I SA/Wa 1372/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz J. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku J.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, w dniu [...] maja 1990 r., nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], z zabudową budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1993 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, w dniu [...] maja 1990 r., nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...] działki nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], z zabudową budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. wystąpiła J. K. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie administracyjne, a następnie wydał decyzję z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła J. K., podnosząc, że to jej, a nie Skarbowi Państwa przysługuje prawo do własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], gdyż przedmiotowa nieruchomość nie została objęta dekretem z dnia 26 października 1945 r. Do 1951 r. nieruchomość znajdowała się w gminie [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa jako właściciel mienia i właściwa gmina, która mienie to przejmuje. Poza tym stroną tego postępowania może być również podmiot, który wykaże, że ma tytuł prawny do objętej postępowaniem komunalizacyjnym nieruchomości, wykluczający jej komunalizację. Tylko taki podmiot będzie obok Skarbu Państwa i gminy stroną postępowania administracyjnego, które służy ewentualnej zmianie decyzji komunalizacyjnej. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu [...], Biuro Geodezji i Katastru z dnia [...] grudnia 2015 r. zgodnie z aktualnie ujawnionymi danymi w operacie ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] z dawnego obrębu [...] przy ul. [...] w W. stanowi działkę ewidencyjną [...] z obrębu [...], która posiada uregulowany stan prawny w księdze wieczystej KW nr [...]. Nieruchomość położona przy ul. [...] stanowiła wcześniej nieruchomość oznaczoną jako: [...] (protokół ustalenia granic oraz właścicieli i osób władających nieruchomościami położonymi w dawnym obrębie [...]). Z zaświadczenia Sądu Powiatowego [...] Wydział [...] Ksiąg Publicznych z dnia [...] czerwca 1962 r. wynika, że na mocy aktu zeznanego w dniu [...] lutego 1928 r. w księdze hipotecznej [...] powiatu dawniej [...] – A. i Z. małż. A. nabyli działkę gruntu nr [...] o pow. [...] m2, w częściach równych niepodzielnie. J. K. jest następcą prawnym A. i Z. A. (postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 1995 r., sygn. akt [...]; postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...]). Zdaniem Ministra, J. K. wykazała jedynie stan prawny z lat 1929 i 1936 przedstawiając pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 1929 r. wydane przez Wójta Gminy [...] oraz decyzję Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 1936 r. dotyczącą zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z kolei zgromadzona w sprawie dokumentacja, tj. pismo Urzędu [...] Biura Geodezji i Katastru z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], pismo [...] Biura Gospodarki Nieruchomościami z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], karta inwentaryzacyjna nr [...], wyrys z mapy ewidencyjnej wskazuje, że nieruchomość przy ul. [...] w W. była objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) – zwanego dalej "dekretem". Jak trafnie wskazał Minister, na mocy art. 1 dekretu wszelkie grunty (nieruchomości gruntowe) położone na obszarze W. przeszły z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy W. Następnie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) stały się one własnością Skarbu Państwa. Ponadto przejście własności gruntu nie obejmowało własności budynków położonych na gruncie, gdyż zgodnie z wolą ustawodawcy w art. 5 dekretu budynki oraz inne przedmioty znajdujące się na gruntach pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu uprawnieni byli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadaniu gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (obecnie użytkowanie wieczyste). Jednakże w przypadku własności budynków znajdujących się na gruntach [...] przechodziły one na własność gminy tylko wówczas, gdy dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni nie złożyli w terminie wniosków o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub gdy wnioski te zostały załatwione odmownie. Z akt wynika, iż taki wniosek nie został złożony. Nie zostały również złożone wnioski o nabycie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości przewidziane przepisami uchwały Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M. P. Nr 6, poz. 18), jak również przepisami ustawy z dnia 9 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99). Pamiętać bowiem w tym miejscu należy, iż w razie niezgłoszenia wniosku o przyznanie prawa na gruncie, przejście budynków położonych na tym gruncie na własność Skarbu Państwa następuje z chwilą upływu terminu do wystąpienia z wnioskiem. Mając na uwadze powyższe Minister nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, jakoby to jej, a nie Skarbowi Państwa przysługiwało prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oraz, że przedmiotowa nieruchomość nie została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. Minister wskazał, że J. K. nie posiada i nie posiadała w dniu [...] maja 1990 r. tytułu prawnego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] skomunalizowanej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. W świetle powyższych faktów oraz obowiązujących przepisów prawa Minister stwierdził, że organ, który podjął czynności na wskutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, przy czym w toku prowadzonego postępowania brak było wniosku pochodzącego od strony uprawnionej, powinien postępowanie takie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 105 w zw. z art. 28 Kpa poprzez jego zastosowanie i uznanie, że J. K. nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, podczas, gdy analiza akt sprawy, stanu prawnego prowadzi do wniosku odmiennego. Wobec tego skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, wyjątkowo zaś inny podmiot, gdy wykaże, że przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy do skomunalizowanej nieruchomości, który wykluczałby uznanie, że w dniu [...] maja 1990 r. prawo własności należało do Skarbu Państwa. Do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Może być to norma należąca do jakiejkolwiek gałęzi prawa - także do prawa cywilnego, a w szczególności może to być norma wywodzona z art. 140 Kodeksu cywilnego, ustanawiającego prawo własności i jego gwarancje. W ocenie skarżącej, decyzja komunalizacyjna dotyczy nieruchomości, która nie powinna być przedmiotem komunalizacji, gdyż nie stanowiła własności narodowej. Powyższe wynika stąd, iż do przedmiotowej nieruchomości nie miał zastosowania dekret. W chwili wejścia w życie dekretu nieruchomość położona przy ul. [...] nie znajdowała się granicach Miasta [...]. Nieruchomość, która obecnie znajduje się w W. przy ul. [...], w dniu wejścia w życie dekretu znajdowała się w gminie [...] a więc poza granicami [...]. Powyższe strona udokumentowała stosownymi decyzjami z okresu przedwojennego. Granica Miasta [...] przebiegała wprawdzie nieznacznie dalej od granicy nieruchomości, ale nieruchomość przy ul. [...] była administracyjnie związana z gminą [...]. Gmina wiejska [...] została włączona do [...] dopiero w 1951 r., co oznacza, że dekret nie obejmował jej swym działaniem. Strona wykazała zatem swój związek prawny z nieruchomością oraz wykazała, że nieruchomości której dotyczyła decyzja komunalizacyjna nie objął dekret. Wykazała zatem swój interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej. Skarżąca zarzuciła, że organ swe rozważania na temat położenia nieruchomości ograniczył w zasadzie do dwóch zdań, tj. wskazał, iż strona wykazała jedynie stan nieruchomości na 1929 i 1936 r., nie zaś na dzień 21 listopada 1945 r. (dzień wejścia w życie dekretu) oraz lakonicznie wskazał, iż z pism Urzędu [...] z 2009 r. i 2015 r. wynika, że nieruchomość była objęta działaniem dekretu. Jest to twierdzenie błędne, gdyż organ nie wskazał żadnego aktu normatywnego, na podstawie którego przed dniem 21 listopada 1945 r. doszło do zmian granic [...], w ten sposób, że nieruchomość obecnie położona przy ul. [...], z ówczesnej gminy [...] znalazła się w granicach [...]. Poza tym z uzasadnienia decyzji wynika, iż organ ciężar dowodu całkowicie przerzucił na stronę wskazując, iż ma obowiązek wykazać tytuł prawny do nieruchomości na określoną datę, podczas gdy sam z urzędu nie podjął żadnych działań, aby ustalić jak wyglądały przedwojenne granice [...] i kiedy następowało ich rozszerzenie. Pisma sporządzone w 2009 r. i 2015 r. nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż na dzień 21 listopada 1945 r. nieruchomość była w granicach [...], skoro nie było żadnych aktów normatywnych, z których miała ta okoliczność wynikać. Również do uznania, iż doszło do zmian granic miasta nie może prowadzić wyrys z mapy ewidencyjnej, sporządzonej dziesiątki lat po dekrecie, czy też karta inwentaryzacyjna z lat dziewięćdziesiątych. Skoro strona wykazała brak zmiany granic [...], a zatem także nieobjęcie dekretem przedmiotowej nieruchomości, wykazała także swe prawo do nieruchomości - to twierdzenie organu o braku interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji należało uznać za bezprawne. W odpowiedz na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Trafnie wskazał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej stronami są Skarb Państwa i właściwa gmina, ale też może to być podmiot, który wykaże tytuł prawny do mienia przysługujący mu w dacie [...] maja 1990 r. istotnej z punktu widzenia komunalizacji mienia w trybie art. 5 ust. 1 ustawy. Uszło jednak uwadze organu, że w postępowaniu nieważnościowym zgromadzone zostały dowody w dostateczny sposób dowodzące tego, ze J. K. ma interes prawny w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 Kpa do bycia stroną postępowania nadzorczego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dacie [...] maja 1990 r. sporna nieruchomość, oznaczona w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, pochodziła z dawnej księgi hipotecznej pn. [...] prowadzonej dla działki nr [...] o pow. [...] m2, gdzie wpisani byli jako właściciele na mocy aktu nabycia z dnia [...] lutego 1928 r., Rep. Nr [...] A. i Z. małż. A. Zatem działka nr [...] w dacie komunalizacji stanowiła część dawnej działki nr [...] (zaświadczenie Sądu Powiatowego ...] z dnia [...] czerwca 1962 r., zaświadczenie PBN w [...] z dnia [...] września 1974 r., zaświadczenia sądu wieczystoksięgowego z dnia [...] października 1995 r. i [...] lutego 1997 r., Mapa i wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 1994 r., wykonany na podstawie operatu ewidencji gruntów [...]). Księga wieczysta nr [...] dla działki nr [...] została założona dopiero w dniu [...] stycznia 1998 r. (Informacje podstawowe z księgi nr [...]) i dopiero w tymże dniu wpisano, na wniosek z dnia [...] kwietnia 1996 r., Gminę [...] jako właściciela, wskazując jako podstawę wpisu decyzję komunalizacyjną z dnia [...] marca 1993 r. Z. A. zmarła w 1947 r., a A. A. w 1960 r. Spadek po nich nabyła w całości córka J. B. (prawomocne postanowienie spadkowe z dnia [...] stycznia 1995 r., sygn. akt [...]). J. B. zmarła w 2000 r. a spadek po niej nabyła w ¼ części wnuczka J. K. (prawomocne postanowienie spadkowe z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...]). Z powyższego wynika, że jeżeli chodzi o stan z dnia [...] maja 1990 r., J. K. przedstawiła dokumenty wskazujące, na to że w dacie komunalizacji, w księdze wieczystej (dawnej hipotecznej) wówczas prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako dawna działka nr [...], z której pochodziła działka nr [...], ujawnieni byli jej poprzednicy prawni Z. i A. małż. A. i to, że na skutek spadkobrania w dacie komunalizacji prawa spadkowe po tych osobach przeszły na babkę skarżącej J.B. Jednocześnie w dacie [...] maja 1990 r. we wskazanej księdze nie była ujawniona Gmina [...] (jako nabywca gruntu w trybie art. 1 dekretu), czy Skarb Państwa (jako nabywca gruntu w trybie art. 32 ust. 2 ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej). Z akt sprawy nie wynika również, aby w dacie komunalizacji istniał dowód własności (dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 ówczesnego Kpa, czy prawomocne orzeczenie sądu, o którym mowa w przepisie art. 365 § 1 ówczesnego Kpc), wskazujący Skarb Państwa jako właściciela spornego mienia w dacie [...] maja 1990 r. Karta inwentaryzacyjna nr [...] nie wymienia takiego dowodu własności, a dla celów dowodowych ma znaczenie jedynie informacyjne. Wobec takiego stanu faktycznego i prawnego jaki wynika ze zgromadzonej dokumentacji należało uznać, że skarżąca J. K. ma legitymację do bycia w rozumieniu art. 28 Kpa stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r., nr [...]. Jeżeli natomiast chodzi o zagadnienie położenia spornej nieruchomości przy ul. [...], tj. czy w dacie wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) grunt ten znajdował się na obszarze [...], czy na obszarze Gminy [...] trzeba wskazać, że zagadnienie to wiąże się ściśle z merytoryczną prawidłowością kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej, a zatem powinno być wyjaśnione dokładnie i wszechstronnie, w aspekcie legalności tej decyzji z punktu widzenia przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W tym zakresie konieczne jest odwołanie się do przepisów obowiązującej od 29 września 1938 r., a także w dacie wejścia w życie dekretu, ustawy z dnia 16 sierpnia 1938 r. o samorządzie gminy m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 63, poz. 479) regulującej zagadnienie obszaru [...], ponieważ z mocy art. 1 dekretu doszło do komunalizacji gruntów położonych na obszarze [...]. Art. 3 ust. 1 ustawy z 1938 r. przewidywał, że miasto obejmuje obszar zamknięty granicami, istniejącymi w chwili wejścia w życie ustawy. Zmienić granice miasta można tylko w drodze ustawy (ust. 2). W razie włączenia do obszaru miasta całej gromady, gminy lub powiatu, ich majątek oraz wszelkie prawa i obowiązki przechodzą na miasto (ust. 3) Jeżeli zmiany obejmą tylko część gromady, gminy, powiatu lub jeżeli część obszaru zostanie wydzielona z granic miasta, sprawy majątkowe będą uregulowane w drodze układów bezpośrednich. W przypadku niezawarcia układu decyzję dotyczącą rozrachunku wyda Minister Spraw Wewnętrznych. Układ rozrachunkowy, bądź prawomocne orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych stanowią podstawę do wpisów hipotecznych (ust. 4). Przepisy miejskie obowiązujące na obszarze miasta będą obowiązywać na obszarze włączonym do jego granic od dnia włączenia, jeżeli Rada Miejska nie postanowi inaczej (ust. 5). Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 76 tej ustawy w ciągu 2 lat od chwili jej wejścia w życie, Rada Ministrów po wysłuchaniu opinii Rady Miejskiej oraz organów stanowiących innych interesowanych jednostek samorządu terytorialnego może przeprowadzić jednorazowo zmianę granic miasta. W tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 3 ust. 3-5. Precyzyjne ustalenie granic [...] w dacie wejścia w życie dekretu jest w niniejszej sprawie istotne z tego powodu, że zarzutem wniosku o stwierdzenie nieważności jest to, że sporna nieruchomość była położona wówczas w Gminie [...], a zatem nie była objęta reżimem dekretu, a co za tym idzie nie stała się własnością Gminy [...], a następnie Skarbu Państwa i w związku z tym nie podlegała komunalizacji w dacie [...] maja 1990 r. Trafnie wskazała skarżąca, że dopiero w dniu [...] maja 1951 r. nastąpiła zmiana granic [...] poprzez włączenie do miasta [...] obszaru gminy [...], z wyjątkiem gromad [...] i [...], które włączono do gminy [...] (§ 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r. w sprawie zmiany granic miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 27, poz. 199). Trzeba też wskazać, że w dniu 13 lipca 1951 r. zarządzeniem Nr 106 Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1951 r. w sprawie szczegółowego przebiegu granicy miasta stołecznego Warszawy i powiatu warszawskiego (M. P. Nr A-60, poz. 809) ustalony został szczegółowy przebieg granicy [...]. W postępowaniu nieważnościowym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji winien zatem wyjaśnić w aspekcie okoliczności wynikających z powołanych wyżej przepisów, czy sporna nieruchomość w dacie wejścia w życie dekretu położona była na obszarze [...], czy Gminy [...]. W tym zakresie niezbędne jest uzyskanie dokumentacji mapowej, na której będą wskazane granice ówczesnej Gminy [...] i Gminy [...] i położenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, pochodząca z dawnej księgi hipotecznej pn. [...] prowadzonej dla działki nr [...] o pow. [...] m2. Zgromadzone w sprawie pisma Urzędu [...] z dnia [...] maja 2009 r. i [...] grudnia 2015 r. stwierdzające, że sporna nieruchomość położona jest na terenie objętym działaniem dekretu są niewystarczające, ponieważ nie odwołują się do granic obszaru [...] z dnia [...] listopada 1945 r., nie wynika z nich na jakich ówczesnych danych zostało oparte stanowisko Prezydenta [...] Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając obie swoje decyzje naruszył przepis art. 28 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister zawiadomi o toczącym się postępowaniu wszystkich spadkobierców po J. B. i z udziałem wszystkich stron postępowania będzie prowadził postępowanie nieważnościowe. Minister wyjaśni okoliczności dotyczące położenia spornej nieruchomości w dacie wejścia w życie dekretu i dokona oceny legalności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r., nr [...] w kontekście podstaw nieważności z art. 156 § 1 Kpa. W zależności od poczynionych ustaleń organ podejmie w sprawie stosowne czynności lub wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).