II SA/Ol 1279/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]"r. Starosta E zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. nr "[...]" i "[...]" w obrębie "[...]" miasta E przy ul. K na rzecz Z S. W uzasadnieniu podano, ze w dniu "[...]"r. Z S wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia "[...]"r. Starosta E po zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, lecz na skutek wniesionego odwołania decyzją z dnia "[...]"r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Wskazano na brak spełnienia wymogu odnośnie miejsc postojowych zawartego w decyzji o warunkach zabudowy, konieczność uzupełnienia projektu budowalnego odnośnie analizy przesłaniania i nasłonecznienia, a ponadto konieczność wyjaśnienia rozbieżności co do działek objętych projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę. Wskazano, że na wniosek inwestora postępowanie było kilkukrotnie zawieszane i podejmowane. Ostatecznie postanowieniem z dnia "[...]"r. Starosta E podjął zawieszone postępowanie, a następnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podano, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazano, że inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji Prezydenta E z dnia "[...]"r. o ustaleniu warunków zabudowy. Wyjaśniono, że w projekcie budowlanym przewidziano 18 miejsc postojowych w dwóch zamkniętych garażach usytuowanych w piwnicy budynku oraz 9 miejsc postojowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, na działce nr "[...]" w E przy ul. L, stanowiącej własność inwestora i co do której inwestor posiada decyzję Prezydenta E z dnia "[...]"r. o ustaleniu warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie 9 miejsc parkingowych do obsługi projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W związku z tym zostały spełnione wymogi określone w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia "[...]"r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano przy tym, że w przepisach tych odległości maksymalne nie są określone. Podano, że projekt budowlany obejmuje realizację budynku na dwóch działkach, a pozostałe elementy infrastruktury, zgodnie z zapisami projektu, planowane są wg odrębnego opracowania. Projekt zawiera szczegółową analizę przesłania i zacienienia i spełnia wymogi w tym zakresie. Ponadto wg zapewnień projektantów obiekt nie będzie uciążliwy dla otaczającego środowiska. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli R R oraz J G. Zaskarżonej decyzji strony zarzucili naruszenie przepisów art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290, dalej jako: P.b.) oraz § 14, § 16, § 18, § 60 i § 91 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422, dalej jako: rozporządzenie z 2002r.) w zakresie ilości miejsc parkingowych do obsługi budynku i ich lokalizacji, wysokości budynku, odprowadzenia opadowych, dojść do budynku, dostępu do budynku dla osób niepełnosprawnych, nasłonecznienia pomieszczeń. Decyzją z dnia "[...]"r. Wojewoda uchylił decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podano, że kontrola organu odwoławczego jest kontrolą polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, co wynika wprost z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano, że organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że aby skorzystać z prawa do zabudowy należy spełnić dwa warunki, a mianowicie należy dysponować nieruchomością, a zamierzenie inwestycyjne musi być zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Wskazano, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działek dz. Nr "[...]" oraz nr "[...]" w obrębie "[...]" miasta E oraz działki nie objętej powyższym wnioskiem to jest dz. nr "[...]" w obrębie "[...]" miasta E. Jednak decyzja Starosty E jest przedwczesna, gdyż zatwierdzony tą decyzją projekt budynku mieszkalnego nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem określonym w decyzji Prezydenta E z dnia "[...]"r. o warunkach zabudowy. Decyzja ta ustaliła bowiem, że dla prawidłowego funkcjonowania budynku mieszkalnego na każde mieszkanie należy przewidzieć 1.5 miejsca postojowego. Na terenie objętym decyzją o pozwoleniu na budowę zaprojektowano 18 miejsc postojowych w najniższej kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a brakujące 9 miejsc postojowych ulokowano na działce nieobjętej pozwoleniem na budowę. Wprawdzie organ I instancji wyjaśnił, że bilans miejsc postojowych może odbywać się z uwzględnieniem terenów stanowiących własność inwestora i niekoniecznie będących w liniach rozgraniczających teren inwestycji określonych decyzją o warunkach zabudowy, ale rozwiązanie takie można uwzględnić tylko gdy w dniu wydawania pozwolenia na budowę projektowany budynek mógłby samodzielnie funkcjonować zgodnie z określoną w decyzji o warunkach zabudowy ilością miejsc postojowych. Proponowane przez inwestora rozwiązanie nie gwarantuje zapewnienia spełnienia takiego wymogu, gdyż realizacja 9 brakujących miejsc postojowych uzależniona jest od innego postępowania administracyjnego. Ponadto wskazano, że budynek mieszkalny wielorodzinny został zaprojektowany niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, która określiła wysokość budynku do 12.80 m. Powołując się na treść § 6 oraz § 3 pkt 17 i 18 rozporządzenia z 2002r. podano, że wysokość przedmiotowego budynku wynosi 13.86m. Podano także, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów warunków technicznych określonych w § 16 ust. 1, § 20, § 55 ust. 2, § 60 ust 1, § 70 rozporządzenia z 2002r. Nie zagwarantowano dojścia osobom niepełnosprawnym do całego budynku lub jego części, z których osoby te mogą korzystać, a miejsce postojowe dla samochodu, z którego korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne zaprojektowano na działce nie objętej wnioskiem, w odległości 125m od budynku. Ponadto zaprojektowano dostęp do budynku poprzez ciągi piesze o nachyleniu pochylni 10% oraz biegów schodów stałych o liczbie stopni 10 i 2x10. Przy czym dla osób niepełnosprawnych dostęp do budynku ma zapewnić wózek jezdny "schodołaz", przechowywany w zamykanym pomieszczeniu wewnątrz budynku. Projektowana instalacja domofonowa ma umożliwić osobom niepełnosprawnym korzystanie ze .schodołazu" za pośrednictwem mieszkańców przedmiotowego budynku. Natomiast przepisy § 16 ust. 1, § 20, § 55 ust. 2, § 70 rozporządzenia z 2002r. przewidują dostęp do budynku dla osoby niepełnosprawnej poprzez pochylnię lub zainstalowane odpowiednie urządzenie techniczne, których obsługa nie jest uzależniona od osób trzecich, usytuowanie w jak najbliższej odległości od budynku miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, pochylnie dla ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych, które powinny mieć maksymalne nachylenie do 6% (przy wysokości pochylni ponad 0.5m). Wskazano także, że załączona do projektu budowlanego analiza zacieniania nie daje podstaw do stwierdzenia, czy w pomieszczeniach mieszkalnych projektowanego budynku oraz budynków sąsiednich zagwarantowany jest czas nasłonecznienia, określony w§ 60 rozporządzenia z 2002r., gdyż przedstawia tylko cień, który rzuca projektowany budynek i to tylko w określonych godzinach, a nie przedstawia wyników na podstawie, których można byłoby potwierdzić ustalenia projektanta w zakresie spełnienia wymogu właściwego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. Podano, że projekt budowlany nie zawiera uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej obiektami budowlanymi istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia, są: budynki należące do grupy wysokości średniowysokie, wysokie lub wysokościowe, zawierające strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III lub ZL IV. Projektowany budynek należy do grupy budynków średnio wysokich - powyżej 12 m, o kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Zatem w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie przeprowadził poprawnej kontroli projektu budowlanego, a ograniczył się jedynie do biernego zawieszania i podejmowania postępowania administracyjnego na wniosek inwestora oraz do ustosunkowania się do składanych zastrzeżeń przez strony postępowania, sprzeciwiające się przedmiotowej inwestycji. Dlatego przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami. Na powyższą decyzję skargę wniósł Z S, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony w związku z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie spełnia wymogów technicznych, o których mowa w § 16 ust. 1, § 20, § 55 ust. 2, § 60 ust. 1 oraz § 70 rozporządzenia z 2002r., brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie wszelkich czynności w celu wyjaśnienia całości okoliczności oraz dokonanie arbitralnej oceny projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz uchylenie decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzji tej nie wydano z naruszeniem przepisów postępowania. Podniesiono także zarzut naruszenia przepisów P.b. oraz rozporządzenia z 2002r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego i w sposób nieprawidłowy poczynił ustalenia co do kompletności dokumentacji projektowej oraz zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że w myśl art. 33 ust. 1 P.b. w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b., dla całego zamierzenia budowlanego. W niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję tylko na budowę budynku, gdyż budowa miejsc postojowych, przyłączy oraz zjazdu z ulicy nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Elementy te, niezbędne do samodzielnego funkcjonowania budynku można zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 10, 11 i 20 P.b. wybudować na podstawie zgłoszenia lub bez zgłoszenia. Z kolei miejsca postojowe w ilości do 10 włącznie położone poza obszarem Natura 2000 można wybudować w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 b P.b. bez zgłoszenia. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano na konieczność wykazania w projekcie budowlanym obsługi parkingowej inwestycji, mieszczącej się w granicach terenu stanowiącego własność lub dysponowanie terenem przez inwestora. Powołując się na treść decyzji Prezydenta Miasta E ustalającej lokalizację 9 miejsc parkingowych do obsługi przedmiotowego budynku wskazano, że projekcie budowlanym dostosowano liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Skoro żaden przepis prawa budowlanego nie mówi o obowiązku zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji, a przepis § 18 rozporządzenia z 2002r. jest nieostry, nie można odmawiać zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest zgodny z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i który zawiera ustalenia dotyczące zabezpieczenia miejsc postojowych dla inwestycji z uwzględnieniem sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej. Odnośnie do kwestii wysokości zaprojektowanego budynku wskazano, że z kondygnacji zawierającej garaże, komórki lokatorskie, pomieszczenie techniczne oraz pomieszczenie na odpadki stałe nie można dostać się do części mieszkalnej budynku. Zatem nie jest to pierwsza kondygnacja nadziemna budynku, a wysokość projektowanego budynku wynosi 12,71 m i tym samym jest mniejsza od maksymalnej wysokości określonej w decyzji o warunkach zabudowy, czyli 12,80m. Konsekwencją błędnych ustaleń co do wysokości budynku było ustalenie, że projekt budowlany winien być uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej. Wskazano, że Wojewoda zaliczył projektowany budynek do grupy budynków średnio wysokich - powyżej 12 m, o kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Natomiast w myśl § 8 pkt 1 rozporządzenia z 2002r. budynek mieszkalny o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie (bez względu na jego wysokość nad poziomem terenu wyrażoną w metrach) jest budynkiem niskim i nie wymaga uzgodnień natury przeciwpożarowej. Wskazano na sprzeczność, gdyż z jednej strony ustalono, że projektowany budynek posiada 4 kondygnacje nadziemne, po to by za chwilę przyjąć wbrew powszechnie obowiązującym przepisom prawa, że jako taki wymaga on uzgodnień z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wskazano także, że powołano się na treść § 55 ust. 2 rozporządzenia 2002r., w którym wskazuje się, że dotyczy on niskich budynków zamieszkania zbiorowego. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego do obu wejść do projektowanego budynku doprowadzone są utwardzone dojścia o szerokości minimum 1,5 m, a budynek wyposażony będzie w schodołaz umożliwiający nie tylko pokonywanie schodów, ale też spadki podłużne projektowanych dojść. Ponadto w projekcie budowlanym nie występują miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych usytuowane w odległości mniejszej niż 5 m od okien jakiegokolwiek budynku. Zarzucono, że Wojewoda, wskazując na treść § 20 rozporządzenia 2002r., przywołał jego treść nieodpowiadającą treści zawartej w rozporządzeniu. Kwestionując projekt zagospodarowania terenu Wojewoda powołał się na treść § 55 ust. 2 rozporządzenia z 2002r., podczas gdy przywołał treść ust. 1 tego paragrafu, dodając do jego literalnej treści stwierdzenie odnoszące się do urządzeń technicznych, których obsługa nie jest uzależniona od osób trzecich, pozostające poza jakimikolwiek regulacjami prawnymi. Wskazano, że w projekcie założono wyposażenie budynku w schodołaz i to urządzenie techniczne, jak też inne tego typu (oprócz dźwigu osobowego) wymagają bezwzględnej pomocy osób trzecich. Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, który jako podstawę swego rozstrzygnięcia powołał m.in. § 70 rozporządzenia wskazano, że wobec zaprojektowania budynku wyposażonego w schodołaz udostępniany osobom niepełnosprawnym przez osoby trzecie powiadamiane systemem instalacji domofonowej, przepis nie znajduje zastosowania, gdyż wówczas budynku nie wyposaża się w pochylnie. Co do kwestii spełnienia przez przedmiotowy projekt wymogu właściwego nasłonecznienia pomieszczeń wskazano, że załączona do projektu budowlanego analiza nasłonecznienia budynku sąsiedniego, przy uwzględnieniu elementarnej podstawy wiedzy związane z kierunkiem przemieszczania się Ziemi wokół Słońca pozwala na potwierdzenie ustaleń projektanta w zakresie spełnienia wymogu właściwego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, a Wojewoda zaniechał dokonania stosownych obliczeń w zakresie tzw. przesłaniania i zacieniania, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwoliłyby zweryfikować. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie wyjaśnił sprawy w sposób należyty, pozwalający na jej ostateczne rozstrzygnięcie zgodnie z prawem. Podniesiono, że podstawową cechą postępowania administracyjnego jest obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego, czyli wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych organowi z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji. Wyjaśniono, że zarzuty podniesione w skardze stanowią polemikę z wywodami organu zawartymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przy czym stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest spełnienie wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 P.b. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że wymogi powyższe nie zostały spełnione i dlatego uchylił decyzję organu I instalacji o wydaniu pozwolenia na budowę i przekazał sprawę temu organowi. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest uzasadnione. Przede wszystkim słusznie uznano, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wydanej w dniu 27 marca 2014r. przez Prezydenta Miasta E. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 P.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono liczbę miejsc parkingowych niezbędnych dla obsługi inwestycji w ilości 1,5 miejsca na 1 lokal mieszkalny, zlokalizowanych w granicach terenu stanowiącego własność inwestora lub będącego w jego dyspozycji. Zatem niesporna jest okoliczność, że ilość miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji wynosi 27. Z projektu budowlanego wynika, że 18 miejsc postojowych zaprojektowano w garażu podziemnym. Natomiast pozostałe 9 miejsc postojowych ma być zlokalizowana na innej działce niż planowana inwestycja. Wprawdzie inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę 9 miejsc postojowych na działce nr "[...]", ale działka ta nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, a tym samym wydane pozwolenie nie obejmuje tej inwestycji. W związku z tym słusznie organ odwoławczy wskazał, że nie został spełniony wymóg określony w decyzji o warunkach zabudowy, dotyczący ilości miejsc parkingowych. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, powołującego się na treść art. 33 ust. 1 P.b. odnośnie możliwości wydania pozwolenia na budowę wybranego obiektu, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany. Warunkiem bowiem wydania takiej decyzji jest możliwość samodzielnego funkcjonowania takiego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie sposób zaś uznać, ze brak odpowiedniej ilości miejsc parkingowych umożliwia samodzielne funkcjonowanie budynku mieszkalnego, zwłaszcza jeśli warunek ten został określony w decyzji o warunkach zabudowy. Nieskuteczne jest przy tym powoływanie się na treść art. 18 rozporządzenia z 2002r., skoro w niniejszej sprawie ilość miejsc parkingowych została określona w decyzji o warunkach zabudowy, a nakaz zgodności projektu budowlanego z taką decyzją wynika z przepisu rangi ustawowej, a więc przepisu wyższego rzędu niż przepis rozporządzenia. Nie można także podzielić stanowiska skarżącego, że przy ustalaniu wysokości budynku nie uwzględnia się kondygnacji, z której nie można się dostać do części mieszkalnej budynku. Zgodnie z definicją kondygnacji zawartą w § 3 pkt 17 i 18 rozporządzenia z 2002r. przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację, a przez kondygnację nadziemną - każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną. Z definicji tej nie wynika, aby warunkiem uznania za kondygnację była możliwość dostania się do innych części budynku. Zasadnie zatem organ uznał, mając na względzie powołaną definicję kondygnacji oraz treść § 6 rozporządzenia z 2002r., że budynek nie spełnia wymogu określonego w decyzji o warunkach zabudowy co do jego wysokości. Należy przy tym podkreślić, że niedopuszczalne jest działanie opisane w piśmie skarżącego z dnia "[...]"., w którym ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji stwierdził, że projektanci dokonają nieistotnych zmian w projekcie (już po jego zatwierdzeniu, gdyż na tym etapie projekt został zatwierdzony nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę), które pozwolą na określenie wysokości na 12,71 m. Projekt budowlany musi być zgodny z wymogami prawa na dzień jego zatwierdzenia, a po zatwierdzeniu projektu jest on wiążący dla inwestora i nie można w nim dokonywać dowolnych zmian. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącego zmiana wysokości budynku nie ma charakteru nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, co wynika z art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b. Odnosząc się do zakwestionowanych przez Wojewodę rozwiązań dotyczących osób niepełnosprawnych, to rzeczywiście organ wskazał na treść § 55 ust. 2 rozporządzenia z 2002r., przytaczając treść ust. 1 tego paragrafu, a jednocześnie wskazując na konieczność zainstalowania urządzenia technicznego, którego obsługa nie jest uzależniona od osób trzecich co nie wynika z powołanego przepisu. Jednakże w ocenie Sądu organ administracji architektoniczno-budowalnej winien ocenić, czy proponowane w projekcie rozwiązania spełniają wymóg dostępu do budynku dla osób niepełnosprawnych. Natomiast w odniesieniu do kwestionowanego nachylenia pochylni, to zauważyć należy, że w niniejszej sprawie dostęp do budynku projektowany jest nie tylko poprzez schody, ale także poprzez ciągi piesze o określonym nachyleniu, a § 70 rozporządzenia z 2002r. określa parametry nachylenia pochylni nie tylko dla osób niepełnosprawnych, ale także dla ruchu pieszego. Niezasadny jest zatem zarzut, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie można podzielić także zarzutu skargi, że organ nie dokonał właściwych wyliczeń odnośnie zacienienia i nasłonecznienia. Wskazać bowiem należy, że to na projektancie spoczywa obowiązek wykazania, że projektowany obiekt spełnia wymogi określone przepisami prawa, w tym § 60 rozporządzania z 2002r. Słusznie natomiast organ odwoławczy wskazał, że przedstawiona analiza nie pozwala na ocenę, czy spełnione są wymogi określone w tym przepisie. Przy czym wyjaśnić należy, że nawet w wyroku NSA z 29 czerwca 2011r., na który powołał się skarżący stwierdzono, że projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia z 2012r., określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków. W ocenie Sądu w przedłożonym projekcie brak jest właściwych rysunków, a tym samym słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że nie można zweryfikować prawidłowości projektu w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia wymogu uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej wskazać należy, że stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015r. poz. 2117) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa kategorii zagrożenia ludzi, strefie pożarowej, kondygnacji, grupie wysokości - należy przez to rozumieć odpowiednio kategorię zagrożenia ludzi, strefę pożarową, kondygnację lub grupę wysokości w rozumieniu przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 2002r. określa, że budynki niskie (N) to budynki do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, a budynki średniowysokie (SW) to budynki ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. Wskazany przez organ odwoławczy obowiązek uzgodnienia przeciwpożarowego został nałożony w związku z zakwalifikowaniem projektowanego budynku do kategorii średniowysokiej z uwagi na jego wysokość powyżej 12 m. Jednakże z powołanych przepisów wynika, że budynki mieszkalne kwalifikuje się w grupach wysokości ze względu na ilość kondygnacji. Zatem w tym zakresie organ I instancji winien zweryfikować kwestię obowiązku uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej mając na względzie powołane przepisy. Nie ulega jednak wątpliwości, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie wymaga uzupełnienia co do istotnych kwestii. W związku z tym decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.