VI SA/Wa 2109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej opłaty koncesyjnej oddala skargę Radio [...] SA z siedzibą w [...] (dalej: Radio [...], skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. W skardze podniesiono zarzuty: I. naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym: 1) art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie, pomimo, że stanowiły one podstawę do odstąpienia od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego; 2) art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. (sygn. akt P 9/09), a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. - poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż był podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji; 3) art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz Załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej - poprzez ich niezastosowanie, pomimo, iż były podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł; 4) art. 40 ustawy o radiofonii i telewizji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r. oraz przepisów rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych - poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy przepisy te nie powinny w ogóle mieć zastosowania w niniejszej sprawie. II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 105 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie; 2) art. 35 k.p.a. 3) art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez brak jego zastosowania w sprawie niniejszej; 4) art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji - poprzez niezastosowanie tego przepisu w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., a przed dniem 20 listopada 2012 r. - które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i określił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł. W uzasadnieniu skargi, spółka Radio [...] na wstępie zwróciła uwagę, iż spełnia wszystkie przesłanki, warunkujące istnienie przedmiotu postępowania administracyjnego, a w szczególności - posiada interes prawny, którym jest uzyskanie urzędowego potwierdzenia, że sporna decyzja koncesyjna z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej opłaty została wydana z naruszeniem prawa (art. 152 k.p.a.), co umożliwi stronie skarżącej wystąpienie z roszczeniem o zwrot opłaty w postępowaniu cywilnym. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że - wbrew stanowisku organu - żadna z postaci bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego nie zachodziła w niniejszej sprawie, co w konsekwencji oznacza, że Przewodniczący KRRiT powinien był wydać decyzję merytoryczną, zgodną z żądaniem strony skarżącej. Zdaniem spółki, kluczową kwestią prawną, która wymagała oceny, było rozstrzygnięcie, jakie przepisy prawne (tzn. w brzmieniu, na jaki dzień obowiązywania) powinny zostać zastosowane przez organ koncesyjny, w związku z wydaniem decyzji na skutek wznowienia postępowania administracyjnego spowodowanego wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Spółka zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2013 r. organ nie ustosunkował się do powyższej kwestii w ogóle, zaś w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. wypowiedział się w tej kwestii w sposób dla strony niezrozumiały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2906/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Sąd wskazał, że umarzając postępowanie Przewodniczący KRRiT błędnie uznał, iż w sprawie nie ma zastosowania norma prawna wyrażona w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że ustawa o radiofonii i telewizji nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., w którym została ustanowiona klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis art. 11 ust. 9 cyt. ustawy znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. W konsekwencji milczenia organu koncesyjnego oraz w wyniku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., należy - według Sądu - uznać, że Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z wnioskiem skarżącej spółki zawartym w skardze o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2012 r. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż Przewodniczący KRRiT, dokonując umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...] września 2012 r. - dopuścił się naruszenia zarówno przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. Na marginesie Sąd stwierdził, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy o opłacie skarbowej. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego tzn: a) art. 40b u.r.t. w zw. z art 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż art. 40b u.r.t. nie stanowi wyłączenia dla stosowania w postępowaniu przed Przewodniczącym KRRiT art. 11 ust. 9 u.s.d.g., podczas gdy dokonanie przez Sąd prawidłowej wykładni doprowadziłoby do uznania, iż art. 40b u.r.t. wyłącza stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. www. postępowaniu; b) art. 11 ust. 9 u.s.d.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wydania tzw. decyzji milczącej. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2013 r. na skutek błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie organ administracji dopuścił się naruszenia zasad wynikających z art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP podczas, gdy prawidłowo dokonana kontrola obu ww. decyzji doprowadziłaby Sąd do wniosku odmiennego, tzn. iż rozstrzygnięcia organu w przedmiotowej sprawie znajdują oparcie w przepisach prawa i nie mogą zostać uznane za niezgodne z zasadą praworządności oraz pozbawione podstaw prawnych; b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 k.p.a. oraz 105 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2013 r. z pominięciem istotnej okoliczności tzn., iż postępowanie administracyjne, w którym zostały wydane ww. decyzje dotyczyło wznowienia postępowania zakończonego decyzją, która wygasła; c) art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji treści prawomocnego postanowienia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 18 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt. VI SAB/Wa 95/13, która dotyczyła sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem i w którym WSA w Warszawie stwierdził wadliwość argumentacji skarżącej Spółki dotyczącej wydania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym tzw. decyzji milczącej; d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania, które są dla organu wiążące i mają istotny wpływ na poprawność dalszego procedowania przez Organ; e) art. 141 § 4 p.p.s.a przez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegającą na wskazaniu z jednej strony, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o opłacie skarbowej, a z drugiej strony zaś wskazanie, iż w niniejszej sprawie została wydana decyzja, w której ustalono opłatę na podstawie ww. ustawy; f) art. 141 § 4 w zw. z art. 152 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej do wstrzymania wykonania uchylonych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 264/15 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że została oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego zastosowanie. NSA nie podzielił poglądu Sądu I instancji, że przepis ten ma zastosowanie w sprawach regulowanych przepisami ustawy o radiofonii i telewizji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania w sprawie o uchylenie w trybie wznowienia decyzji o udzieleniu koncesji, w części dotyczącej opłaty koncesyjnej. Za nieusprawiedliwiony natomiast Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "pominięcie przez Sąd I instancji treści prawomocnego postanowienia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 18 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt VI SAB/Wa 95/13, która dotyczyła sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem i w którym WSA w Warszawie stwierdził wadliwość argumentacji skarżącej spółki dotyczącej wydania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym tzw. decyzji milczącej." W tym zakresie NSA zauważył, że przedmiotem sprawy rozstrzygniętej ww. postanowieniem była bezczynność Przewodniczącego KRRiT polegająca na braku doręczenia "decyzji" zapadłej w trybie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd odrzucił skargę, stwierdzając jej niedopuszczalność. Zatem, wbrew twierdzeniom organu, postanowienie nie zostało wydane w sprawie, która została następnie rozstrzygnięta zaskarżonym wyrokiem. Według NSA, jednozdaniowy pogląd Sądu wyrażony w tym postanowieniu, że w związku ze stwierdzeniem niedopuszczalności skargi nie mają znaczenia "merytorycznie wadliwe rozważania skarżącej o domniemaniu wydania w dniu [...] listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny", nie może być potraktowane, jako wiążące strony i sąd orzeczenie prawomocne, o którym mowa w art. 170 p.p.s.a. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w związku z tym, iż uznał wadliwość stanowiska Sądu I instancji w zakresie zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., co było główną przyczyną uchylenia decyzji przez Sąd I instancji, ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej albo jest przedwczesna albo ich ewentualna zasadność nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na fakt, iż sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie znajduje art.190 p.p.s.a. Adresatem powyższego przepisu jest, między innymi, wojewódzki sąd administracyjny, któremu w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (v. art. 185 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z wymienionym przepisem art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA lub po wydaniu orzeczenia NSA zmienił się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca uzyskała w dniu [...] czerwca 2002 r. koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego nr [...]. Decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] listopada 2008 r. zmieniono pkt XIII ww. koncesji nadając mu brzmienie: "koncesja obowiązuje od dnia [...] czerwca 2002 r. i wygasa z dniem [...] czerwca 2012 r.". Koncesja została następnie zmieniona w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania programu decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] września 2010 r. W decyzji tej ustalono również, że opłata za zmianę koncesji wynosi 10.048 zł. W dniu [...] września 2012 r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zmiany koncesji (ww. decyzją z [...] września 2010 r.), w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wznowił postępowanie w żądanym zakresie, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzył to postępowanie na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.; dalej u.r.t. lub ustawa o radiofonii i telewizji) oraz art. 105 § 1 k.p.a. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. W ocenie organu, skoro koncesja z dnia [...] czerwca 2002 r. wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r., to wraz z nią wygasła decyzja (z dnia [...] września 2010 r.) zmieniająca tę koncesję, a to oznacza, że nie można było wydać w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Powołując się na treść art. 40b, Przewodniczący KRRiT uznał, że do postępowania koncesyjnego nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej u.s.d.g.). W związku z tym nie można uznać, że w sprawie doszło do wydania "milczącej decyzji", a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu, skarga spółki Radio [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania. Skarżąca domagała się wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej koncesję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę koncesji. Strona powołała się na art. 145a § 1 k.p.a. i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie sygn. akt P 9/09. Zważywszy, że wyrok ten wszedł w życie 3 sierpnia 2012 r. organ prawidłowo uznał, że skarga o wznowienie została złożona w terminie, o jakim mowa w art. 145a § 2 k.p.a. W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, Nr 85, poz. 459 i Nr 112, poz. 654) jest niezgodny z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny w pkt. 2 wyroku wskazał, że Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 i Nr 90, poz. 1007, z 2002 r. Nr 58, poz. 541 oraz z 2007 r. Nr 124, poz. 870) jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepisy, które na mocy wyroku TK uznane zostały za niekonstytucyjne stanowiły podstawę prawną decyzji [...] września 2010 r. Koncesja z dnia [...] czerwca 2002 r. wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r., co nie jest sporne między stronami. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że określenie w decyzji terminu jej ważności powoduje, że wygasa ona z upływem terminu, na który została wydana. Z upływem określonego w decyzji okresu dochodzi automatycznie do usunięcia jej z obrotu prawnego bez potrzeby stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. (podobne stanowisko znajduje odzwierciedlenie w licznych wyrokach sądów administracyjnych przykładowo w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 2109/05, VII SA/Wa 386-08, III SA/Kr1223-10, II SA/Op 63/06, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trzeba również podkreślić, że kwestionowana przez stronę opłata koncesyjna została określona decyzją zmieniającą w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania programu (decyzja z dnia [...] września 2010 r.), która nie miała samodzielnego bytu prawnego w związku, z czym nie mogła ona w żaden sposób modyfikować terminu obowiązywania pierwotnej decyzji o udzieleniu koncesji. Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania nie dotyczył decyzji, która istniała w porządku prawnym, a od jej wydania w wadliwie prowadzonym postępowaniu upłynął prawem przewidziany czas, lecz decyzji, która utraciła moc prawną jeszcze przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych z Konstytucją RP oraz przed złożeniem tego wniosku. W związku z tym, zdaniem WSA, organ trafnie przyjął, że w sytuacji, gdy koncesja wygasła przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania w zakresie opłaty koncesyjnej, merytoryczne orzekanie w tej sprawie jest prawnie niedopuszczalne. Z analizy przepisów k.p.a. odnoszących się do wznowienia postępowania wynika bowiem wprost, że ten tryb nadzwyczajny ma zastosowania do decyzji ostatecznych, a ponadto aktów prawnych znajdujących się w obrocie prawnym, co jest kluczową kwestią w niniejszej sprawie. Powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1731/2011, z którego wynika, że "skoro można eliminować w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania wyłącznie akty nadal obowiązujące, o czym świadczy art. 151 k.p.a., to niewątpliwie brak jest podstaw prawnych do tego, aby prowadzić postępowanie administracyjne, analizować i oceniać akt, który już swą ważność utracił." W takim przypadku, według WSA, nie stanowi naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. umorzenie przez organ postępowania wznowieniowego. Należy wskazać, że w wyrokach z dnia 7 października 2015 r. wydanych w sprawach sygn. akt II GSK 1919/14, II GSK 1918/14, II GSK 1790/14, w których rozpatrywany był analogiczny problem prawny, jak w sprawie niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja w zakresie ustalenia opłaty była wydana na podstawie przepisów obowiązujących, których obowiązywanie - pomimo niekonstytucyjności - zostało przez Trybunał przedłużone. Nie ma przekonywujących racji, które przemawiałyby za odstąpieniem od stosowania tych przepisów w sprawach, w których decyzja koncesyjna wygasła. Skoro bowiem decyzja koncesyjna została już przez Spółkę wykorzystana i decyzja ta wygasła z dniem [...] czerwca 2012 r., to mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego i jego uzasadnienie, bezprzedmiotowe stało się dokonywanie oceny w postępowaniu wznowieniowym, czy i w jakim zakresie powinny być stosowane przepisy uznane przez Trybunał za niekonstytucyjne. Z uwagi na powyższe, zarzuty skargi naruszenia art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, według WSA w składzie obecnym, należy uznać za nietrafne. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. (pkt 2.3. skargi). Strona stwierdziła jedynie, że organ prowadził sprawę przewlekle, nie wskazując, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że ustawodawca przewidział środki prawne mające na celu zapobieżenie przewlekłości postępowania lub bezczynności organu. Jeżeli natomiast chodzi o możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.), to kierując się wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku wydanym na gruncie tej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowy jest pogląd Przewodniczącego KRRiT, o braku podstaw do zastosowania powyższego przepisu w niniejszej sprawie. Uzasadnienie tego stanowiska zostało przedstawione w wyroku NSA w sprawie sygn. akt II GSK 264/15, a WSA, w składzie obecnym, stanowiskiem tym jest związany i w pełni je podziela. W związku z powyższym, zarzuty skargi i argumenty na ich poparcie dotyczące naruszenia tego przepisu należy uznać za nietrafne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.