II SA/Wa 2232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego – oddala skargę – Postępowanie w sprawie niniejszej zostało zainicjowane wnioskiem K. M. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Decyzją z [...] lutego 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] odmówił wypłaty żądanego świadczenia. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z [...] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Co się tyczy stanu faktycznego, to organ ustalił, że w okresie oznaczonym w decyzji strona pełniła służbę w HQ AC w [...]. Organ powołał też przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 9 czerwca 2010 r. w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego wskazując, ze regulują one kwestie zakwaterowania żołnierza tylko na terenie kraju. Z tego faktu organ wywiódł konkluzję, że wypłata żądanego świadczenia może nastąpić tylko żołnierzowi, który w danym garnizonie na terenie RP zajmuje określone stanowisko służbowe. Organ zwrócił też uwagę na to, że zestawiając ze sobą przepis art. 24 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z § 29 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, nieuzasadnione byłoby korzystanie przez jednego żołnierza z dwóch form zakwaterowania, tj. nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym w państwie pełnienia służby i świadczenia mieszkaniowego. Od powyższej decyzji skargę złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 21 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP; - § 29 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju przez nieuwzględnienie zapisu o zachowaniu przez żołnierza podczas służby poza granicami kraju, wszystkich uprawnień i świadczeń jakie przysługują żołnierzom pełniącym służbę w kraju. W uzasadnieniu skargi żołnierz podkreślił, że z treści art. 24 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, iż zawarte w tym przepisie uprawnienia, nie stanowią katalogu zamkniętego, a więc możliwym jest również przyznanie dochodzonego świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367). Zgodnie z brzmieniem wyżej powołanej normy prawnej, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form : - przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - przydziału miejsca w internacie, - wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Treść zacytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na fakt, iż podstawowym uprawnieniem żołnierza zawodowego jest prawo do zakwaterowania przez czas pełnienia służby. W ust. 2 omawianego przepisu ustawodawca wskazał zaś to, w jaki sposób prawo to może zostać zrealizowane. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż prawodawca dopuścił możliwość zrealizowania uprawnienia do zakwaterowania tylko w jeden z wymienionych sposobów "w jednej z następujących form". Wynika więc z tego, że nie jest dopuszczalne realizowanie omawianego uprawnienia na dwa równoległe sposoby. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż skarżący w okresie ujawnionym w sentencji decyzji pełnił służbę poza granicami kraju. Nadto strona nie kwestionowała tego, iż w czasie pełnienia tej służby korzystała z bezpłatnego zakwaterowania w kraju pełnienia służby. Powyższe świadczy więc o tym, że w spornym okresie organ zrealizował uprawnienie żołnierza do zakwaterowania w jeden ze sposobów wskazanych w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). To zaś prowadzi do konkluzji, że skarżącemu nie przysługuje prawo do równoległego korzystania z alternatywnego sposobu zaspokojenia prawa do zakwaterowania w postaci świadczenia mieszkaniowego. Prawo opisane w wyżej powołanym przepisie art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...), zostało bowiem zrealizowane wobec skarżącego w naturze. W świetle powyższego, zarzuty skargi jawiły się jako błędne, gdyż wywodzone były z wykładni przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 29 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, dokonanej wbrew treści art. 21 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, która to ustawa stanowi podstawowe źródło uprawnień mieszkaniowych żołnierzy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).