II SA/Rz 537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem 7złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) w Rzeszowie po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylił ją w całości i jednocześnie nakazał J. K. rozbiórkę części ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w miejscowości P. obejmującą: odcinek ogrodzenia od strony działki nr 280/1 na odległość 4m od osi jezdni usytuowanej na działce nr 304 w kierunku północnym, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 304 w całości, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 284 na odległość 9m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, 304 i 284 w kierunku północnym. W podstawie prawnej decyzji organu drugiej instancji powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 7 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), określanej następnie jako "P.b.". Wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. PINB w [...] nakazał J. K. rozbiórkę części ogrodzenia działki nr 280/2 położonej w P. usytuowanego w połączeniu działek nr 280/2, 284 i 304 w terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" (dalej także: MPZP "[...]) symbolem 10.KDw (teren przeznaczony pod drogę), wykonanego z drewnianych elementów na słupkach z profili stalowych kwadratowych oraz z narożnego słupka betonowego obłożonego okładziną kamienną usytuowanego na styku działek nr 304, 284 i 280/2. Powyższa decyzja zapadła wskutek ustaleń dokonanych m. in. na podstawie przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2015 r. kontroli na działce nr 280/2 w P. Kontrola ta wykazała, że na wskazanej działce usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny wykonany w konstrukcji murowanej, dwa budynku rekreacji indywidualnej w konstrukcji drewnianej oraz altanka drewniana w kształcenie sześcioboku. Przedmiotowa działka ogrodzona jest ze wszystkich stron. Ogrodzenie wykonane jest z drewnianych elementów, natomiast słupki ogrodzenia wykonane są z profili stalowych kwadratowych. Na styku działek nr 304, 284 i 280/2 wykonany jest słupek betonowy narożny obłożony okładziną kamienną. Od strony działki nr 304 cokół ogrodzenia wykonany jest jako murowany, a z pozostałych stron z elementów prefabrykowanych. Ogrodzenie posiada wysokość 1,75 cm. PINB w [...] stwierdził, że pomimo, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi ani pozwolenia na budowę, to wybudowana jego część usytuowana jest w pasie przeznaczonym pod drogi, naruszając tym samym zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Powyższe uzasadniało, zdaniem PINB, podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. J. K. odwołał się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. Podniósł, że w dniu 27 sierpnia 2013 r. dokonał zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w [...] inwestycji w postaci budowy ogrodzenia od strony działki nr 304 stanowiącej drogę gminną oraz działki nr 284, a w jego załączniku szczegółowo opisał formę tego ogrodzenia. W momencie wznoszenia ogrodzenia działka nr 284 nie stanowiła drogi, a była prywatną działką sąsiada. WINB decyzją z dnia [...] marca 2016 r. uchylił kwestionowaną decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał J. K. rozbiórkę części ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w miejscowości P. obejmującą: odcinek ogrodzenia od strony działki nr 280/1 na odległość 4m od osi jezdni usytuowanej na działce nr 304 w kierunku północnym, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 304 w całości, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 284 na odległość 9m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, 304 i 284 w kierunku północnym. Podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że inwestor J. K. dokonał w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Starostwie Powiatowym w [...] zgłoszenia znak: [...] zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia od strony drogi działki nr 304 i działki nr 284 w P. Według dołączonego do tego zgłoszenia opisu i szkicu zagospodarowania (przedstawionego na kopii mapy do celów projektowych aktualnej na dzień 28 stycznia 2011 r.), planowane ogrodzenie od strony drogi działki nr 304 oraz działki nr 284 miało być usytuowane na działce nr 280/2 przy granicy z tymi działkami. Z pisma Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nie wynika, aby Starosta wniósł do tego zgłoszenia sprzeciw. W 2013 r. J. K. wybudował ogrodzenie na działce nr 280/2 ze wszystkich stron, a od strony drogi działki nr 304 oraz działki nr 284 zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Dalej WINB podniósł, że dla terenu, na którym zlokalizowane jest ogrodzenie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gmina [...] z dnia [...] lipca 2008 r. (opubl. W Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z [...].09.2008 r.). Przedmiotowe ogrodzenie na działce nr 280/2 znajduje się częściowo od strony południowej działki na terenie oznaczonym symbolem 10.KDw. Teren ten na rysunku planu jest zakreślony linią rozgraniczającą ciągłą rozdzielającą tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z treścią planu rozdział V "Ustalenia planu dla terenów komunikacji. Ustalenia planu dla terenów dróg" §17 ust. 4 Tereny komunikacji – drogi wewnętrzne oznaczone symbolem m. in. 9 KDw, 10 KDw o pow. 0,49 ha, gdzie obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: 1) teren przeznaczony dla lokalizacji dróg wewnętrznych o szerokości w liniach rozgraniczających 8m i jej elementów takich jak: a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3,5m; b) chodniki; c) obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu; 2) dopuszcza się realizację drogi jako ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5m; 3) obowiązek realizacji placu do zawracania o wymiarach 15m x 15m na zakończeniu dróg oznaczonych symbolami 4KDw, 6KDw, 12 KDw, 15KDw i 21KDw. Rysunek planu wskazuje, że wzdłuż działki nr 280/2 od strony południowej przebiega teren oznaczony 10.KDw, a linia rozgraniczająca przebiega po działce nr 280/2 początkowo od strony zachodniej w części południowej działki równolegle do granicy z działką nr 304, następnie w połowie działki nr 280/2 przebiega pod skosem w kierunku północno-wschodnim obejmując południowo-wschodnie naroże działki nr 280/2. Następnie linia rozgraniczająca biegnie wzdłuż wschodniej granicy działki nr 280/2, od strony wschodniej działki nr 280/2 prostopadle do terenu 10.KDw, znajduje się teren 9KDw. Działka drogowa nr 284 i nr 285 ma szerokość 9,5m, a działka drogowa nr 304 szerokość 4,12m. Zgodnie z planem, szerokość terenu 10.KDw przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8m. Zatem teren ten w odległości 4m od osi jezdni drogi wewnętrznej biegnącej po działce nr 304 (teren 10 KDw) w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikację – drogi wewnętrzne. Według kopii mapy w skali 1:2000 aktualnie obowiązującego MPZP "[...]" – odcinek ogrodzenia od strony działki nr 284 na odległość 4,5mm co przy wskazanej skali daje wymiar 9m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, 304 i 284 w kierunku północnym znajduje się na terenie oznaczonym 10.KDw. W oparciu o powyższe WINB stwierdził, że część ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w P. obejmująca: odcinek od strony działki nr 280/1 na odległość 4m od osi jezdni usytuowanej na działce nr 304 w kierunku północnym, odcinek od strony działki nr 304 w całości oraz odcinek od strony działki nr 284 na odległość 9m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, nr 304 i nr 284 w kierunku północnym znajduje się na terenie oznaczonym 10.KDw, przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych według obowiązującego MPZP "[...]". Tym samym, zdaniem WINB, organ I instancji słusznie uznał, że budowa części ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w P. została zrealizowana w warunkach, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego zasadnym było nałożenie obowiązku rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Wyeliminowanie bowiem stwierdzonych niezgodności z planem w zakresie niedopuszczalności wznoszenia na terenie przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych obiektów czy urządzeń budowlanych możliwe jest tylko poprzez nakazanie rozbiórki części ogrodzenia, którego dotyczy sprawa. Prowadzenie bowiem robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie zgłoszono sprzeciwu, nie uwalnia inwestora od zarzutu z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Przepis ten przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 P.b., polegających na prowadzeniu robót w sposób istotnie odbiegający od warunkach określonych w przepisach. Przepisy te to nie tylko regulacje techniczno-budowlane, ale także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reformując zakwestionowaną odwołaniem decyzję na niekorzyść strony odwołującej się WINB podniósł, że uzasadnione jest to tym, iż rozstrzygnięcie organu I instancji rażąco narusza prawo, jako, że nie orzeka o rozbiórce całej części ogrodzenia, która narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, sentencja tej decyzji jest bardzo nieprecyzyjna i bez jej uzasadnienia nie wiadomo, którą część ogrodzenia należy rozebrać. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie: - art. 7, art. 77 1, art. 107 3 K.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. ze względu na wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że wybudowane ogrodzenie narusza regulacje MPZP "[...]" w sytuacji, gdy budowa ogrodzenia od strony drogi gminnej (dz. nr 304) i od strony działki nr 284 została zgłoszona w dniu 27 sierpnia 2013 r., a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, zaś uzyskane przez niego wypisy z tego planu wskazują, że dla działki nr 280/2 jedynym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, rekreacja indywidualna i usługi hotelarskie, - art. 35 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z uwagi na jego pominięcie, gdy przepisy te zezwalają na budowę w pasie terenu przeznaczonego pod drogę urządzeń budowlanych czyli ogrodzeń, - 4 ust. 10 MPZP "[...]" w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przez niczym niepoparte stwierdzenie, że posadowione na jego działce ogrodzenie narusza ustalenia planu, gdy plan ten dopuszcza realizację ogrodzeń, a z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, by sposób wykonania ogrodzenia sprzeczny był z tym planem, - art. 139 K.p.a. przez orzeczenie na jego niekorzyść, gdy nie wykazano, że decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodność z prawem kwestionowanych aktów administracyjnych stanowi kryterium, w oparciu o które Sąd dokonuje ich kontroli, a wynika to z brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Nie wszystkie jednak uchybienia przepisom prawa mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności czy też uchylenia aktu będącego przedmiotem sprawowanej kontroli, a tylko te wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dotyczące istotnych naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania. W badanej przez Sąd sprawie zauważono, że rozpoznające ją organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania o możliwym wpływie na wynik tej sprawy, co obligowało do uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. PINB w [...] nakazał skarżącemu J. K. rozbiórkę części ogrodzenia działki nr 280/2 położonej w miejscowości P., usytuowanego w połączeniu działek 280/2, 284 i 304. Organ stwierdził, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane na terenie przeznaczonym pod drogę w świetle postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". WINB (decyzją z dnia [...] marca 2016 r.) zreformował powyższe rozstrzygnięcie wskazując precyzyjnie część ogrodzenia podlegającą rozbiórce. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia ustaleń MPZP "[...]", wedle których opisana szczegółowo w sentencji skarżonej decyzji część ogrodzenia znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem 10.KDw, przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych. W ocenie WINB, wyeliminowanie stwierdzonej niezgodności możliwe jest tylko poprzez nakazanie rozbiórki części ogrodzenia. Sąd uznaje, że przedstawione wyżej stanowisko organów bez poczynienia dodatkowych ustaleń jest przedwczesne. W świetle zastosowanego w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (tj. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 P.b., które odnoszą się do obiektów budowlanych będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ), właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym na mocy art. 51 ust. 7 P.b., regulacja z ust. 1 pkt 1 tego artykułu znajduje zastosowanie, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b. W świetle z kolei art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., który także stanowi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów, postępowanie legalizacyjne wszczyna się m. in. w stosunku do robót budowlanych wykonywanych bądź wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), plan miejscowy stanowi akt prawa miejscowego. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia kwietnia 1997 r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), akty prawa miejscowego są na obszarze działania organów, które je ustanowiły źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też nie może budzić wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mieści się w pojęciu "przepisów", o których mowa w powołanym wyżej art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Należy jeszcze zwrócić uwagę na art. 81 ust. 1 pkt 1 P.b., stosownie do którego jednym z podstawowych obowiązków zarówno organów administracji architektoniczno-budowlanej jak i organów nadzoru budowlanego jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Zakres przedmiotowy władztwa planistycznego gminy, w ramach którego istnieje możliwość wpływania na sposób wykonywania prawa własności przez właścicieli terenów objętych ustaleniami planu miejscowego nie jest nieograniczony, bowiem art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje obligatoryjną i fakultatywną treść planu. Jedną z obowiązkowo podlegających określeniu w nim kwestii są szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Zauważenia wymaga także słusznie powołana w skardze, a niezauważona przez organy treść art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), stosownie do którego w pasie terenu, o którym mowa w ust. 2 (tj. przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod przyszła budowę dróg), mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Urządzenie budowlane to – w myśl art. 3 pkt 9 P.b. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietnik. Jak zasadnie wskazał WINB, nakaz rozbiórki orzekany w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. jest ostatecznością. Oznacza to, że rolą organu nadzoru budowlanego rozstrzygającego w postępowaniu naprawczym, jakich czynności należy dokonać, by określone roboty budowlane, w tym w przypadku wymienionym w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, jest wybranie środka prowadzącego do tego celu w sposób najbardziej adekwatny. Rozbiórka jako środek bardzo dolegliwy w swych skutkach może zatem mieć zastosowanie tylko w nie budzących wątpliwości sytuacjach, a zatem w postępowaniu, w którym podjęto wszelkie niezbędne ustalenia w tym zakresie. W niniejszej sprawie, która dotyczy niezgodności zrealizowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu, konieczne było więc wskazanie konkretnych postanowień MPZP "[...]", z którymi inwestycja ta pozostaje w kolizji. Zdaniem Sądu, rozpoznające sprawę organy nie dopełniły w sposób należyty powyższego obowiązku. Szczegółowo przedstawiając bowiem treść przedmiotowego planu (w zakresie, jakiego dotyczy sprawa) nie ustaliły rzetelnie, czy rzeczywiście inwestycja w postaci ogrodzenia na działce nr 280/2 jest niezgodna z tą treścią. Mianowicie, jak wynika z MPZP "[...]", opisana w sentencji decyzji WINB część ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w P. umiejscowiona jest w terenie oznaczonym 10.KDw przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych wraz z elementami takimi jak jezdnia, chodniki oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu. Organy zacytowały także zapis Planu, wedle którego na całym objętym nim obszarze obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń z wypełnieniami z elementów betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych. Dopuszcza się zaś realizację ogrodzeń z drewna, kamienia i elementów kowalskich. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie w dniu 23 czerwca 2015 r., ogrodzenie na działce nr 280/2 w P. wykonane jest z drewnianych elementów, jego słupki zaś z profili stalowych kwadratowych; cokół ogrodzenia z jednej strony jest murowany, zaś z pozostałych prefabrykowany; narożny słupek jest betonowy, obłożony okładziną kamienną. Na podstawie powyższych ustaleń nie sposób, zdaniem Sądu, wywieść sprzeczności przedmiotowej części ogrodzenia z Planem. Jak to już wyżej wskazano, to zadaniem prowadzącego postępowanie organu nadzoru budowlanego jest dokonanie oceny zgodności danej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku stwierdzenia określonej kolizji, konieczne jest podanie konkretnych ustaleń planu, które wykluczają zrealizowanie bądź istnienie danej inwestycji w określonym miejscu. Tymczasem w sprawie niniejszej, stanowisko organów obydwu instancji o sprzeczności lokalizacji ogrodzenia z MPZP "[...]" nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego w żaden sposób nie wynika, by forma wykonanego ogrodzenia mieściła się w zakazie zabudowy, o którym mowa w tym Planie. Tym samym nie można stwierdzić, by PINB w [...] oraz WINB w sposób wystarczająco rzetelny zebrały i rozpatrzyły dowody, do czego zobowiązuje ich brzmienie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji naruszone zostały także art. 80 K.p.a. nakazujący organom dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 K.p.a. wskazujący wymogi prawidłowego uzasadnienia decyzji. Z tych powodów skarga okazała się uzasadniona i jako taką należało ją uwzględnić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Do kosztów postępowania należnych stronie skarżącej od organu zaliczono wpis od skargi, wynagrodzenie reprezentującego ją radcy prawnego oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie poczynienie ustaleń odnośnie do tego, czy rzeczywiście inwestycja, której dotyczy sprawa została zrealizowana w warunkach niezgodności z zapisami MPZP "[...]", bo tylko niewątpliwe ustalenie powyższej kolizji może skutkować nakazem rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.