I SA/Rz 813/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. C – R. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku pn. "Usługa redukcji zużycia energii linii technologicznych" oddala skargę. W dniu 31 marca 2016 r. M. C. (dalej: Wnioskodawca/Beneficjentka/ Skarżąca), prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A" w R., złożyła do Zarządu Województwa jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 (dalej: IZ RPO WP) wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Usługa redukcji zużycia energii linii technologicznych" nr [...]. W trakcie oceny formalnej wniosku IZ RPO WP stwierdziła, że wymaga on poprawy i uzupełnienia, dlatego pismem z dnia 8 kwietnia 2016r. wezwała Wnioskodawcę do poprawy i uzupełnienia wniosku o dofinansowanie, w terminie 7 dni kalendarzowych od otrzymania pisma. Z uwagi na bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu, wniosek został oceniony negatywnie pod względem formalnym na podstawie § 5 ust. 3 pkt 13 Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4. Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1. Dotacje bezpośrednie, Typ projektu: Rozwój MŚP - przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego nr 124/2732/15 z dnia 15 grudnia 2015r. (ze zm.) - dalej Regulamin konkursu, gdyż nie spełnił kryterium formalnego dopuszczającego standardowego - terminowość i prawidłowość dostarczenia wniosku, o czym poinformowano Wnioskodawcę pismem z dnia 29 lipca 2016 r. Od oceny tej Wnioskodawca złożył protest, w którym podniósł, że nie zgadza się z oceną projektu dokonaną przez IZ, ponieważ nie zostało mu doręczone pismo z prośbą o dokonanie uzupełnień, a także nie otrzymał od operatora pocztowego awizo oraz powtórnego awizo. W związku z powyższym złożył reklamację na usługę Poczty Polskiej, a odpowiedź na nią dołączył do protestu. Zarzucił też, że IZ RPO WP nie wykorzystuje w korespondencji z Wnioskodawcą poczty e-mail, zgodnie z zapisami art. 391 § 1 k.p.a., bowiem sam fakt wykorzystania w procesie składania wniosków generatora wniosków aplikacyjnych stanowi wyrażenie przez wnioskodawcę zgody na prowadzenie korespondencji w formie elektronicznej, a tym samym wyczerpuje przesłankę wynikającą z art. 391 § 1 k.p.a. Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2016r. Zarząd Województwa postanowił nie uwzględnić protestu. W jego ocenie wniosek został zasadnie uznany za niespełniający kryterium formalnego dopuszczającego standardowego – terminowość i prawidłowość dostarczenia wniosku. Badanie pod kątem spełnienia tego kryterium obejmuje m.in. sprawdzenie czy wniosek został złożony w terminie i czy uzupełnienia wniosku zostały złożone w terminie. Powołując się na przepisy Regulaminu konkursu oraz treść art.42-44 k.p.a. organ stwierdził, że doręczenie Beneficjentowi pisma nastąpiło prawidłowo za pośrednictwem operatora pocztowego na adres wskazany we wniosku – Tabela A.10. Zgodnie z adnotacją organu pocztowego umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z powodu niemożności doręczenia przesyłki Wnioskodawcy (zgodnie z art. 42 i 43 k.p.a.), pozostawiono ją w dniu 11 kwietnia 2016 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym R. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, awizowano ją powtórnie w dniu 18 kwietnia 2016r. W dniu 26 kwietnia 2016 r. podjęto decyzję o zwrocie przesyłki do nadawcy. W związku z powyższym organ uznał, iż zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. pismo z dnia 7 kwietnia 2016 r. zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 25 kwietnia 2016 r., zatem uzupełnienia wniosku powinny być złożone do dnia 2 maja 2016r. W ocenie organu, Wnioskodawca nie udowodnił, iż doręczenie wezwania w trybie wynikającym z art. 44 k.p.a. było nieprawidłowe. Z treści odpowiedzi Poczty Polskiej na reklamację usługi doręczenia przesyłki wynika, że przesyłkę uznano za doręczoną. Odnosząc się do zarzutu nie stosowania w zakresie doręczeń dyspozycji art. 391 § 1 k.p.a. organ stwierdził, że Regulamin konkursu opisuje sposób kierowania korespondencji na adres Wnioskodawcy, wskazany w polu A 10 wniosku. Zarówno w § 4 (dot. przesyłania potwierdzenia wpływu wniosku), jak i w § 5 ust. 3 pkt 14 (dot. informowania o wyniku oceny formalnej) oraz w § 5 ust. 4 pkt 14 (dot. informowania o negatywnym wyniku oceny merytorycznej) Regulamin konkursu wskazuje, że korespondencja z Wnioskodawcą prowadzona jest za pośrednictwem poczty "na adres podany we Wniosku o dofinansowanie (w polu A. 10)". Wprawdzie przepis art.391 § 1 k.p.a. dopuszcza możliwość prowadzenia korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednak może odbywać się to tylko i wyłącznie, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej: 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny, 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Wnioskodawca nie wypełnił żadnej ze wskazanych wyżej dyspozycji przepisu. Instytucja Zarządzająca nie otrzymała od Wnioskodawcy pisemnej informacji zawierającej żądanie doręczania korespondencji na wskazany adres poczty elektronicznej, zaś samo uzupełnienie pola pn. E-mail w części A. 10 wniosku, nie możną za taką dyspozycję uznać. W związku z powyższym Zarząd Województwa podjął uchwałę nr [...] i poinformował Beneficjenta o nie uwzględnieniu protestu. W skardze na powyższą informację do tut. Sądu M. C. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art.44 § 2, 3 i 4 k.p.a. oraz art.391 § 1 k.p.a. W jej ocenie organ błędnie uznał doręczenie pisma wzywającego do uzupełnienia braków formalnych wniosku za prawidłowe, skoro zarówno awizo, jak i powtórne awizo, zostały umieszczone na drzwiach mieszkania adresata. Listonosz mógłby umieścić awizo na drzwiach mieszkania wyłącznie wtedy, gdyby nie było możliwe umieszczenie awizo w oddawczej skrzynce pocztowej. Skarżąca zaprzecza jakoby możliwe było pozostawienie awiza na drzwiach mieszkania w sytuacji, gdy mieszka w bloku i posiada skrzynkę pocztową przed wejściem do klatki schodowej. Ponadto z informacji Poczty Polskiej wynika, że miejsca pozostawienia zawiadomień ( awizo) oraz okoliczności niedoręczenia przesyłki nie zdołano ustalić, co potwierdza fakt nie doręczenia przesyłki. To, w jej ocenie, powoduje, że doręczenie zastępcze nie może być uznane za prawidłowe. Ponadto, zdaniem Skarżącej, do zastosowania przepisu art.391 § 1 k.p.a. wystarczające jest wyrażenie zgody na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej – za taką zgodę uznać należy wskazanie adresu poczty e-mail w generatorze wniosku. Dodatkowo Skarżąca podniosła, że podczas wizyty w Urzędzie Marszałkowskim w dniu 12 maja 2016r. odmówiono jej wydania przedmiotowej przesyłki i dotąd nie mogła zapoznać się z treścią pisma, co uniemożliwiło jej wnioskowanie o przywrócenie terminu i uzupełnienie braków wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, dalej: u.r.p.) w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.). Stosownie do treści art. 61 ust. 8 pkt 1lit.a u.r.p., w wyniku rozpoznania skargi sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Sąd może również oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia - art. 61 ust. 8 pkt 2 u.r.p. Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o postanowienia u.r.p. W myśl art. 37 ust. 1 u.r.p. właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 u.r.p.). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 u.r.p.). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 u.r.p.). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 u.r.p.), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 u.r.p.). W rozpoznawanej sprawie postępowanie konkursowe odbywa się w oparciu o Szczegółowy Opis Priorytetów RPO WP na lata 2014-2010 oraz Regulamin konkursu. W myśl art.50 u.r.p. do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Przedmiotem sporu jest prawidłowość przeprowadzonej przez IZ RPO WP oceny formalnej wniosku Skarżącej w zakresie spełnienia kryterium dopuszczającego standardowego - "Terminowość i prawidłowość dostarczenia wniosku. W ocenie Sądu, Instytucja Zarządzająca słusznie uznała, że powyższe kryterium nie zostało spełnione. Jak wynika z akt sprawy wniosek Beneficjentki wymagał uzupełnienia i w tym celu w dniu 8 kwietnia 2016r. IZ RPO WP skierowała do niej pismo wzywające do uzupełnienia braków w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Korespondencja została skierowana na adres podany we wniosku tj. [...] R. ul. [...]. Z adnotacji na kopercie wynika, że pismo zostało dwukrotnie awizowane tj. w dniu 11 kwietnia 2016r. oraz powtórnie w dniu 18 kwietnia 2016r., a doręczenie zostało uznane za dokonane w dniu 25 kwietnia 2016r. (w dniu następnym nastąpił jego zwrot do nadawcy). Wyznaczony 7-dniowy termin na uzupełnienie braków wniosku upłynął zatem bezskutecznie w dniu 2 maja 2016r., dlatego słusznie organ uznał, że wniosek nie spełnia kryterium formalnego dopuszczającego i uzasadniona jest jego negatywna ocena na podstawie § 5 ust. 3 pkt 13 Regulaminu konkursu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że organ nie naruszył art.44 § 2 - 4 k.p.a. Organ powierzył doręczenie korespondencji operatorowi pocztowemu, którego pracownik - jak wynika z adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru - dokonał prawidłowego awizowania przesyłki, zakreślając na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru pkt 2, tj. że pisma nie doręczył w sposób określony w pkt 1 i pozostawił pismo w Urzędzie Pocztowym [...], o czym umieścił zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono. Zawarte w piśmie operatora pocztowego, stanowiącego odpowiedź na reklamację, stwierdzenie o niedoręczeniu przesyłki jest zgodne ze stanem faktycznym, bo faktycznie przesyłka nie została doręczona, lecz uznana za doręczoną. Przepisy art.44 k.p.a. ustanawiają tzw. fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że pomimo niedoręczenia przesyłki, uznaje się ją za doręczoną, jeżeli zostaną spełnione przesłanki określone w tym artykule. Operator pocztowy uznał przesyłkę za doręczoną, pomimo braku możliwości ustalenia okoliczności związanych z doręczeniem, w tym w szczególności miejsca pozostawienia awizo, bo zainteresowany listonosz już u niego nie pracuje. W ocenie Sądu stwierdzenie, że awizo pozostawiono na drzwiach mieszkania, podczas gdy skarżąca posiada skrzynkę oddawczą, nie dyskwalifikuje uznania prawidłowości doręczenia, skoro przepis art.44 § 2 k.p.a. pozwala na pozostawienie tego awizo alternatywnie w skrzynce oddawczej lub na drzwiach mieszkania, a na zastosowanym formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru nie było możliwości wyboru spośród tych opcji. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.391 § 1 k.p.a. wobec braku doręczenia korespondencji drogą elektroniczną. Niesporne jest, że w formularzu wniosku Beneficjentka wskazała, oprócz adresu do doręczeń, również adres poczty elektronicznej. Stosownie do treści art.391 § 1 k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013r. poz.1422 ze zm.) jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania : 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej: 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny, 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje na to, że zastosowanie środka komunikacji elektronicznej uzależnione jest od woli osoby, której ma być doręczana korespondencja, wyrażonej w formie wystąpienia do organu lub udzielenia zgody na korzystanie z tego rodzaju komunikacji, przy czym - w ocenie Sądu - zgoda ta nie może być domniemana lub dorozumiana. W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że podany rodzaj komunikacji może być stosowany wyłącznie wówczas, gdy strona tego zażąda lub wprost wyrazi zgodę w odpowiedzi na propozycję złożoną przez organ, a w aktach sprawy musi znajdować się stosowny dokument (wniosek, pismo, dokument elektroniczny z bezpiecznym podpisem), zawierający zgodę strony na korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 13, Wydawnictwo CH BECK, Warszawa 2014, str.259, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008r. II SA/Wa 1038/07, postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2014r. sygn. akt II GSK 1197/14 - dostępne na cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Beneficjentka nie wystąpiła do organu o doręczanie korespondencji na adres elektroniczny, ani też nie złożyła oświadczenia o wyrażeniu zgody na taki sposób komunikacji. Wskazanie adresu e-mail w części A. 10 wniosku, nie możną za taką zgodę uznać, zwłaszcza, że organ nie występował do Wnioskodawczyni o wyrażenie zgody na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przystępując do konkursu Beneficjentka godziła się na jego warunki ustalone przez Instytucję Zarządzającą, w tym na zasady określone m.in. w Regulaminie konkursu. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu nieuwzględnienia protestu, postanowienia Regulaminu konkursu wskazują, że korespondencja z Wnioskodawca prowadzona jest za pośrednictwem poczty na adres podany we wniosku o dofinansowanie w polu A.10. Ponadto z Instrukcji wypełniania wniosku, która stanowi załącznik do Regulaminu konkursu, wynika, że oficjalna korespondencja do Wnioskodawcy kierowana będzie na podany adres pocztowy, natomiast na podany adres e-mail może być wysyłana korespondencja np. skany pism wysłanych uprzednio Pocztą Polską. Sformułowanie powyższe nie oznacza obowiązku doręczania pism pocztą elektroniczną. Słusznie zatem organ uznał, że skuteczne doręczenie korespondencji w okolicznościach niniejszej sprawy mogło nastąpić wyłącznie za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Beneficjentki w R. przy ul. [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 u.r.p., orzekł jak w sentencji.