zestawienia z datami wydania orzeczeń karnych należy rozważać okoliczność osiągnięcia limitu 26 punktów. Ponadto WSA w Bydgoszczy nie zbadał, czy część wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bezprzedmiotowa, co powinno skutkować umorzeniem postępowania, a to doprowadziło do nierozpoznania istoty wniosku skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi Sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy, przy czym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Stwierdzić należy, iż to na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem uznać, aby argumenty wskazujące na obiektywne dolegliwości polegające na braku posiadania prawa jazdy przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżącego uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, że jedyna możliwość zarobkowania (której brak może prowadzić do powstania po jego stronie znacznej szkody) związana jest z posiadaniem przez niego prawa jazdy. Z twierdzeń skarżącego wynika natomiast, że w okresie zatrzymania prawa jazdy korzystał już z usług zawodowego kierowcy. Konkludując skarżący nie wykazał, że brak możliwości samodzielnego korzystania z samochodu, stanowi dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym zgodzić się z Sądem I instancji, że prewencyjny charakter instytucji zatrzymania prawa jazdy i wartości, ochronie których służą przepisy regulujące postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, sprzeciwiają się przyznaniu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W tym aspekcie ochrona bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego musi uzyskać pierwszeństwo przed interesami ekonomicznymi skarżącego. Nie może być także wzięty pod uwagę argument skarżącego, odnoszący się do prawidłowości ustalenia faktu przekroczenia limitu punktów karnych, albowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności skargi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.