II OSK 1097/16

Dnia 1 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1036/15 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 22 stycznia 2016 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Burmistrz T. decyzją z [...] kwietnia 2015 r., działając na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 3 oraz art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., udzielił J. M. zezwolenia na usunięcie z działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie miejscowości T.: 32 sztuk drzew gatunku sosna pospolita o wymierzonych na wysokości 130 cm obwodach pni i 2 sztuk drzew gatunku brzoza brodawkowata oraz orzekł, że usunięcie drzew nastąpi w terminie do 31 maja 2015 r. i nie podlega opłacie. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawcę do zastąpienia wymienionych w decyzji drzew, minimum 34 sztukami nieowocowych drzew o obwodach pni 12-14cm i wykonaniu nasadzeń na działce należącej do wnioskodawcy, położonej na terenie miejscowości T. lub w miejscu wyznaczonym przez inspektora ds. utrzymania zieleni w Urzędzie Miejskim T. na terenie miejscowości T., w terminie do 30 listopada 2016 r. O zrealizowaniu warunku należało powiadomić Burmistrza T. w terminie 14 dni od jego wykonania. Zaznaczono, że niedokonanie nasadzeń zgodnie z decyzją skutkować będzie podjęciem czynności polegających na naliczeniu kary jak za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że dla działki o numerze ewidencyjnym [...] w T. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Drzewa wnioskowane do usunięcia wyrosły na terenie nieruchomości w wyniku zaprzestania uprawy roli, na skutek samosiewu. Zgodnie z decyzją Burmistrza T. z dnia [...] października 2014 r. o warunkach zabudowy, wydane zostało pozwolenie dla działki o numerze ewidencyjnym [...] na wybudowanie 16-tu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z budową drogi wewnętrznej. Drzewa wnioskowane do usunięcia porastają teren przeznaczony pod drogę dojazdową do 16-tu wydzielonych działek budowlanych. Wszystkie wymienione we wniosku drzewa są zdrowe. Organ wyjaśnił, iż nasadzenia zastępcze mają być formą kompensaty strat w lokalnych zasobach przyrodniczych i stanowić realizację zasady zrównoważonego rozwoju. Nakazanie natomiast posadzenia drzew określonej wielkości (o obwodach pni od 12 do 14 cm) ma dać gwarancję utrzymania poszczególnych okazów przy życiu i pewność właściwego, prawidłowego wzrostu. Zdaniem organu, drzewa tej wielkości mają już wykształcony odpowiedni pokrój tj. pień i koronę, czego nie można powiedzieć o okazach mniejszych i w konsekwencji młodszych, które jako słabsze są narażone na ryzyko nie przyjęcia się w nowym miejscu lub obumarcia. J. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej nałożenia obowiązku nasadzeń zastępczych drzew o określonych wielkościach obwodów pni (pkt 4 decyzji). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile decyzją z [...] lipca 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody w punkcie 1/ uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na stronę obowiązku zastąpienia przeznaczonych do usunięcia drzew innymi 34 drzewami w terminie do 30 listopada 2016 r., a ponadto - w przypadku niedokonania nasadzeń zastępczych - nałożenia sankcji w postaci kary jak za usunięcie drzew bez zezwolenia (pkt 4 sentencji decyzji) i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; w punkcie 2/ w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję w zaskarżonej części. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wynika, że obligatoryjnym elementem decyzji wydawanej w jego oparciu, jest określenie ilości drzew, jakie mają być nasadzone, przy czym ich ilość nie może być mniejsza niż ilość drzew wycinanych. Kolegium stanęło na stanowisku, że brak jest przeszkód, aby organ I instancji wydający zezwolenie na usunięcie drzew określił parametry wielkości (wysokości, wielkości obwodów pni) i wieku, jak też rodzaje (np. liściaste, szybkorosnące) i gatunki drzew, które miałyby być posadzone, albo wskazał miejsca ich zastępczych nasadzeń inne niż nieruchomość na której znajdują się drzewa podlegające wycince (w sytuacji gdy w miejscu wycinki nie ma możliwości nasadzeń zastępczych). Uprawnienie takie można wywieść z przepisów zobowiązujących organ do dbałości o zieleń na terenie administrowanej jednostki terytorialnej. Organ stwierdził jednakże, że organ I instancji niedostateczne uzasadnił zaproponowane parametry nasadzeń zastępczych. Największą wątpliwość, tak odwołującego, jak i Kolegium budzi to dlaczego organ uznał, iż drzewa o obwodach pni 12-14 cm w wystarczającym stopniu zrekompensują straty w środowisku. Zważywszy, że organ udzielił zezwolenia na wycinkę drzew okazałych, o obwodach pni 8 - 80 cm (ale w znacznej większości powyżej 30 cm obwodu), to nie wyjaśnił dlaczego nie uważa, że drzewa posadzone zastępczo winny być większych rozmiarów. Nie odniósł się też co jest powodem nie zobligowania strony do nasadzeń drzew o obwodach pni mniejszych niż 12 cm biorąc pod uwagę, iż udzielił zezwolenia na wycinkę jednej z sosen, która mając ponad 10 lat ma jedynie 8 cm obwodu pnia. Zaznaczono, że Burmistrz T. nie wyjaśnił szeroko dlaczego uważa, że zapewnienie równowagi środowiskowej wymagało, aby w miejsce wyciętych sosen czy brzóz konieczne było nasadzenie jakichkolwiek innych drzew nie owocowych, o obwodach pni 12-14 cm, a w szczególności dlaczego mając na uwadze fakt, iż uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew w wieku do 10 lat nie jest konieczne, nie zobowiązał strony do nasadzeń zastępczych drzew w wieku powyżej 10 lat. W ocenie Kolegium, w decyzji organu I instancji wystąpił element niedopuszczalnej dowolności, nie popartej szczegółowymi rozważaniami bądź autorytatywnym stanowiskiem specjalisty z zakresu oceny wartości przyrodniczej drzew. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na pozaprawną sankcję, którą organ zamierzał nałożyć na stronę, w razie gdyby ta nie wykonała obowiązku nasadzeń zastępczych. W ocenie Kolegium, skoro art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, ani też żaden inny przepis nie wspominają o konsekwencji niezrealizowania - w zamian za udzielone zezwolenie na usunięcie drzew - nakazu zastąpienia ich innymi drzewami w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew, to znaczy, że niezasadne jest nakładanie na stronę pozaustawowych sankcji kary pieniężnej. W takim przypadku zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Kolegium decyzja z [...] kwietnia 2015 r., w części dotyczącej pkt 4 jej sentencji wydana została zatem z naruszeniem norm procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ przeprowadził bowiem swoje postępowanie bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także z uchybieniem zasady rzetelnego i pełnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego sprawy. W konsekwencji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Kolegium zdecydowało uchylić decyzję w zakresie zobowiązania strony do nasadzeń zastępczych drzew o obwodach pni 12-14 cm, a także w części dotyczącej sankcji niewykonania tych nasadzeń, zgodnie z treścią decyzji. Skargę od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J. M. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Pile oraz rozstrzygnięcia o kosztach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że w istocie to organ II instancji nie wskazał jakie konkretnie elementy stanu faktycznego, które są konieczne do wyjaśnienia zakresu sprawy w stopniu mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia, organ I instancji powinien uzupełnić, a czego nie może uzupełniająco w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić sam organ odwoławczy. W ocenie Sądu Kolegium poprzestało na argumencie niewystarczającego wyjaśnienia uzasadnienia stanowiska organu I instancji co do obwodu pni, czyli na naruszeniu jedynie art. 107 § 3 k.p.a. Taka argumentacja Kolegium - w ocenie Sądu - nie jest wystarczająca do uchylenia decyzji Burmistrza na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Sąd zwrócił uwagę, że organ I instancji dostrzegł, iż przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową oraz wytyczona droga dojazdowa do tych działek, nie powinna zaistnieć bez obecności szeroko rozumianej zieleni towarzyszącej. Organ I instancji brał pod uwagę fakt, iż wnioskodawca planuje wykonanie nasadzeń drzew i w związku z tym zobowiązał wnioskodawcę do nasadzenia drzew o obwodzie pnia 12-14cm, gdyż tej wielkości drzewo ma wykształcony w szkółce, właściwy pokrój dla danego gatunku i odmiany. Prawidłowo też argumentował, że posadzenie tej wielkości drzew daje większą gwarancję na utrzymanie drzew przy życiu oraz ich właściwy dalszy wzrost. W ocenie Sądu takie uzasadnienie spełnia warunek art. 107 § 3 k.p.a. i jest wystarczające dla przyjęcia, że organ stanowisko swoje prawidłowo uzasadnił. W ocenie Sądu, jeżeli organ odwoławczy dostrzegł niedostatek przywołanego uzasadnienia winien konkretnie wskazać brakujący stan faktyczny, który wymaga uzupełnienia przez ten organ, czego Kolegium w istocie nie wykonało. Analizując zaś zebrany materiał dowodowy w niniejszej sprawie Sąd stanął na stanowisku, że organ I instancji prawidłowo zastosował też treść art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy jako zobowiązany do powtórnego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy z uwagi na obowiązującą zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) powinien był samodzielnie – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, ewentualnie uzupełniając go w trybie art. 136 k.p.a., dokonać oceny, zasadności udzielenia zezwolenia na usunięcie 34 drzew i zobowiązania wnioskodawcy do określonych nasadzeń zastępczych. Powołując się na treść art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody Sąd wskazał, że wydanie zezwolenia może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Konsekwentnie, wydając zezwolenie na wycinkę, właściwy organ powinien rozważyć, czy istnieje możliwość zachowania tych obiektów przyrodniczych poprzez ich przesadzenie w inne miejsce, czy też może istnieje możliwość zastąpienia ich innymi drzewami, a ustalenia w tym zakresie powinny być poparte rzetelnie zgromadzonym materiałem dowodowym. Analiza przepisu art. 83 ust. 3 ww. ustawy wskazuje, że obligatoryjnym elementem, decyzji wydawanej w jego oparciu, jest określenie ilości drzew, jakie mają być nasadzone, przy czym ich ilość nie może być mniejsza niż ilość drzew wycinanych. Redakcja powyższego przepisu powoduje przy tym powstanie wątpliwości, czy organy administracji publicznej mogą, w decyzji zezwalającej na wycinkę pod warunkiem dokonania nowych nasadzeń, zawierać inne rozstrzygnięcia, dotyczące chociażby gatunkowego określenia drzew, jakie mają być nasadzone, czy też wskazania miejsca ich nasadzenia. W tym zakresie Sąd przychylił się do stanowiska zaprezentowanego przez organ I jak i II instancji, że brak jest przeszkód, aby organ administracji wydający zezwolenie określił gatunki drzew lub krzewów, które mają być posadzone. Oznacza to, że rozpoznając przedmiotową sprawę organy administracji publicznej były uprawnione m.in. do oznaczenia preferowanego gatunku drzew, jakie mają być zasadzone, jak i miejsca, w którym powyższe nasadzenie ma zostać dokonane. Za nietrafne zatem Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące określenia rodzaju (nieowocowe) i parametrów drzew, jakie mają być nasadzone, gdyż działanie powyższe jest dopuszczalne w świetle art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku J. M., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 sierpnia 2015 r. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię polegającą na zaakceptowaniu przez Sąd poglądu zaprezentowanego przez organy administracji publicznej wydające decyzje w przedmiotowej sprawie, zgodnie z którym przepis art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody mógł stanowić podstawę do nałożenia na skarżącego obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych drzew o określonych przez organ obwodach pni, w sytuacji gdy art. 83 ust. 3 ww. ustawy nie dawał podstaw do takiego działania; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaaprobowanie decyzji organów administracji publicznej wydanej bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że proces wykładni prawa oraz stanowisko doktryny nie może prowadzić do nakładania na adresatów norm prawnych obowiązków, których zakres nie został precyzyjnie określony. W ocenie skarżącego nie można utożsamiać rekompensaty w środowisku z obowiązkiem zastępczego nasadzenia drzew, które swoimi rozmiarami są zbliżone do drzew usuwanych. Ocena, czy nasadzenia zastępcze stanowić będą rekompensatę za drzewa usunięte z terenu nieruchomości możliwa będzie po upływie czasu niezbędnego dla rozwoju nowo nasadzonych drzew. O skuteczności rekompensaty decydować będzie nie tyko fakt dokonania nasadzeń zastępczych, ale również konieczność pielęgnacji nowo posadzonych roślin. Nie bez znaczenia pozostaje również aspekt ekonomiczny nałożonego obowiązku. Pismem z 8 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Powołany w skardze kasacyjnej art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji, stanowił, że wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. W ocenie skarżącego kasacyjnie, brak precyzji w użytych przez ustawodawcę sformułowaniach nie może prowadzić do nakładania przez organ obowiązków, których zakres wykracza poza ramy wyznaczone wyraźnym brzmieniem tego przepisu, co należy wiązać z naruszeniem ogólnych zasad konstytucyjnych takich jak zasada demokratycznego państwa prawnego i zasada legalizmu. Takiej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela. Stwierdzić należy, że dokonanie wykładni powołanego przepisu wyłącznie w oparciu o dyrektywy językowe jest niewystarczające. Wykładnia językowa tego przepisu, zastosowana samodzielnie, ograniczałaby się jedynie do zwrotu "w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów" i istotnie przyjmowałaby, że wystarczające jest wskazanie liczby drzew lub krzewów, jakie strona będzie zobowiązana nasadzić w zastępstwie usuniętych. Model wykładni ograniczający się do takiego rozumowania nie jest jednak, w ocenie składu orzekającego NSA, prawidłowy. Przede wszystkim dlatego, że w tekście normatywnym brak jest jakichkolwiek wskazówek interpretacyjnych co do znaczenia tego terminu, z których płynęłaby wskazówka co do konieczności ustalenia maksymalnie ścisłego, opartego jedynie na semantyce, zakresu normowania, wiążącego się z faktem zobowiązania do środowiskowej rekompensaty za usunięcie drzew lub krzewów. Dokonując zatem interpretacji powyższej normy prawnej należy brać pod uwagę jej cel, ratio legis, przy uwzględnieniu konsekwencji społecznych i ekonomicznych do jakich będzie prowadzić określona wykładnia opierająca się na wartościach politycznych, społecznych, gospodarczych, czy ochrony środowiska, a następnie wybrać taką interpretację, która będzie najkorzystniejsza. Stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji odwołuje się w ramach procesu rekonstrukcji normy upoważniającej organ do podjęcia decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew lub krzewów do reguł celowościowych. Należałoby nawet uzupełnić je o wykorzystanie reguł funkcjonalnych. Niewątpliwie bowiem zasadniczym celem art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody było zobowiązanie organów właściwych do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, do zachowania oraz odnawiania zasobów, tworów i składników przyrody. Nie budzi w tym zakresie wątpliwości, że nasadzenia zastępcze są rozwiązaniem korzystniejszym dla ochrony przyrody niż zezwolenie oparte na rekompensacie w postaci zobowiązania do dokonania opłaty. Ochrona przyrody, do jakiej zobowiązane zostały organy faktycznie oznacza, że funkcjonalnie uzasadnione będzie precyzyjne wskazanie gatunków drzew i krzewów oraz wyraźne określenie specyfikacji nasadzeń, które będą w stanie zrekompensować szkody w środowisku, jakie nastąpią w wyniku usunięcia zdrowych już istniejących. W powyższą argumentację wpisuje się pogląd wyrażony w wyroku NSA z 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1516/13 (CBOSA), w którym przyjęto, że wykładnia art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody oparta wyłącznie o językowe brzmienie tego przepisu, z pominięciem wykładni systemowej i celowościowej, jest nie do przyjęcia, albowiem prowadzi do rezultatów sprzecznych z szeregiem innych norm prawnych. Wywodząc powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku przyjął, że możliwe jest sprecyzowanie obowiązku określonego w tym przepisie poprzez wskazanie np. gatunków drzew, czy też innych parametrów jakie mają spełniać drzewa. Formułując szczególne wymogi dotyczące wykonania obowiązku nasadzeń, organ powinien mieć na uwadze warunki przyrodnicze, zasady dendrologii i zgodnie z nimi określać ten obowiązek. W świetle powyższego nie sposób uznać za zasadne argumenty skargi kasacyjnej nakierowane na brak możliwości nałożenia na skarżącego obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych drzew o określonych obwodach pni. W świetle powyższego nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., z jakim skarga kasacyjna wiąże naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na zaaprobowaniu przez Sąd I instancji decyzji wydanej bez uwzględnienia słusznego interesu strony. W tym względzie strona skarżąca wskazuje na pominięcie przez organ, a następnie przez Sąd, obciążeń finansowych, z jakimi wiązać się będzie wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy zatem zauważyć, że zasada określona w art. 7 in fine k.p.a. nakazuje organom uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie dając prymatu żadnej z powyższych wartości. Jak zauważono w doktrynie, wyważenie słusznego interesu w sprawie jest kwestią niezmiernie trudną, opartą na elementach ocennych (tak: B.Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B.Adamiak, J.Borkowski, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s.62-63). W rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, by słuszny interes strony wyrażony jako dążenie do minimalizowania kosztów dokonania nasadzeń zastępczych mógł stanąć na przeszkodzie w formułowaniu obowiązku nakierowanego na minimalizowanie strat, jakie będą miały miejsce w przyrodzie w wyniku usunięcia zdrowych drzew. W interesie społecznym bowiem leży możliwie jak najmniejsza ingerencja w procesy przyrodnicze naruszająca pewną równowagę, pozwalając na możliwość korzystania ze środowiska przyszłym pokoleniom. Zestawiając powyższe potrzeby społeczne ze sformułowanym interesem strony skarżącej, nie sposób uznać, by w procesie stosowania art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody doszło do zaburzenia relacji interesu społecznego względem słusznego interesu strony. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, orzekł o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.