II GZ 230/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 860/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [A.] w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 860/16, orzekając na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [A.] w P. (dalej jako [A.]) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismami z dnia 26 października 2016 r. Sąd, wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2016 r., wezwał [A.] do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i do usunięcia jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie odpisu skargi własnoręcznie podpisanej oraz wykazanie umocowania uprawniającego do działania w imieniu skarżącej (statut, odpis KRS), w terminie 7 dni od doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd uznał, że powyższe wezwania doręczono skarżącej prawidłowo w dniu 28 października 2016 r., więc wyznaczony termin upłynął z dniem 4 listopada 2016 r., a mimo to skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi i nie nadesłała odpisu statutu lub odpisu z KRS. Działając z urzędu Sąd ustalił, że skargę podpisał prezes zarządu skarżącej. Ze wskazanych powodów WSA skargę odrzucił. W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego [A.] domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie wyrażające się odrzuceniem skargi, mimo że w tej sprawie nie zaktualizowała się przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi, w postaci uprzedniego wezwania skarżącej do uzupełnienia jej braków formalnych. W uzasadnieniu zażalenia [A.] argumentowała, że nie otrzymała odpisu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, a do wezwania o uzupełnienie braków skargi zastosowała się należycie tj. skarga została podpisana i zostało wykazane umocowanie do reprezentowania [A.]. Zdaniem [A.] odrzucenie skargi, której braki formalne uzupełniono w terminie nastąpiło nie tylko przedwcześnie ale i bezzasadnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zaznaczenia wymaga, że wniesiona w tej sprawie przez [A.] skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry zawierała dwa braki: 1/ brak wpisu od skargi w wysokości 1440 zł i 2/ brak podpisu i wykazania umocowania uprawniającego do działania w imieniu skarżącej (statut, KRS [A.]). Dwa osobne wezwania do uzupełnienia powyższych braków skargi prawidłowo doręczono [A.] na adres wskazany w treści skargi ([...]) w dniu 28 października 2016 r., o czym przekonują znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru (vide: k. 26 akt sądowych – wezwanie dot. wpisu i k. 27 – wezwanie dot. uzupełnienia pozostałych braków skargi). Termin uzupełnienia braków skargi upływał zatem – jak trafnie wskazał Sąd w kontrolowanym postanowieniu – 4 listopada 2016 r. (piątek). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że [A.] nie uiściła wpisu od skargi, toteż Sąd musiał zastosować przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. i na tej podstawie prawnej nieopłaconą skargę odrzucić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafnie wyjaśnia się w zażaleniu, że [A.] nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu. [A.] nie podaje żadnych argumentów dla podważenia prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się na karcie 26 akt sądowych. Tym samym nie kwestionuje skuteczności doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Ponadto należy mieć na uwadze, że [A.] nie zastosowała się również do drugiego wezwania, dot. braków formalnych skargi. Wprawdzie dochowując terminu 7 dni, określonego w wezwaniu, [A.] 3 listopada 2016 r. przesłała do Sądu skargę podpisaną przez prezesa zarządu [...] i opatrzoną pieczęcią prezesa zarządu oraz pieczęcią [A.], niemniej jednak Sąd prawidłowo uznał, że takie działanie skarżącej nie stanowi prawidłowego uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że jest tak dlatego, iż pieczątka, niezależnie od jej treści, nie zastępuje ani dokumentu pełnomocnictwa, ani tym bardziej dokumentu wykazującego umocowanie osoby uprawnionej do reprezentacji strony skarżącej w rozumieniu art. 37 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. Skarżąca [A.] nie uzupełniła więc w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie zasadnie zastosowanego przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że samo podpisanie skargi przez osobę, która nie wykazała umocowania do działania za skarżącą jest zawsze niewystarczające. Końcowo wskazać jeszcze trzeba, że skoro w tej sprawie skarga była obarczona zarówno brakiem fiskalnym (nieuiszczenie od niej wpisu), jak też brakami formalnymi, to istniały dwie niezależne podstawy prawne do jej odrzucenia (wskazywane już art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wystąpienie już tylko jednej z tych podstaw wystarczało dla odrzucenia skargi. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.