II GSK 3664/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA (del.) Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 156/16 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2. zasądza od Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na rzecz M. N. 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. oddalił skargę M. N. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie płatności na rok 2014 deklarując do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 20,05 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębach G., H., K., w gminie K. (powiat p., województwo ś.). W wyniku przeprowadzonej w dniach 27 – 28 sierpnia 2014 r. kontroli, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie działki rolnej B o powierzchni deklarowanej 0,30 ha, gdzie powierzchnię użytkowaną rolniczo stanowiło 0,61 ha; dla działki rolnej C o powierzchni deklarowanej 1,06 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 0,73 ha; dla działki rolnej G o powierzchni deklarowanej 0,45 ha na całej powierzchni stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (kod błędu DR 18); dla działki rolnej H o powierzchni deklarowanej 0,50 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 0,71 ha; dla działki rolnej I o powierzchni deklarowanej 1,37 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 1,12 ha; dla działki rolnej J o powierzchni deklarowanej 0,99 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 0,90 ha; dla działki rolnej T o powierzchni deklarowanej 1,82 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 1, 81 ha; dla działki rolnej U o powierzchni deklarowanej 0,34 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 0,13 ha i dla działki rolnej X powierzchni deklarowanej 2,84 ha, stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na całej powierzchni (kod błędu DR18). Ponadto dla działki rolnej M stwierdzono inne uprawy niż uprawa deklarowana (kod błędu w raporcie rolnośrodowiskowym DR7). Przeprowadzona następnie kontrola na miejscu w zakresie spełnienia wymogów wzajemnej zgodności wykazała naruszenie normy: - N.04.1 dla działek rolnych: K na powierzchni 0,11 ha, N na powierzchni 0,48 ha, O na powierzchni 0,67 ha, Z na powierzchni 0,56 ha i Ł na powierzchni 0,09 ha gdzie stwierdzono, że rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta; - N.03.1 dla działek rolnych S na powierzchni 0,82 ha i T na powierzchni 1.81 ha - stwierdzono, że skarżący nie przeprowadził na gruntach ugorowanych koszenia lub innych zabiegów uprawowych w terminie. W takim stanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Decyzja ta mocą decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Dyrektora ARiMR została uchylona, a sprawa została przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] października 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Objętą skargą decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ powołując się na przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz., 1164, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2014 r., poz. 302) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1518), stwierdził, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia nie odpowiada powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności. Dla deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni 20,05 ha stwierdzono takie nieprawidłowości jak: powierzchnię stwierdzoną niezgodną z powierzchnią deklarowaną, zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek rolnych oraz naruszenie norm dobrej kultury rolnej. W ocenie organu stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości skutkowały wykluczeniem z powierzchni stwierdzonej całych działek rolnych G i X (kod błędu DR18); uznaniem powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli na miejscu dla działek rolnych AC, B, C, H, I, J i U oraz dla działki rolnej Z, położonej na działce ewidencyjnej nr 22, zredukowaniem powierzchni stwierdzonej o 0,01 ha, czyli do maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do płatności (PEG) wyznaczonej dla wymienionej działki ewidencyjnej (0,55 ha). Powierzchnia deklarowana, stwierdzona a więc kwalifikująca się do płatności, wynosiła 16,38 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku do płatności JPO (20,05 ha) a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu stanowiła powyżej 22,41% powierzchni stwierdzonej. Mając na uwadze wyniki kontroli oraz oświadczenia strony organ uznał, że grunty zgłoszone prze stronę do płatności jako działki rolne G i X nie kwalifikowały się do jej przyznania zarówno w dniu złożenia wniosku, jak i w terminie kontroli. Odnosząc się do kwestii wystąpienia siły wyższej organ wskazał na art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, stwierdzając, że każdy przypadek wystąpienia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności należy rozpatrywać mając na względzie to czy strona zgłosiła Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR działanie siły wyższej, co nie miało miejsca w sprawie. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego bezsprzecznie wynikało, iż skarżący w 2014 r. zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni działek zgłoszonych do płatności zgodnie z przyjętym na siebie zobowiązaniem dotyczącym płatności bezpośrednich. Świadczyły o tym wyniki kontroli, które jednoznacznie potwierdzały, że na części zadeklarowanych działek zaniechano prowadzenia działalności bądź naruszono normy dobrej kultury rolnej oraz stwierdzono różnice pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności a powierzchnią użytkowaną rolniczo. Nie budziło wątpliwości Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że działki G i X pozostawały zachwaszczone, porośnięte samosiejkami licznych drzew i krzewów co świadczyło o długotrwałym zaniechaniu prowadzenia na nich działalności rolniczej. Działki te słusznie zostały w całości wykluczone. Ponadto załączona do protokołu dokumentacja fotograficzna dowodziła o braku przeprowadzenia na łąkach i pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej bądź zaniechania wypasania zwierząt. Odnosząc się do zarzutów dotyczących jawności przeprowadzonej kontroli w dniach 27 - 28 sierpnia 2014 r., Sąd I instancji przywołując treść art. 31 ustawy o płatnościach oraz art. 27 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009, wskazał, że wyłączony jest obowiązek organu powiadamiania wnioskodawcy o czasie i miejscu jej przeprowadzenia jak również nie jest koniecznym obecność rolnika podczas kontroli. Kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Sąd nie podzielił również stanowiska strony dotyczącego mocy dowodowej sporządzonego raportu z czynności kontrolnych wskazując, że raport z czynności kontrolnych jest co do zasady dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania. Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał w tym zakresie, że wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone jednak inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywa na stronie. Tymczasem skarżący nie dostarczył organom ani dostatecznych argumentów ani dowodów na skuteczne podważenie dowodu z protokołu kontroli i załączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Zdaniem Sądu I instancji nie miał znaczenia dla poprawności rozstrzygnięcia organów administracyjnych fakt, otrzymania pozytywnej oceny jednostki certyfikującej C. Sp. z o.o. dotyczącej spełnienia przez skarżącego wymagań dotyczących produkcji metodami ekologicznymi. W sprawie przesądzające były wyłącznie ustalenia dotyczące stanu faktycznego działek z daty kontroli przeprowadzonej przez uprawnione do tego organy, a są nimi wyłącznie organy ARiMR i to tylko dotyczące roku 2014, a nie innych okresów. Pozytywne wyniki kontroli w zakresie rolnictwa ekologicznego nie uzasadniały automatycznie stwierdzenia, że producent spełnił warunki wymagane do przyznania płatności z tytułu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W ocenie Sądu I instancji podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące jego choroby oraz członków jego rodziny nie mogły zostać uwzględnione. Niewątpliwie długotrwała niezdolność do prowadzenia gospodarstwa rolnego stanowi przypadek o charakterze siły wyższej uzasadniający niedotrzymanie zobowiązań w ramach otrzymanego wsparcia bezpośredniego. Nie mniej jednak art. 75 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 zobowiązuje przypadek taki zgłosić w terminie 10 dni od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość. Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie skarżący, wprawdzie wnosił w ramach wyjaśnień w sprawie, argumenty dotyczące stanu zdrowia, to jednak nie wystąpił, do organu pierwszej instancji konkretnie ze zgłoszeniem siły wyższej lub wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności. Odnosząc się do podnoszonych przez stronę okoliczności zgłoszenia siły wyższej w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach programu "młody rolnik 2011", w ocenie Sądu, organ słusznie zauważył, że przy piśmie tym podnoszona przez stronę siła wyższa była znana producentowi w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną M. N. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania 1. art. 133 § 1 pkt 1, art. 134 § 1 art. 141 § 4 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez zaakceptowanie w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na dowodzie w postaci protokołu kontroli na miejscu przeprowadzonej w dnia 27 – 28 sierpnia 2014 r., pomimo, że przyjęto w nim formułę buforową w o wartości 0,75 m zamiast 1,5 m przewidzianej przepisem art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi i nieuchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wadliwe wykonane pomiary spornego obszaru rolnego; 2. art. 133 § 1 pkt 1, art. 134 § 1 art. 141 § 4 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, art. 33 akapit 2, art. 34 akapit 1 i 2 oraz art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez uznanie, ze wskazane przepisy w zakresie kontroli przeprowadzonej u skarżącego nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu koniecznym było okazanie producentowi rolnemu dokumentu certyfikującego dla danego urządzenia GPS, podczas gdy zachowanie tego wymagania nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzonego dowodu, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi i nieuchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wadliwie wykonane pomiary spornego obszaru rolnego; 3. art. 133 § 1 pkt 1, art. 134 § 1 art. 141 § 4 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy poprzez brak analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie w procesie oceny legalności decyzji organu faktu, że protokół kontroli z dnia 27 – 28 sierpnia 2014 r. na podstawie, którego organ a w ślad za nim Sąd rozstrzygnął sprawę, był wadliwie sporządzony i nie spełniał podstawowych przesłanek do uznania go za wiarygodne źródło informacji, bowiem nie jest zgodny z Instrukcją realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni (wersja 1.0 z dnia 10 stycznia 2014 r., wydana na podstawie art. 7 i art. 31 ust. 6 ustawy o systemie płatności), która to Instrukcja określając szczegółowe kryteria stosowania w toku kontroli kodu DR 18 – którego zastosowanie oznacza wykluczenie z płatności działek objętych tym kodem – nie uprawniał organu do wykluczenia zgłoszonych przez skarżącego działek G i X, gdyż sytuacja na tych działkach nie została zgodnie z instrukcją udokumentowana w ramach prowadzonej dokumentacji fotograficznej. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o kek oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna M. N. oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, a więc podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarga ta ma usprawiedliwione podstawy, dlatego jej skutkiem musi być uchylenie zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA zarzuty kasacyjne podniesione przez skarżącego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. są formalnie wadliwe, a merytorycznie nietrafne. Ich wadliwość formalna nie daje podstaw do odrzucenia tej skargi, co wynika z treści uchwały z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010 r., poz. 1, jednak w sposób zasadniczy ogranicza możliwość weryfikacji skarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny może dokonać oceny wyroku tylko w takim kontekście, jaki daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Jest tak dlatego, że skarga kasacyjna to profesjonalny i sformalizowany środek prawny, który dla swej skuteczności wymaga spełnienia określonych w ustawie warunków. Z treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zrealizowanie tego nakazu ma miejsce wówczas, gdy w skardze kasacyjnej strona stawia zarzuty naruszenia konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji oraz gdy w jej uzasadnieniu wyjaśnia istotę podnoszonych naruszeń, a w zakresie zarzutów procesowych wykazuje dodatkowo jaki jest związek tych naruszeń z rozstrzygnięciem. Konieczność takiego ujęcia zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że to na stronie ciąży obowiązek wskazania zakresu i kierunku weryfikacji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany zarzutami kasacyjnymi nie ma inicjatywy w zakresie ustalania i uzasadniania potencjalnych naruszeń, których strona nie podniosła. Ze względu na te wymogi skarga kasacyjna jest profesjonalnym środkiem prawnym. Skarga kasacyjna M. N. jest obszerna zarówno co do zarzutów, jak i uzasadnienia. Jednak zarówno zarzuty, jak i ich uzasadnienie nie spełniają wszystkich formalnych warunków, z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznie może odnieść się tylko do tych kwestii, które w uzasadnieniu tej skargi zostały jednoznacznie sformułowane i odniesione do skarżonego wyroku. Na tym tle należy zauważyć, że ilość stawianych wyrokowi zarzutów nie musi prowadzić do uznania, że wyrok narusza prawo, jeżeli nie daje się ustalić na czym polegało naruszenie tych przepisów i jaki jest jego związek z rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że każdy z zarzutów kasacyjnych podnosi naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z przepisami licznych aktów unijnych, jednak w uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej strona w żaden sposób nie odnosi się do tych przepisów i nie wyjaśnia na czym polega ich naruszenie i dlaczego wyrok jest wadliwy ze względu na te naruszenia. NSA podkreśla, że art. 133 § 1 stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W oparciu o treść art. 134 § 1 sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd I instancji tak rozstrzygał, bo przecież wyrokował w sprawie pomocy finansowej z tytułu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2014 r. Wreszcie Sąd I instancji uzasadnił swój wyrok zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., bo w uzasadnieniu swojego wyroku zawarł wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie. To, że strona nie godzi się z twierdzeniami, tezami lub wnioskami sformułowanymi w uzasadnieniu, nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe ze względu na treść art. 141 § 4 p.p.s.a. Wreszcie skarga kasacyjna odnosi zarzuty równocześnie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. Takie ujęcie jest wadliwe, bo obu przepisów nie można jednocześnie naruszyć, zwłaszcza poprzez oddalenie skargi, a przecież takie było rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Poza tym Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być podnoszone tylko naruszenia prawa procesowego, zatem tylko w zakresie takich naruszeń może być prowadzona argumentacja na rzecz zasadności podnoszonych zarzutów. Wychodząc z tych założeń i mając na uwadze treść uchwały z dnia 26 października 2009 r., I OPSA 10/09, stwierdzić należy, że zarzut kasacyjny dający się zweryfikować sprowadzony jest do stanowiska strony, że wyrok Sądu I instancji narusza prawo, bo akceptuje stanowisko organów ARiMR, w którym stwierdzono, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z przepisami prawa, na podstawie poprawnie przeprowadzonej kontroli i w oparciu o rzetelnie sporządzony protokół kontroli. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że jest on zasadny. Sąd I instancji, jak trafnie wywiedziono w odpowiedzi na skargę, nie odnosił się do tzw. "sfery buforowej" o jakiej stanowi art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, bo strona nie kwestionowała kontroli w tym zakresie, zarzut taki pojawił się w postępowaniu kasacyjnym. Fakt ten nie usprawiedliwia Sądu I instancji, bo przecież jego kontrola zaskarżonej decyzji odnosi się do zgodności tego rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Ten brak w ocenie skarżonych decyzji musi prowadzić do uchylenia wyroku. Zdaniem Naczelny Sąd Administracyjny wynika to z tego, że protokół z kontroli stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt c) rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 ma wskazywać m.in. wyniki pomiarów każdej działki i zastosowane metody pomiaru. Strefa buforowa, na jaką wskazuje art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia, o szerokości 1,5 m jako tolerancja pomiaru, nie może być wiązana z określoną metodą pomiaru. Szerokość strefy buforowej nie wynika z właściwości technicznych urządzeń pomiarowych. Oznacza to, że nie właściwości tych urządzeń wyznaczają taką strefę, ale czynią do przepisy prawa. Skoro art. 34 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 jednoznacznie stwierdza, że strefa taka wynosi 1,5 m, to taka wielkość tej strefy powinna być brana pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy M. N.. Organy ARiMR oraz Sąd I instancji nie wskazują przepisów prawa, które uzasadniałyby zajęte stanowisko w odniesieniu do szerokości strefy buforowej. Mając na uwadze powyższe oraz treść arat. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 § 1 pkt 1 p.p.s.a.