I OSK 1254/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1404/13 w sprawie ze skargi U. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od płatności za korzystanie z usług w hotelu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. (sygn. akt IV SA/Gl 1404/13), oddalił skargę U. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w przedmiocie odstąpienia od odpłatności za korzystanie z usług w hotelu pomocy społecznej. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], odmówił U. O. całkowitego odstąpienia od odpłatności za korzystanie z usług w hotelu pomocy społecznej za okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r., wynikających z decyzji z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że strona - na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. - została objęta pomocą w formie pobytu w hotelu pomocy społecznej, a następnie złożyła wniosek o odstąpienie od odpłatności za tę usługę. Organ ustalił, że wnioskodawczyni prowadziła samodzielne gospodarstwo domowe, a jej dochód stanowiło świadczenie emerytalne wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie [...] zł. Zgodnie zaś z treścią uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] powinna ona była ona ponosić odpłatność na poziomie 160% stawki bazowej (§ 1 pkt 1 uchwały). Dokonując analizy sytuacji majątkowej zainteresowanej pod kątem zwolnienia jej od ponoszenia odpłatności za pobyt w w/w hotelu, organ wskazał, że U. O. zadeklarowała wydatki rzędu ok. [...] zł na całomiesięczne wyżywienie, a ponadto twierdziła, że jej wydatki na leki kształtują się zależnie od potrzeb. Nie przedłożyła jednak żadnych dowodów potwierdzających ponoszenie tego rodzaju wydatków, przez co nie można było uznać ich za udowodnione. W konsekwencji organ zatem przyjął, iż wnioskodawczyni nie wykazała, że uiszczenie opłat za pobyt w hotelu opieki społecznej stanowiłoby dla niej nadmierne obciążenie lub niweczyło skutki udzielonej pomocy. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, ustalenia Prezydenta Miasta K. w zakresie wysokości dochodu odwołującej się były prawidłowe a ponadto brak było też podstaw do zastosowania względem zainteresowanej ulgi w ponoszeniu odpłatności za świadczoną jej pomoc (art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Dz. U. z 2013 r. poz. 182 – dalej: "u.p.s." oraz § 4 uchwały nr XIV/300/07 z dnia 30 sierpnia 2007 r. o szczegółowych zasadach ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K.). Kolegium również podkreśliło, że skoro U. O. została wezwana do udokumentowania ponoszonych wydatków, związanych z: leczeniem, zakupem leków, wizytami lekarskimi, wyżywieniem oraz innych, które miałyby wpływ na jej sytuację majątkową i - w odpowiedzi na to wezwanie - jedynie poinformowała, że na wyżywienie wydaje ok. [...] zł, a na inne wydatki "w zależności od potrzeb", to należało uznać, że uiszczenie przez nią odpłatności za pobyt w hotelu pomocy społecznej nie będzie stanowić dla niej nadmiernego obciążenia albo niweczyć skutek udzielonej pomocy. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. U. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zakwestionowała jej prawidłowość podnosząc, że w hotelu pomocy społecznej panują złe warunki pobytu przez co pobieranie opłaty za tego rodzaju świadczenie pomocowe jest nadużyciem, tym bardziej, że obiekt jest utrzymywany z budżetu Państwa. Skarżąca twierdziła także, że to ona "świadczy usługi" na rzecz ośrodka kupując środki czystości do sprzątania pokoju łącznie z myciem okna, WC i kabiny prysznicowej. Wniosła o przyznanie jej lokalu mieszkalnego spełniającego lepsze warunki. Ponadto zarzuciła organowi złośliwość, naruszenie praworządności, działania na jej szkodę i poniesienia przez to niepowetowanej szkody i uszczerbku na zdrowiu, lekceważenie, nie wywiązywanie się z obowiązków, celowe wprowadzanie w błąd, a ostatecznie naruszenie dóbr osobistych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazywał, że w art. 104 u.p.s. została wyrażona zasada odpłatności, wyrażająca się w powinności zwrotu wydatków poniesionych w związku z udzieloną pomocą. Jednocześnie ust. 4 ww. artykułu ustawodawca przewidział, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach istnieje możliwość: odstąpienia przez organ od żądania zwrotu należności, umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń w całości lub części, odroczenia terminu płatności albo rozłożenie jej na raty. Na mocy zaś delegacji ustawowej, wynikającej z treści art. 97 ust. 5 u.p.s., Rada Miasta K., uchwałą z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], określiła szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K. Ponadto Sąd stwierdził, iż choć decyzja o zwolnieniu z ponoszenia opłatności za pobyt w hotelu opieki społecznej była wydawana w ramach uznania administracyjnego, to jednak organ był zobowiązany do dokonania wszechstronnej oceny, czy sytuacja skarżącej kwalifikowała się do skorzystania z przewidzianych w ww. przepisach przypadkach zastosowania ulg i zwolnień. Oceny tej w rozpoznawanej sprawie - zdaniem Sądu - organy dokonały w sposób należyty. Oceniły bowiem wniosek skarżącej pod kątem spełnienia przez nią przesłanek, określonych w art. 104. ust. 4 cyt. ustawy oraz § 4 załącznika nr 3 ww. uchwały Rady Miasta K. W ocenie Sądu, istotnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na zwolnienie skarżącej z opłaty za pobyt w hotelu pomocy społecznej, a to wobec niespełnienia przez nią niezbędnych ku temu przesłanek. Sąd podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła ani należytych dowodów, ani też argumentacji, która pozwalałaby potraktować jej wniosek za zasadny. Zebrany natomiast przez organy, w toku postępowania, materiał sprawy pozwalał stwierdzić, że odpłatność za hotel nie stanowiła nadmiernego obciążenia jej domowego budżetu. Nie wstąpiła również w tym przypadku przyczyna losowa, o której mowa w § 4 pkt 2 załącznika nr 3 uchwały. Sąd zwrócił szczególnie uwagę na fakt, iż skarżąca nie kwestionowała wysokości uzyskiwanego dochodu w kwocie [...] zł oraz nie wskazała takich wydatków, które mogłyby w istotny sposób zmieniać obraz jej możliwości finansowych, nawet pomimo skierowanego do niej przez organ w tym zakresie wezwania.. W odpowiedzi na nie jedynie bowiem oświadczyła, że na wyżywienie miesięcznie wydaje ok. [...] zł, a inne wydatki (w tym na leki) (cyt.) "w zależności od potrzeb". Do oświadczenia nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty potwierdzające ponoszone przez nią wydatki. Nawet zatem uwzględniając okoliczność, że skarżąca przeznacza miesięcznie na wyżywienie kwotę [...] zł, to i tak - zdaniem Sądu - ponoszenie przez nią dziennej opłaty w wysokości [...] zł nie stanowiło dla niej nadmiernego obciążenia. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, U. O. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie prawa materialnego, to jest: - art. 51 ust. 2 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że hotel pomocy społecznej jest ośrodkiem wsparcia, w związku z czym Rada Miasta K., ustalając opłatę za pobyt w hotelu pomocy społecznej, działała w granicach delegacji ustawowej z art. 97 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania w niniejszej sprawie załącznika nr 3 do uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r., podczas gdy Rada Miasta K. - w ramach delegacji z art. 97 ust. 5 u.s.p. nie była uprawniona do ustanowienia odpłatności za pobyt w hotelu pomocy społecznej, - art. 97 ust. 1 zd. 1 u.p.s. w zw. z art. 6 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy normy wyrażonej w powołanym przepisie w zakresie obowiązku uzgodnienia opłaty za pobyt w ośrodku wsparcia przez podmiot kierujący, tu Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K., z osobą kierowaną czyli skarżącą, - art. 104 ust. 4 u.p.s. w zw. z § 4 pkt 1) załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K. w zw. z art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie zaistniały okoliczności, uzasadniające odstąpienie od żądania zwrotu wydatków za pobyt skarżącej w hotelu pomocy społecznej w K., Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a ponadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor dowodził zasadności wywiedzionych wyżej zarzutów wskazując poza tym, iż Sąd I instancji niewyczerpująco odniósł się w motywach zaskarżonego wyroku do całości podnoszonej przez skarżącą argumentacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Dotyczyły ona naruszenia art. 51 ust. 2 w zw. z art. 97 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 97 ust. 1 zd. 1 u.p.s. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 104 ust. 4 u.p.s. w zw. z § 4 pkt 1) załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K. w zw. z art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. a generalnie sprowadzały się do zakwestionowania przez skarżącą stanowiska, iż hotel pomocy społecznej mógł być ośrodkiem wsparcia, za pobyt w którym właściwy organ mógł ustalić odpłatność. Ponadto skarżąca kwestionowała również sposób ustalenia przez organ wysokości należnych opłat, zwracając uwagę na pominięcie w analizowanym przypadku dyspozycji zawartej w art. 97 ust. 1 zd. 1 u.p.s., a nakazującej wcześniejsze skonsultowanie z nią wysokości opłaty, którą miałaby ponosić. Autor skargi kasacyjnej zarzucał też, że w sprawie nie zostało przeprowadzone pełne postępowanie wyjaśniające, dotyczącego ustalenia, czy skarżąca kwalifikowała się do zwolnienia z obowiązku uiszczania opłaty za pobyt w hotelu pomocy społecznej - z uwagi na spełnianie przez nią przesłanek, wynikających z art. 104 ust. 4 u.p.s. w zw. z § 4 pkt 1) załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K. Zarzuty te należało uznać za nieuzasadnione. Przede wszystkim trzeba wyjaśnić, że - wbrew twierdzeniu skarżącej - hotel pomocy społecznej, w którym przebywa stanowi w istocie ośrodek wsparcia. Wprawdzie, zgodnie z art. 51 ust. 2 u.p.s. ośrodek wsparcia jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej dziennego pobytu, to jednak w ust. 3 i 4 ww. artykułu ustawodawca przewidział, iż w ośrodku wsparcia mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu a ponadto ośrodkiem wsparcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1-3 u.p.s., może być: ośrodek wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi, dzienny dom pomocy, dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, schronisko i dom dla bezdomnych oraz klub samopomocy. Ustawodawca określił zatem pojęcie ośrodka wsparcia bardzo szeroko, uznając za taki ośrodek szereg placówek," realizujących na rzecz swych podopiecznych cele pomocy społecznej, a obejmujące przy tym m. in. zapewnienie im schronienia na dłuższy okres czasu. Z tego powodu, hotel pomocy społecznej mógł w omawianym przypadku traktowany jako ośrodek wsparcia. Konstatacja ta zaś prowadzi do wniosku, że w analizowanej sprawie miała zastosowanie uchwała Radę Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydana na podstawie art. 97 ust. 5 u.p.s., w sprawie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych w K. Uchwała ta stanowiła bowiem źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który ją ustanowił (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 1430/07). Zgodnie zaś z treścią § 4 załącznika nr 3 do w/w uchwały, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osoba korzystająca z usług Hotelu może zostać zwolniona częściowo lub całkowicie z ponoszenia opłaty za pobyt, zwłaszcza ze względu na następujące okoliczności: 1) z przeprowadzonej analizy budżetu domowego osoby, uwzględniającej najniezbędniejsze potrzeby wynika, że osoba nie jest w stanie ponosić odpłatności w wysokości z przyjętych zasad; 2) zdarzenie losowe. W związku z tym, ustalenie przez organ uchwałodawczy zasad preferencyjnego traktowania beneficjenta omawianej pomocy obligowało orzekający organ do zbadania, czy w przypadku skarżącej zachodziły przesłanki przemawiające za zwolnieniem jej z odpłatności za korzystanie ze świadczenia w postaci pobytu w hotelu pomocy społecznej, jako ośrodku wsparcia. Powyższy obowiązek wynikał też z art. 104 ust. 4 u.p.s., zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Podstawę rozważania przez organy możliwości zwolnienia skarżącej z odpłatności za pobyt w Hotelu Pomocy Społecznej stanowiła zatem ocena przesłanek, wyrażonych w przepisach obu wyżej wskazanych aktów prawnych, przy czym organy obowiązywała zasada, że stosowanie zwolnień w tym przypadku stanowiło wyjątek od ogólnie ustalonego obowiązku pokrywania przez stronę przedmiotowych wydatków. W związku z powyższym, dokonując analizy sytuacji zachodzącej w rozpatrywanej sprawie, należało podzielić pogląd Sądu Wojewódzkiego, iż ustalenie sytuacji skarżącej nie mogło nastąpić bez jej odpowiedniego zaangażowania z jej strony. Powinność ta wynikała z treści art. 11 ust. 2 u.p.s., a ponadto bez aktywności samej strony brak było możliwości ustalenia, czy uzyskiwany przez nią dochód, w kontekście ponoszonych przez nią koniecznych wydatków, był wystarczający do pokrycia nałożonych na nią w ww. zakresie opłat. Jedynie bowiem sama skarżąca dysponowała stosowną na ten temat wiedzą i powinna ją przekazać organowi. Tylko też ona mogła przedstawić wszystkie niezbędne na tę okoliczność dowody. Brak zaangażowania zaś ze strony skarżącej w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy miał zatem bezpośredni wpływ na treść kwestionowanych decyzji. Lakoniczne przy tym poinformowanie organu przez U. O., iż przeznacza ona około [...] zł miesięcznie na wyżywienie i zatajenie wysokości kosztów przeznaczanych przez nią na lekarstwa (bez przedstawienia na te okoliczności jakichkolwiek dowodów) nie mogło zostać uznane za wystarczające. Zarzucanie w związku z tym Sądowi I instancji niedostrzeżenie rzekomych uchybień w prowadzonym przez organy postępowaniu wyjaśniającym nie było w tym przypadku usprawiedliwione. Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 97 ust 1 zd. 1 u.p.s. w zw. z art. 6 k.p.a. Wprawdzie zgodnie z pierwszym z wymienionych wyżej przepisów opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług, ale sposób jej ustalenia może być podważany jedynie przy kwestionowaniu decyzji w tym przedmiocie (w niniejszym przypadku decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r.), nie zaś orzeczenia, dotyczącego wyłącznie odstąpienia od jej ponoszenia, a takie właśnie rozstrzygnięcie było przedmiotem kontroli dokonanej w niniejszym przypadku przez Sąd I instancji. Marginalnie zatem należy jedynie wskazać, iż treść ww. przepisu nie oznacza, iż owe ustalanie miałoby polegać na swego rodzaju negocjacjach z beneficjentem takiej pomocy. Wskazaną normę należy bowiem odczytywać w kontekście przewidzianego przez ustawodawcę sposobu ustalania przedmiotowej odpłatności, powiązanego z przyznanym radom powiatów i radom gmin w art. 97 ust. 5 u.p.s. uprawnienia do ustalania, w zakresie zadań własnych, szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia, uwzględniających obowiązek wzięcia przez nie pod uwagę ustawowych zwolnień i ulg. Jeżeli więc ustalenie opłaty za pobyt w takim ośrodku następuje w drodze decyzji administracyjnej, to również zagadnienie wynikającego z treści art. 97 ust 1 zd. 1 u.p.s. procesu uzgodnienia jej wysokości musi mieścić się w ramach, prowadzonego przed wydaniem takiego orzeczenia, postępowania administracyjnego. Ustalenie wysokości odpłatności za pobyt w ośrodku wsparcia z osobą w nim przebywającą (do niego kierowaną) polega zatem na ustaleniu okoliczności wpływających na jej wysokość, obejmujące jej zdolności finansowe i rzutujące na możliwość zastosowania względem niej preferencyjnych warunków ponoszenia opłat. Jeżeli zaś, pomimo starań organów, takich okoliczności - z uwagi na bierną postawę zainteresowanej - nie można było ustalić, to brak było podstaw do zarzucania im niepodjęcia próby ustalenia ze stroną jej wysokości. Biorąc również pod uwagę, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne i ocena prawna, obejmowały kluczowe zagadnienia - z punktu widzenia oceny prawnej zaskarżonej decyzji - Sądowi Wojewódzkiemu nie można było również skutecznie zarzucić naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi wnoszącej skargę kasacyjną wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest zaś przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.