II OSK 251/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. NSA Anna Żak ( spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 456/16 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r., sygn. II SA/Bk 456/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 25 maja 2015 r. H. W. złożyła wniosek o wymeldowanie byłego męża – W. W. z pobytu stałego w lokalu położonym w B. przy ul. [...] m [...]. Wniosek swój uzasadniła m.in. tym, że były mąż przebywa w Zakładzie Karnym, a przed aresztowaniem już nie mieszkał w ww. lokalu. Z lokalu zabrał potrzebne mu rzeczy, a pozostawił rzeczy zbędne, które wnioskodawczyni wyniosła do piwnicy. Organ I instancji ustalił, że związek małżeński H. W. z W. W. został rozwiązany z wyłącznej winy W. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] października 2005 r. sygn. [...]. Wówczas Sąd oddalił wniosek o eksmisję W. W.. W wyniku sądowego podziału majątku wspólnego, m.in. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. [...]m [...] zostało przyznane H. W. ze spłatą na rzecz W. W. płatną w trzech ratach. Jednocześnie nakazano W. W. opróżnienie i wydanie ww. lokalu H. W. (postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2014 r. sygn. [...]; postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. sygn. [...]). Ponadto odrębnym, wykonalnym postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2014r. sygn. [...], W. W. został zobowiązany do opuszczenia ww. lokalu. H. W. wyjaśniła , że były mąż nie mieszka pod adresem zameldowania od około 2 lat. W 2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności, otrzymał dozór elektroniczny i wówczas mieszkał u swojej przyjaciółki na osiedlu B.. Z przyjaciółką przyjeżdżał do przedmiotowego lokalu i zabierał swoje rzeczy z pokoju, który wcześniej zajmował. Pozostawił tylko jakieś niepotrzebne rzeczy. Organ ustalił, że W. W. W zakładach karnych i aresztach przebywał w okresach 28.09.2006r. - 25.04.2009r., 09.02.2012r. - 14.12.2012r. i obecnie przebywa od dnia 20.02.2014 r., a koniec kary przypada w dniu 23.08.2017r. Podczas poprzedniego pobytu w dniu 14.12.2012r. został zwolniony na przerwę w karze i ubiegał się o odbycie pozostałej części kary w systemie dozoru elektronicznego, wskazując miejsce pobytu B., ul. [...] m [...]. Również z wyjaśnień wymienionego wynika, że od dnia 14.12.2012r. do 30.04.2013r. mieszkał pod tym adresem, a po zakończeniu dozoru był u rodziców w miejscowości M.. Mając na względzie powyższy stan faktyczny sprawy, wynikający z wyjaśnień W. W., H. W. oraz z zeznań świadków: K. O. i I. S., Prezydent Miasta B., stwierdzając, że W. W. spełnił przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ("ustawa o ewidencji ludności"), decyzją z dnia 24 listopada 2015 r. orzekł o jego wymeldowaniu z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] m [...] w B.. W odwołaniu W. W. podniósł m.in., że komentarz do zeznań byłej żony i świadków zawarty jest w aktach sprawy [...] Sądu Rejonowego w B.. Nadmienił, że nie opuścił dobrowolnie miejsca zameldowania - przyjeżdżał wedle swego uznania i w miarę potrzeb życiowych. Wskazał, że była żona nie spłaciła go i prawdopodobnie popadnie w długi. Przypuszcza, że to on przejmie przedmiotowy lokal. Wojewoda Podlaski opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że sprawa o wymeldowanie W. W. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] m [...] w B. była już przedmiotem postępowania. Wówczas została zakończona odmownie (decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...]marca 2010 r. nr [...]), ponieważ przed ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciem W. W. wprowadził się do ww. lokalu, zwiózł swoje rzeczy i zajął jeden pokój. Organ stwierdził, że została spełniona przesłanka warunkująca wymeldowanie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wyjaśnił, że jakkolwiek obecnie W. W. odbywa karę pozbawienia wolności, która z istoty nie jest ani dobrowolna, ani trwała, to w rzeczywistości opuścił miejsce stałego zameldowania, zabierając swoje rzeczy, co ustalono na podstawie zeznań świadków. W okresie przerwy w wykonywaniu kary (od 14.12.2012r.) i późniejszego dozoru elektronicznego zamieszkał z konkubiną przy ul. [...] (wyjaśnienia W. W., ustalenia co do jego miejsca pobytu w sprawie o udzielenie zgody na wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego). Po zakończeniu dozoru przebywał, jak sam wyjaśnił, u rodziców, a w dniu 20.02.2014 r. zgłosił się do Aresztu Śledczego w B. i nadal tam przebywa. Mając na uwadze, że W. W. będąc poza zakładem zamkniętym również nie przebywał w przedmiotowym lokalu, zabrał stąd swoje rzeczy, Wojewoda Podlaski uznał, że sam podjął decyzję o niezamieszkiwaniu w miejscu stałego zameldowania, oraz że w tym kontekście była to jego dobrowolna decyzja. Ponadto w swoich pisemnych wyjaśnieniach podał, że sam się wymelduje po uzyskaniu całkowitej spłaty od byłej żony, tj. po lutym 2016 r. Zdaniem organu, uzależnianie wymeldowania się od uregulowania zobowiązań wynikających z zakończonej już sprawy o podział majątku świadczy o tym, że rzeczywistym zamiarem W. W. nie jest powrót i zamieszkanie w przedmiotowym lokalu, a uzyskanie od byłej żony wszystkich rat spłaty zasądzonej z tytułu podziału majątku wspólnego. Organ wskazał ponadto, że nie tylko w postanowieniu kończącym sprawę o podział majątku wspólnego stron, ale też odrębnym, wykonalnym postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r., sygn. [...], W.W. został zobowiązany do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Jego niezamieszkiwanie cechuje więc trwałość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku W. W. podniósł, że nie opuścił dobrowolnie w dniu 9 lutego 2012 r. przedmiotowego mieszkania. Wskazał, że jego deklarowany pobyt jest bezterminowy. Nadmienił również, że przywoził swoje rzeczy do przedmiotowego lokalu, ale zostały skradzione przez byłą małżonkę. Dodał, że K. O. kłamała podczas zeznań w charakterze świadka. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. W dniu 26 września 2016r. pełnomocnik skarżącego wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. wydruku z Portalu Informacyjnego Sądów Apelacji B. – protokołu rozprawy z dnia [...] września 2016 r. Sądu Okręgowego w B. w sprawie [...] na okoliczność, że W. W. nigdy nie wyprowadził się z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w B. w sposób trwały i dobrowolny. Wskazała, że konieczność powołania ww. dowodu pojawiła się dopiero w związku z prowadzeniem innego postępowania pomiędzy W. W. a H.W., albowiem dokument datowany jest na 13.09.2016 r., więc nie było możliwości przedłożenia go w sprawie na wcześniejszym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że organy nie naruszyły art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Z ich ustaleń wynika, że skarżący w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od 2 września 2011 r. Od 9 lutego 2012 r. do 14 grudnia 2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności. Po opuszczeniu zakładu karnego w związku z udzieleniem przerwy w odbywaniu kary mieszkał w mieszkaniu konkubiny A. D. przy ul. [...] m. [...], a następnie u swoich rodziców w M.. Od 20 lutego 2014 r. przebywa w zakładzie karnym do chwili obecnej. Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 27 maja 2015 r., w którym oświadczył, że w tym dniu nie został wpuszczony do mieszkania przez byłą żonę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie podjął on żadnych kroków prawnych w celu ewentualnego przywrócenia posiadania mieszkania. Przeciwnie, ubiegając się o przerwę w odbywaniu kary wskazał, jako miejsce stałego pobytu mieszkanie konkubiny i został zobowiązany przez Sąd postanowieniem w sprawie [...] do stałego w nim przebywania. Od tej daty skarżący nigdy w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał, chociaż bywał w nim sporadycznie. Te okoliczności oraz zeznania świadków potwierdzających fakt opuszczenia lokalu przez skarżącego dawały organom podstawę do uznania, że opuszczenie lokalu przez niego było dobrowolne i trwałe. Nie zmienia tej oceny zdaniem Sądu pierwszej instancji przeprowadzony w trybie art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. dowód z dokumentu – protokołu z rozprawy z dnia [...].09.2016r. przed Sądem Okręgowym w B.. Potwierdza on ustalony przez organy fakt, że od 2011 roku skarżący w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje. Natomiast co do tego czy opuszczenie lokalu przez skarżącego było dobrowolne, wyjaśnienia byłej żony skarżącego są niejednoznaczne. Najpierw wyjaśnia ona, że skarżący opuścił i wydał lokal, a następnie, że nie opuścił go dobrowolnie dodając, że zastawił w nim buty i narzędzia, które leżą w piwnicy. Z tego też względu Sąd pierwszej instancji dokonał ich oceny łącznie z dowodami zgromadzonymi przez organy w toku postępowania. Uznając, że w sytuacji gdy tytuł prawny do lokalu przy podziale majątku został przyznany byłej żonie skarżącego, skarżący nie zamieszkuje w nim od 2011 r., w czasie przerwy w odbywaniu kary nie powrócił do przedmiotowego lokalu, a odmowę wymeldowania się z lokalu uzależnia, jak wynika z jego pisma z 27.05.2015r., od spłaty zasądzonej kwoty z tytułu jego udziału w tym lokalu, należy przyjąć, że spełnione zostały przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. W., reprezentowany przez pełnomocnika – adw. M. B.-K. ustanowionego z urzędu, zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj.: I. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. [...] z wniosku H. W .o nakazanie opuszczenia lokalu W. W. z powodu szczególnie uciążliwego wspólnego zamieszkiwania, co mogło doprowadzić do błędnego przyjęcia, że skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal już w 2011 roku; II. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 11 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2013 r. sygn. [...], zmienionego wyrokiem Sadu Okręgowego w B. z dnia [...] listopada 2013 r. sygn. [...], z którego wynika, że skarżący znęcał się psychicznie i fizycznie w przedmiotowym lokalu nieustannie do lutego 2012 r.; III. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 11 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, pomimo sygnalizowanej konieczności przeprowadzenia dowodu z zeznań dodatkowych świadków oraz oględzin nieruchomości. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za postepowanie w drugiej instancji, ponieważ nie zostały uiszczone w całości ani w części. W uzasadnieniu, po przywołaniu uwag teoretycznych dotyczących stosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności, w szczególności co do istnienia przesłanki trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, wskazano m.in., że postanowienie SR w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. zostało wydane w trybie art. 11a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W przepisie tym mowa jest o "wspólnym zajmowaniu mieszkania". Skoro zatem postanowienie wydane zostało w dniu 24 stycznia 2014 r., to pod koniec 2013r. małżonkowie musieli wciąż wspólnie zamieszkiwać. Tymczasem Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący trwale i dobrowolnie opuścił lokal już we wrześniu 2011 r. Ponadto, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia [...] września 2016r., sporządzonego w sprawie [...], powódka H. W. zeznała, że W. W. nigdy nie opuścił mieszkania dobrowolnie i trwale. Zawsze wracał po odbyciu kary pozbawienia wolności, a w mieszkaniu znajdują się jego rzeczy. Na koniec autor skargi kasacyjnej podniósł, że organ nie przesłuchał syna stron P. W. i konkubiny skarżącego – A.D.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji wyłącznie naruszenie przepisów postępowania poprzez oparcie wyroku na błędnych ustaleniach faktycznych. Zakwestionował mianowicie stwierdzenie, że W. W. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] m. [...] w B. od roku 2011. Swoje stanowisko oparł na postanowieniu Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r., który nakazał W. W. opuszczenie przedmiotowego lokalu z uwagi na uciążliwe wspólnie zamieszkiwanie w tym lokalu, a nadto na wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2013 r., zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] listopada 2013r., z którego wynika, że W. W. znęcał się psychicznie i fizycznie w ww. mieszkaniu nad żoną i synem nieustannie do lutego 2012 r. Dodatkowo wskazano na nieprzesłuchanie syna skarżącego i jego konkubiny oraz brak oględzin lokalu mieszkalnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. orzeczenia sądów powszechnych nie podważają ustaleń organów i akceptującego te ustalenia Sądu pierwszej instancji, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania W. W. z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388 ze zm., dalej jako "ustawa o ewidencji ludności"), organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Natomiast w myśl art. 28 ust. 4 ww. ustawy, zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przy czym, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. W świetle powyższego, przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W takim rozumieniu opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i jednoczesne zerwanie związków z dotychczasowym lokalem. Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyroki NSA: z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09; z 19 maja 2017 r. sygn. II OSK 2409/15; z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2106/16 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wychodząc z tego założenia należy przyjąć, że zasadniczo miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Istotny jest jednak zamiar stałego pobytu pod określonym adresem, a także czynności faktyczne i prawne podejmowane w celu jego realizacji. Zarazem, nawet jeżeli sama przyczyna opuszczenia lokalu przez osobę, której dotyczy postępowanie w sprawie wymeldowania, nie była dobrowolna, to następne trwałe przeniesienie centrum życiowego, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej zmierzającej do odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego sama nie dopełniła. (por. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. II OSK 352/07; z dnia 13 maja 2009 r. sygn. II OSK 757/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to, aczkolwiek odnosi się do przesłanek wymeldowania z pobytu stałego na tle uprzednio obowiązującego stanu prawnego (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych), to z uwagi na zbieżność regulacji pozostaje nadal aktualne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że W. W. w okresie od 9 lutego do 14 grudnia 2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Po opuszczeniu zakładu karnego w związku z udzieleniem przerwy w odbywaniu kary, jak sam wyjaśnił, mieszkał w mieszkaniu konkubiny A. D.k przy ul. [...] m. [...], a następnie u swoich rodziców w M.. Od dnia 20 lutego 2014 r. ponownie przebywał w zakładzie karnym. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r. sam oświadczył, że w dniu 2 września 2011 r. nie został wpuszczony do mieszkania przez byłą żonę, jednakże w związku z powyższym nie podjął żadnych kroków prawnych w celu ewentualnego przywrócenia posiadania mieszkania. Co więcej, ubiegając się o przerwę w odbywaniu kary wskazał jako miejsce stałego pobytu mieszkanie konkubiny i został zobowiązany przez Sąd postanowieniem w sprawie o sygn. akt [...] do stałego w nim przebywania (k. 93, 94 akt adm.). W aktach administracyjnych brak jest dowodów na to, że od tej daty skarżący w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał, aczkolwiek bywał w nim sporadycznie. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w istocie opuszczenie przedmiotowego lokalu przez W. W. przed rozpoczęciem odbywania kary w dniu 20 lutego 2014 r. miało trwały charakter. Okoliczność, że w postanowieniu w dnia [...] stycznia 2014 r. sąd cywilny nakazał mu opuszczenie lokalu w związku z uciążliwym wspólnym zamieszkiwaniem, a w wyrokach z dnia 20 marca 2013 r. i 5 listopada 2013 r. sądy karne stwierdziły, że znęcał się on psychicznie i fizycznie w przedmiotowym lokalu nad (byłą) żoną i synem do lutego 2012 r., nie oznacza, że zamieszkiwał on tam z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W orzeczeniach tych sądy nie oceniały zaistnienia przesłanek z art. 35 tej ustawy, a jedynie fakt uciążliwego wspólnego zamieszkiwania, względnie znęcania się, co w świetle ustaleń, że skarżący bywał sporadycznie w spornym lokalu, nie jest sprzeczne z ustaleniem, że nie zamieszkiwał w nim z zamiarem stałego pobytu. Jeśli zaś chodzi o zapis protokołu z rozprawy z dnia [...] września 2016 r. na okoliczność, że skarżący nigdy dobrowolnie nie wyprowadził się z lokalu, to wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, to słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że okoliczność ta w sposób jednoznaczny z tego protokołu nie wynika. Potwierdza natomiast, że od 2011roku skarżący w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje. Podsumowując, ocena dowodów w postaci ww. orzeczeń sądów powszechnych oraz w/w protokołu z rozprawy, nie podważa faktu, że skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu mieszkalnym od września 2011r., natomiast tak jak trafnie to wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sytuacji gdy tytuł prawny do lokalu przy podziale majątku został przyznany byłej żonie skarżącego, skarżący w czasie przerwy w odbywaniu kary nie powrócił do lokalu, a odmowę wymeldowania się uzależnia, jak wynika z jego pisma z 27 maja 2015 r., od spłaty zasądzonej przez Sąd kwoty z tytułu jego udziału w lokalu, należało przyjąć, że spełnione zostały przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Okoliczności te świadczą o tym, że skarżący obiektywnie utracił możliwość realizacji zamiaru przebywania w tym mieszkaniu. W związku z tym, ewentualne zeznania syna skarżącego oraz jego konkubiny, podobnie jak oględziny lokalu mieszkalnego , nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714 ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.