I OZ 576/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1611/16 odrzucające skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1611/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 1 września 2016 r., a zatem termin do jej zaskarżenia skargą do Sądu upłynął w dniu 3 października 2016 r. Ponadto przyjął, że "przedmiotowa skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 9 marca 2012 r." Jednak z uwagi na fakt, że wniesiono ją bezpośrednio do Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, za pośrednictwem którego, w myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa"), powinna zostać złożona, to dla oceny zachowania terminu do jej wniesienia, przyjął datę 5 października 2016 r., tj. dzień przekazania jej przez Sąd do organu. Biorąc zatem pod uwagę, że w sprawie został przekroczony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ppsa, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, skargę jako spóźnioną, odrzucił. Skarżący M. S. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, wskazując, że "jego autorka orzekała w swojej sprawie, bowiem zawsze orzeka na moją niekorzyść". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 ppsa, uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tylko takie uzasadnienie postanowienia, zawierające wszystkie opisane wyżej elementy, pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd je wydając oraz daje możliwość prześledzenia toku rozumowania, jaki doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wszystkich tych wymogów z art. 141 § 4 ppsa, bowiem zawiera w swej treści nieścisłości, jak również sprzeczności. Otóż w zdaniu pierwszym uzasadnienia postanowienia, stwierdzono, że skarżący wniósł skargę do Sądu za pośrednictwem organu, po czym już w zdaniu drugim podano, że skarga ta została złożona przez skarżącego osobiście bezpośrednio na biurze podawczym Sądu w dniu 30 września 2016 r., a w akapicie siódmym, że przedmiotowa skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 9 marca 2012 r., a już w kolejnym zdaniu napisano, że została ona wniesiona bezpośrednio do Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Dokonując zatem analizy treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, zarówno w stanie faktycznym, jak i w swoich rozważaniach poczynił ustalenia, które, po pierwsze nie znajdują w pełni potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, a po drugie są niespójne. Powyższe oznacza, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustalenia są wzajemnie sprzeczne. Wymagane jest, aby uzasadnienie stanowiło konstrukcję logiczną, zwartą, pełną syntetycznej argumentacji. Powinno zawierać motywację odpowiadającą faktom danej sprawy. Wszelkie natomiast nieścisłości i błędy co do stanu faktycznego odnoszące się do terminu i sposobu wniesienia skargi zawarte w uzasadnieniu uniemożliwiają prześledzenie prawidłowego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i oceny prawidłowości racji, które stały u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.