II SAB/Kr 236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie sądowe umarza; III. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz strony skarżącej - Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lipca "S[...]". wiosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. – ugody zawartej w dniu [...] lutego 2013 r. pomiędzy Gminą R. a kancelarią radcy prawnego P. K. W uzasadnieniu skarżące stowarzyszenie podniosło, że wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. wystąpili w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z żądaniem udostępnienia dokumentu obejmującego zawartą w dniu [...] lutego 2013 r. ugodę pomiędzy kancelarią r.pr. P. K. a Gminą R., dotyczącą zwrotu grzywien wymierzonych organom Miasta R. przez sądy administracyjne. Burmistrz Miasta R. w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej powołując się na potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W wyniku wniesienia odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchyliło decyzję organu I instancji wskazując przy tym, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych przesądza w zasadzie o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, ograniczając ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zawierającego umowy cywilnoprawne związane z gospodarowaniem finansami publicznymi. Po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2013 r. wyżej opisanej decyzji wraz z aktami sprawy Burmistrz Miasta R. nie rozpoznał ponownie wniosku skarżącego stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej. Zamiast tego organ zawiesił postępowanie w sprawie. Do dnia złożenia skargi Burmistrz Miasta R. nie rozpoznał ponownie wniosku z dnia [...] maja 2013 r. i nie wydał żadnej decyzji w tym przedmiocie. Skarżące stowarzyszenie uznało, że działania Burmistrza Miasta R. rażąco naruszają obowiązujące prawo. Niezgodnym z prawem pozostaje w szczególności zawieszenie z urzędu (a w rzeczywistości na wniosek radcy prawnego P. K.) postępowania w sprawie udostępnienia informacji żądanej we wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Burmistrz Miasta Rabka – Zdrój nie widzi różnicy pomiędzy toczącym się przy odpowiednim zastosowaniu przepisów K.p.a. postępowaniem w sprawie odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a samym postępowaniem w sprawie udostępnienia informacji publicznej w trybie wnioskowym, które to postępowanie zostało kompleksowo uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące chociażby termin załatwienia sprawy administracyjnej, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, czy też zawieszenie postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej w trybie wnioskowym. Zatem organ nie miał prawnej możliwości zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Był on zobowiązany do ponownego rozpoznania wniosku stowarzyszenia z dnia [...] maja 2013 r. w terminie i na zasadach zapisanych w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz R. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie jako bezzasadnej. Stwierdził, że organ nie pozostaje w bezczynności, a stosunkowo długi przebieg postępowania wynikał z okoliczności niezależnych od organu. Wniosek skarżącego stowarzyszenia z dnia [...] maja 2013 r. organ załatwiał w terminach określonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz określił ostateczny termin na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na dzień [...] lipca 2014 r., który jeszcze nie upłynął. W dniu złożenia skargi do WSA w Krakowie organ nie pozostawał w bezczynności bowiem skutecznie, zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 ustawy przedłużył termin do załatwienia wniosku do dnia 28 lipca 2014 r. Całkowicie nieuprawniony jest pogląd skarżącego stowarzyszenia, że organ błędnie stosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Już co najmniej decyzja z dnia 31 maja 2013 r. uruchomiła postępowanie administracyjne. Dlatego też dopuszczalne było wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania. Co więcej przesłanką wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tymczasem strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Burmistrza R. nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zatem skarga obejmująca okres od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania winna zostać odrzucona, bowiem w innym wypadku doszłoby do badania prawidłowości postanowienia o zawieszeniu postępowania z pominięciem regulacji prawnych służących weryfikacji tego typu postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 grudnia 1992 r. sygn. akt II SA 697/92 stwierdził, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu dopóty, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nie zostanie podjęte postępowanie. W niniejszej sprawie ustała obecnie przyczyna powodująca zawieszenie postępowania i organ w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej podjął zawieszone postępowanie. Obecnie postępowanie to jest w toku, tak więc organ nie pozostaje w bezczynności. W dniu [...] października 2014 r. organ nadesłał do Sądu odpis decyzji z dnia [...] września 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 P.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 P.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej powoływana jako u.d.i.p.) Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy K.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta R. jest bez wątpienia organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W sprawie nie ulega też wątpliwości, że "S[...]" w dniu [...] maja 2013 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci ugody zawartej w dniu [...] lutego 2013 r. pomiędzy Gminą R. a kancelarią radcy prawnego P. K. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty żądane w niniejszym wniosku stanowią informację publiczną. Jednakże istota sporu nie dotyczy kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, ale prowadzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (a więc i jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.) – lub w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Burmistrza Rabki-Zdroju w takim stanie sprawy, jaki ma miejsce w tym postępowaniu, tzn. po wydaniu przez organ I instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i uchyleniu tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania – rozpoznawanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej winno toczyć się w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 241/13. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Od tej zasady istnieją wyjątki. Ocena postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej nie może być dokonywana poprzez istniejące wyjątki, ale w związku z jego istotą, celem jego prowadzenia. Celem postępowania o udzielenie informacji publicznej nie jest załatwianie sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. Udostępnienie informacji publicznej nie jest ani przyznaniem praw lub nałożeniem obowiązków określonym prawem administracyjnym, ani też potwierdzeniem takich praw/obowiązków. Postępowanie, którego przedmiotem jest żądanie udostępnienia informacji publicznej jest odrębnym postępowaniem o charakterze administracyjnym, ale zasadniczo innym niż jurysdykcyjne postępowanie administracyjne określone w szczególności w art. 61-126 K.p.a. Tym samym to postępowanie kończy się, co do zasady, udostępnieniem wnioskowanej informacji, czyli podjęciem przez zobowiązany organ czynności technicznej. Przy tak prowadzonym postępowaniu nie ma podstaw do chociażby odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a., a tym przepisów o zawieszaniu postępowania administracyjnego. Jak zostało to wyżej wskazane, od zasadniczego toku postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, polegającego na udostępnieniu tej informacji w terminie do 14 dni od daty złożenia wniosku – istnieją wyjątki. Jeden z tych wyjątków objęty został art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zgodnie z którym w przypadku, gdy wnioskowana informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie do 14 dni, zobowiązany podmiot do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie udostępnienia informacji, trwającym nie dłużej niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek ten jednak nie oznacza, że po poinformowaniu wnioskodawcy o nowym terminie udzielenia informacji publicznej, następuje "przejście" w tryby postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. Ten wyjątek dotyczy przypadku, w którym z punktu widzenia przede wszystkim technicznego nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 14 dni, ale zostanie ona udostępniona w terminie późniejszym. Nadal będzie to jednak postępowanie odrębne od postępowania uregulowanego w K.p.a. Kolejny wyjątek objęty został art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i polega na braku technicznych możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w sposób, w jaki wskazał na to wnioskodawca. W takiej sytuacji organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zawiadamia o tym wnioskodawcę wraz ze wskazaniem innego możliwego sposobu udostępnienia informacji publicznej i w razie braku zgody wnioskodawcy na proponowany przez organ sposób jej udostępnienia – wydawana jest decyzja o umorzeniu postępowania. Wyjątek dotyczy także przypadku, gdy w związku ze złożeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ musiałby ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym sposobem jej udostępniania. W takiej sytuacji informowany jest wnioskodawca o wysokości opłaty i w razie zaakceptowania tej opłaty – informacja publiczna jest mu udostępniania wraz z pobraniem opłaty. W przypadku zaś wycofania wniosku – postępowanie umarza się w drodze decyzji administracyjnej (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Wreszcie organ administracyjny wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p., a w tym w przypadku gdy ujawnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem naruszenie tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Opisane powyżej przypadki zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem w sprawie udostępnienia informacji publicznej (pominięto nieistotne w tej sprawie rozważania przypadków, gdy wnioskowana informacja w ogólne nie jest informacją publiczną lub wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną) wyraźnie wskazują, że tylko tam, gdzie informacja publiczna nie jest udostępniana, ustawodawca nałożył obowiązek wydania stosownej decyzji. Głównym motywem w tego typu sprawach zakończenia postępowania w drodze aktu administracyjnego jest jednak przede wszystkim ochrona wnioskodawcy. Wydanie decyzji pozwala bowiem na szerszą ochronę wnioskodawcy niż w przypadku, gdyby organ nie był zobowiązany do wydania takiego aktu. Wyraźnie nawiązuje do tej tezy art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji stosuje się (zmienione zresztą) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyraźnie przy tym ustawodawca przesądził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się nie do postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, ale do decyzji o odmowie jej udzielenia lub umorzeniu postępowania. Skoro tak, to po wniesieniu odwołania od decyzji organu o odmowie udostępnienia informacji publicznej, odwołanie to rozpoznaje właściwe samorządowe kolegium odwoławcze, które stosuje rozstrzygnięcia przewidziane w art. 138 K.p.a. W przypadku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – ponownie rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązany organ nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie tych przepisów byłoby możliwe dopiero po ponownym wydaniu decyzji administracyjnej w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Nie ma dwóch odrębnych trybów postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, których stosowanie uzależnione byłoby od tego, czy na wniosek o jej udzielenie była już wydawana decyzja o odmowie udostępnienia, czy też nie było wydawanej takiej decyzji. Jest przy tym powszechnym standardem działania administracji sytuacja, w której po decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, organ zobowiązany do załatwienia wniosku stosuje identyczne przepisy regulujące załatwianie takich wniosków jak w przypadku, gdy załatwiał wniosek po raz pierwszy do niego złożony. Tym samym trafnie podnosi skarżące stowarzyszenie, że decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. spowodowała konieczność rozpoznawania wniosku z dnia [...] maja 2013 r. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Rację ma także skarżący wskazując, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzji kasacyjnej, Burmistrz R. powinien zasadniczo w terminie 14 dni ten wniosek rozpoznać i udzielić wnioskowaną informację. Organ ten mógłby także wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. Nie ma racji pełnomocnik Burmistrza R. wskazując, że termin udzielenia informacji publicznej wynosi 2 miesiące. Termin ten wynosi do 14 dni, a tylko wówczas, gdy istnieją powody bezpośrednio związane z brakiem możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji, termin ten może być wydłużony do 2 miesięcy. Oceniając na podstawie akt sprawy Sąd doszedł do przekonania, że w tej sprawie Burmistrz R. nie podał żadnego uzasadnionego argumentu usprawiedliwiającego przedłużenie terminu załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Trafnie przy tym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 K.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny". W przedmiotowej sprawie wziąć należy pod uwagę jeszcze jedną okoliczność. Mianowicie fakt, iż w dniu [...] września 2014 r. Burmistrz R. wydał po rozpatrzeniu wniosku "S[...]" z dnia [...] maja 2013 r. decyzję znak [...] umarzającą postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej – ugody zawartej w dniu [...] lutego 2013 r. pomiędzy kancelarią radcy prawnego P. K. a Gminą R. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi na fakt, iż bezczynność organu ustała jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd uznać należy, że postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt 2 sentencji wyroku). Dokonując kwalifikacji zaistniałej uprzednio bezczynności Sąd uznał, iż miała ona charakter rażący.Za rażące naruszenie prawa należy uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość prowadzenia postępowania oraz brak celowej aktywności organu po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. W związku z powyższym, mając na uwadze poczynione ustalenia i działając w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd (w pkt 1 sentencji wyroku) orzekł, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.