I OSK 1761/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Szmydt Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1627/16 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1627/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z 24 sierpnia 1989 r. J. B. wystąpiła o ekwiwalent za mienie pozostawione przez W. B. na terenach zajętych przez ZSRR we wsi S., pow. Z., woj. wołyńskie. Postanowieniem z [...] marca 2010 r. Wojewoda Opolski, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), "ustawa z 8 lipca 2005 r.", pozytywnie ocenił spełnienie przez J. B. wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy, umożliwiając J. B. uzyskanie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Pismem z 4 lutego 2016 r. Wojewoda Opolski wezwał wnioskodawczynię do dołączenia do wniosku operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego dotyczących wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz nieruchomości nabytej w ramach rekompensaty. W odpowiedzi z 25 kwietnia 2016 r. J. B. poinformowała Wojewodę, iż nie zgadza się na przyznanie jej 20% rekompensaty i oczekuje zwrotu 100% wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP. Decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], Wojewoda Opolski, na podstawie art. 7 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., odmówił potwierdzenia na rzecz J. B. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. B. w miejscowości S., pow. z., woj. w., obecnie Ukraina. W uzasadnieniu podał, że wnioskodawczyni nie wypełniła obowiązków określonych w postanowieniu Wojewody z [...] marca 2010 r. Brak jest zatem podstaw do wydania na jej rzecz decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia J. B. oświadczyła, że wartość mieszkania, które uzyskała w ramach rekompensaty, stanowi niewielką wartość w stosunku do mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP. Ponadto stwierdziła, że dostarczy stosowny operat szacunkowy po otrzymaniu potwierdzenia uznania jej roszczeń w kwocie stanowiącej 100% wartości nieruchomości pozostawionej. Do ww. pisma załączyła kserokopię zaświadczenia z 2 października 1990 r. wskazującego, że zrealizowała ona uprawienia do rekompensaty za mienie pozostawione za granicą w wysokości 37 893.952 zł w postaci nabytego lokalu mieszkalnego w B. Pozostała niezrealizowana wartość pozostawionego mienia to 96 602.694 zł. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Opolskiego z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że J. B. spełniła ustawowe wymogi do otrzymania rekompensaty i została wezwana przez Wojewodę do przedłożenia operatów szacunkowych dotyczących nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP oraz nabytego w ramach rekompensaty prawa własności nieruchomości. Zdaniem Ministra w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że wezwana nie przedłożyła żądanych operatów szacunkowych, czym nie wypełniła jednej z przesłanek określonych w art. 7 ustawy z 8 lipca 2005 r., niezbędnej do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Minister przytoczył treść art. 6 ust. 3 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r., wskazując, że oceny stopnia realizacji przez wnioskodawców prawa do rekompensaty dokonuje organ. Jeżeli wartość nieruchomości nabytej w ramach rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przewyższa 20% wartości pozostawionej nieruchomości, organ wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W sprawie bezsporne jest, że decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy B. z [...] maja 1990 r. J. B. uzyskała w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat nieruchomość położoną w B. przy ulicy [...], składającą się z zabudowanej działki nr [...] o powierzchni 0,0227 ha. Na podstawie zaś orzeczenia z [...] kwietnia 1998 r., wydanego przez Burmistrza Miasta B. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, J. B. stała się właścicielką w 62/1000 części gruntu. Minister stwierdził, że niezłożenie operatów szacunkowych stanowi podstawę do wydania decyzji odmownej na mocy art. 7 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. B., wskazując, że domaga się rekompensaty w wysokości 100% wartości pozostawionego mienia, pomniejszonej o wartość otrzymanego mieszkania. Z uwagi na brak zapewnienia przez organ otrzymania rekompensaty we wskazanej przez skarżącą wysokości, nie przedłożyła operatów szacunkowych. Odpowiadając na skargę Minister wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zdaniem tego Sądu istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ był uprawniony od odmowy przyznania prawa do rekompensaty, w związku z brakiem przedłożenia przez wnioskodawczynię - mimo stosownego wezwania - operatów szacunkowych, określających wartość nieruchomości pozostawionej i nabytej w ramach częściowej realizacji tego prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z art. 7 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. wynika, że wojewoda po wszczęciu postępowania dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6 ww. ustawy. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę do: - wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, określonej w art. 13 ust. 1; - wskazania numeru rachunku bankowego, w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu; - dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej; - w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali. Sąd stwierdził, że obowiązek przedłożenia operatów szacunkowych spoczywa więc na wnioskodawcy. Z przepisów ustawy z 8 lipca 2005 r. wynika również obowiązek uwzględnienia przez organ faktu częściowego zrealizowania przez wnioskodawcę prawa do rekompensaty. Prawo do rekompensaty przysługuje bowiem także osobie, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa. W takim wypadku wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego w wysokości 20% wartości pozostawionych nieruchomości pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali. W niniejszej sprawie Wojewoda wywiązał się z ustawowych obowiązków – ocenił spełnienie przez J. B. wymogów ustawowych do otrzymania prawa do rekompensaty oraz wezwał ją do przedłożenia niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy operatów szacunkowych. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca nie może oczekiwać w obecnym stanie prawnym realizacji prawa do rekompensaty w wysokości wyższej niż 20% wartości pozostawionych nieruchomości, gdyż taka wartość wynika z ustawy, a ustawodawca na taki właśnie procent określił maksymalną wysokość rekompensaty. W postępowaniu o potwierdzanie prawa do rekompensaty należy uwzględnić każdą częściową realizację tego prawa, co wynika z powołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów, a także z orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 2016/07 i z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 776/08). Dodatkowo Sąd ten podkreślił, że rekompensata nie jest uprawnieniem cywilnym – jak zdaje się sądzić skarżąca, lecz ma ona charakter świadczenia pomocowo-odszkodowawczego, zatem stanowi uprawnienie publiczno-majątkowe przyznawane na zasadach określonych w ustawie z 8 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że organ ma obowiązek uwzględnić każdą uprzednią realizację prawa do rekompensaty i jednocześnie jest uprawniony do żądania przedłożenia mu stosownych operatów szacunkowych - w braku możliwości ustalenia tych okoliczności, mimo odpowiedniego pouczenia wnioskodawczyni, uprawniony jest więc do odmowy przyznania rekompensaty. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 tego aktu, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W ocenie tego Sądu organ rzetelnie zgromadził materiał dowodowy w sprawie, prawidłowo zbadał jej stan faktyczny, co znalazło wyraz w wydanym orzeczeniu, którego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. B., reprezentowana przez adwokata z urzędu, zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi poprzez uchylenie decyzji Ministra Skarbu Państwa z 31 sierpnia 2016 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł nadto o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. oddalenie skargi, w sytuacji, gdy decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. polegającym na uchybieniu obowiązkowi zawiadomienia skarżącej przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do treści zgromadzonych w sprawie materiałów i umożliwienia jej w ten sposób złożenia operatów szacunkowych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 2042 ze zm.), co skutkowało utrzymaniem przez Ministra Skarbu Państwa w mocy decyzji Wojewody Opolskiego. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Skarżąca wskazała, że w toku całego postępowania administracyjnego, w tym przed organem odwoławczym, zgłaszała gotowość złożenia operatów szacunkowych, zastrzegając jednak, że uczyni to po ustosunkowaniu się organów do jej oczekiwania 100% rekompensaty. Minister nie poinformował jednak skarżącej o planowanym zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami oraz składania dowodów i wydał decyzję merytoryczną, uniemożliwiając tym samym złożenie operatów. Powyższa okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem niezłożenie operatów stanowiło jedyną przesłankę odmowy potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty. Powyższe okoliczności zostały przez Sąd pierwszej instancji pominięte, mimo ich podniesienia na rozprawie, czym naruszył obowiązek wszechstronnego rozpoznania sprawy w jej granicach (art. 134 § p.p.s.a.), a sanowanie uchybień proceduralnych organu drugiej instancji stanowi o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddał więc kontroli zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej uznać należało za bezzasadne, bowiem zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę wniosku skarżącej stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 2042 ze zm.). Ustawa ta kompleksowo reguluje zagadnienia uprawnień tzw. "Zabużan", określając podmiotowe i przedmiotowe przesłanki, jakie musi spełnić wnioskodawca, by uzyskać potwierdzenia prawa do ww. rekompensaty. Zgodnie z art. 7 ust. 1 wskazanej ustawy wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę m.in. do dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3), a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali (pkt 4). Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W niniejszej sprawie Wojewoda Opolski postanowieniem z [...] marca 2010 r. pozytywnie ocenił spełnienie przez J. B. wymogów umożliwiających uzyskanie potwierdzenia prawa do rekompensaty oraz wezwał do: wskazania formy realizacji prawa do rekompensaty, numeru rachunku bankowego (w przypadku wybrania tej formy) oraz do dołączenia dwóch operatów szacunkowych, zgodnie z powołanymi wyżej art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. Na ww. wezwanie skarżąca nie odpowiedziała, mimo że zostało ono prawidłowo doręczone. Następnie pismem z 4 lutego 2016 r. Wojewoda, na podstawie art. 50 k.p.a., ponownie wezwał skarżącą do wskazania wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty oraz dołączenia dwóch operatów szacunkowych - w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia pisma. Jednocześnie organ poinformował skarżącą o skutku niewykonania wezwania – wydaniu w sprawie decyzji negatywnej. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, że nie zgadza się na odszkodowanie w wysokości 20% wartości pozostawionego mienia i oczekuje odszkodowania w wysokości 100% wartości mienia. Pismem z 17 maja 2016 r. Wojewoda zawiadomił skarżącą, że rozpatrzy jej wniosek w oparciu zebrany materiał dowodowy, informując ją jednocześnie o niedostarczeniu wymaganych operatów szacunkowych oraz o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów w terminie siedmiu dni. Następnie decyzją z [...] czerwca 2016 r. Wojewoda odmówił skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na nieprzedłożenie wymaganych operatów szacunkowych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca ponownie wskazała, że dostarczy stosowne operaty szacunkowe, jeżeli otrzyma potwierdzenie uznania jej roszczeń w 100% wartości pozostawionego mienia. Zaskarżoną decyzją Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody, podając jako przyczynę niezłożenie przez skarżącą operatów szacunkowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe działania organów administracji publicznej obu instancji zostały trafnie przez Sąd pierwszej instancji uznane za prawidłowe. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym ustawa z 8 lipca 2005 r. jest ustawą szczególną i z tej racji zawarte w niej przepisy proceduralne mają pierwszeństwo przed przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym choć powołana ustawa nie ogranicza obowiązków, które na podstawie przepisów k.p.a. obciążają organ, tym niemniej wprowadza ona również ustawowe obowiązki zobowiązujące wnioskodawcę do określonego postępowania. Do takich obowiązków należy dołączenie przez wnioskodawcę operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, o których mowa art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z 8 lipca 2005 r. Wnioskodawczyni była trzykrotnie wzywana lub informowana przez Wojewodę o ustawowym wymogu złożenia przez nią ww. operatów szacunkowych oraz o skutkach niedopełnienia tej czynności, zanim organ wydał decyzję odmowną. Z powyższego wynika, że Wojewoda dołożył wszelkich starań, aby sprawę załatwić dla skarżącej w sposób pozytywny i stosował się do zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. Odnośnie zaś postępowania odwoławczego to wskazać należy, że tylko mające wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie wprawdzie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 10 § 1 k.p.a., bowiem Minister nie wywiązał się z obowiązku zawiadomienia stron przed wydaniem decyzji i umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Po pierwsze, organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w pierwszej instancji – w przypadku, jeżeli został on zgromadzony prawidłowo, tak jak w niniejszej sprawie, to nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 k.p.a.). Stan faktyczny niniejszej sprawy pozostał niezmienny od dnia wydania decyzji przez Wojewodę, więc był on doskonale znany skarżącej. Po drugie, jak już wyżej wskazano, skarżąca miała niejedną okazję do złożenia stosownych operatów szacunkowych, czego nie dokonała świadomie i intencjonalnie – została także pouczona o możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na niemożność dostarczenia operatów szacunkowych w terminie. Po trzecie, organem, przed którym składa się stosowne dowody w postępowaniu w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty, jest wojewoda, o czym również skarżąca była niejednokrotnie informowana. Zauważyć również należy, że zachowanie skarżącej przez całe postępowanie administracyjne wskazuje na brak u niej woli współpracy z organem. Momentem granicznym, w którym skarżąca miała prawo złożyć operat w sprawie celem uniknięcia negatywnej dla siebie decyzji i otrzymania rekompensaty, był dzień wydania przez Wojewodę decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Można by też rozważyć skuteczność złożenia takiego operatu przy okazji odwołania od ww. decyzji, czego skarżąca jednak nie uczyniła i z treści jej pism procesowych nie wynikała taka wola, bowiem postawiła ona warunek organom administracji, że uczyni to dopiero po uznaniu całości jej roszczeń. Warunku takiego nie przewiduje z ustawa z 8 lipca 2005 r. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przepisy postępowania, które w sprawie naruszył organ drugiej instancji, nie miały bowiem wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego kasacyjnie w ramach prawa pomocy o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu albowiem zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.