II OSK 1718/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 904/16 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie zakazu wprowadzenia na rynek brojlerów kurzych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. na rzecz H. R. kwotę 1274 (słownie: tysiąc dwieście siedemdziesiąt cztery) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 904/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę H. R. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie zakazu wprowadzania na rynek brojlerów kurzych. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania wobec skarżącego środków zaradczych, o których mowa w art. 54 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem nr 882/2004. W niniejszej sprawie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we wcześniejszym wyroku z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 934/13 uchylającym decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia (...) lipca 2013 r. oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1087/14 oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2013 r. Sąd pierwszej instancji oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnił wskazania oraz oceny zawarte w ww. WSA w Bydgoszczy z uwzględnieniem modyfikacji stanowiska Sądu pierwszej instancji dokonanej przez NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. w którym to Sąd drugiej instancji stwierdzając, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o uchyleniu decyzji z dnia (...) lipca 2013 r. odpowiada prawu, wskazał na częściowo błędne motywy wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszym postępowaniu stwierdził, że stanowiący podstawę materialno – prawną decyzji organów obu instancji przepis art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 stanowi, że w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, aby podmiot gospodarczy zastosował środki zaradcze. Podstawą nakazanych czynności w niniejszej sprawie organ wskazał środki wymienione w art. 54 ust. 1 pkt a i b rozporządzenia nr 882/2004. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie podkreślił, że art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1577, z późn. zm.) stanowi, że produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. Natomiast zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U.UE.L.2001.147.1) zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem nr 999/2001, zabrania się karmienia przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego (art. 7 ust. 1), przy czym zakaz ustanowiony w ust. 1 rozszerza się na zwierzęta inne niż przeżuwacze oraz ogranicza się, w zakresie karmienia tych zwierząt produktami pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z załącznikiem IV (art. 7 ust. 2). Ten ostatni rozszerza zakaz przewidziany w art. 7 ust. 1 na karmienie zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze (z wyjątkiem zwierząt futerkowych) m.in. przetworzonym białkiem zwierzęcym i paszą zawierającą ten produkt. Z przytoczonych przepisów prawa wynika, zatem wprost zakaz karmienia zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze przetworzonym białkiem zwierzęcym i paszą je zawierającą. Obecność tego rodzaju składników w paszy podawanej zwierzętom gospodarskim innym niż przeżuwacze oznacza, że pasza nie odpowiada wymaganiom określonym w powołanych przepisach, co stanowi niezgodność i w konsekwencji właściwy organ upoważniony jest do zastosowania środków zaradczych, mających na celu wyeliminowanie stwierdzonej niezgodności. Stwierdzenie obecności przetworzonego białka zwierzęcego w paszy podawanej brojlerom kurcząt wypełnia hipotezę art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 i uzasadnia zastosowanie środków zaradczych wymienionych w art. 54 ust. 2 wymienionego aktu. W ocenie Sądu pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, stwierdzając przetworzone białka zwierzęce w paszy, którą karmione były przez skarżącego brojlery kurcząt. Okoliczność tą potwierdziły wyniki badań laboratoryjnych próbki paszy nr (...) pobranej w dniu (...) maja 2013 r. z kurnika K- 4. Zarówno akredytowane laboratorium w P. (sprawozdanie z badań z dnia [...] czerwca 2013 r.), jak i nieposiadające akredytacji laboratorium w B. (sprawozdanie z badań z dnia (...) maja 2013 r.) uzyskało wyniki wskazujące na obecność w badanej próbce średnio na oznaczenie ponad 5 cząstek pochodzenia zwierzęcego, w tym kości zwierząt lądowych. Obrazuje to w całokształcie skład paszy przeznaczonej do karmienia nie tylko brojlerów z kurnika K-4, ale również z sąsiedniego kurnika K-1. Dodatkowo dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna przedmiotu badania bezsprzecznie uwidacznia znacznie ponad 5 cząstek składników pochodzenia zwierzęcego w postaci elementów kostnych w materiale badawczym. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie podkreślił, że w sprawozdaniach z badań przeprowadzonych w Państwowym Instytucie Badawczym w P. wskazane zostało, że badania dokonuje się na potrzeby wykrycia "przetworzonego białka zwierzęcego" w paszach. Dodatkowo Sąd podniósł, że stwierdzona przez organy obecność istnienia przetworzonego białka zwierzęcego w badanej paszy, została potwierdzona w mającym moc wiążącą wyroku WSA w Bydgoszczy o sygn. akt II SA/Bd 934/13, który w zakresie tego stwierdzenia nie został zakwestionowany przez NSA. Zatem organy prawidłowo w sprawie ustaliły, że uzyskane wyniki badań potwierdziły zaistnienie niezgodności w postaci obecności przetworzonego białka zwierzęcego w badanych próbkach paszy, którą karmione były brojlery kurcząt. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie uwzględniając wskazania zawarte w wydanych w sprawie wyrokach WSA i NSA uznał, że należy rozstrzygnąć, czy materiał badawczy stanowiący podstawę powyższego ustalenia, był reprezentatywny i miarodajny dla stwierdzenia niezgodności. Sąd odniósł się do kwestii zakresu zastosowania w sprawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 152/2009 z dnia 27 stycznia 2009 r. ustanawiające metody pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowej kontroli pasz (Dz.U.UE.L.2009.54.1), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem nr 152/2009, na którego regulacje powołał się skarżący wskazując na brak reprezentatywności badanych próbek paszy. Stosownie do art. 1 tego aktu pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli pasz, zwłaszcza w zakresie oznaczenia składników, w tym materiału zawierającego organizmy zmodyfikowane genetycznie, składającego się z nich lub produkowanego z nich, dodatków paszowych zdefiniowanych w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady przeprowadzone jest zgodnie z metodami opisanymi w załączniku nr I. Metoda pobierania próbek opisana w załączniku I ma zastosowanie do kontroli pasz w zakresie oznaczania pozostałości pestycydów zgodnie z definicją w rozporządzeniu (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz do kontroli zgodności z rozporządzeniem (UE) nr 619/2011. Do składników pochodzenia zwierzęcego prawodawca unijny odwołał się natomiast wprost w art. 3 wskazując, że oznaczenie ich do celów urzędowej kontroli pasz przeprowadza się z wykorzystaniem metod analizy określonych w załączniku VI. Oznacza to, że w przypadku składników pochodzenia zwierzęcego zakresem normatywnym rozporządzenia objęta została wyraźnie metoda ich badania dla celów urzędowej kontroli pasz. Podobne stanowisko zajął NSA w wydanym w sprawie wyroku stwierdzając, że to przeprowadzone "badania" powinny uwzględniać metodologię badań pasz określoną w przepisach rozporządzenia WE. Pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji wcześniej orzekający w wydanym wyroku stwierdził, że rozporządzenie nr 152/2009 reguluje metodę poboru próbek, to jednak uwzględniając okoliczność, że WSA nie sprecyzował do zakresu oznaczenia których składników ma zastosowanie metoda poboru próbek regulowana rozporządzeniem nr 152/2009, choć prawodawca dokonał w tym zakresie wyszczególnienia, a przede wszystkim, że NSA w wyroku wskazującym na częściowo błędne uzasadnienie WSA, regulacje rozporządzenia unijnego odniósł wprost jedynie do metodologii badania pasz, a nie poboru próbek, Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie uznał, że należy z zakresu związania wyłączyć dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę co do zastosowania w sprawie określonej w rozporządzeniu metody poboru próbek, szczególnie że została ona wyrażona w sposób nieprecyzyjny i niekonsekwentny, skoro Sąd jednocześnie zobowiązał organ do dokonania oceny wpływu naruszeń dotyczących zastosowania omawianej metody a reprezentatywność pobranych próbek, w sytuacji gdy w pkt 1 załącznika I do rozporządzenia nr 152/2009 wprost zostało wskazane, że próbkę reprezentatywną stanowi próbka pobrana zgodnie z metodą opisaną w załączniku I, co oznacza, że próbka pobrana niezgodnie z tą metodą stanowi próbkę niereprezentatywną, a w takiej sytuacji bezprzedmiotowe i bezcelowe byłoby równoczesne zobligowanie organu w wyroku (co miało miejsc w niniejszej sprawie) do dokonania oceny wpływu stwierdzonych naruszeń na reprezentatywność próbek. Uwzględniając wymienione okoliczności, w szczególności dokonaną przez NSA modyfikację argumentacji Sądu pierwszej instancji, Sąd orzekający w niniejszym składzie uznał za wiążącą w sprawie ocenę wyrażoną w wyroku NSA, gdzie sformułowano stanowisko, że to przeprowadzone badania powinny uwzględniać metodologię badania pasz określoną w przepisach rozporządzenia unijnego. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie wskazał, że określona w art. 1 rozporządzenia nr 152/2009 definicja zakresu zastosowania metody pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pasz ma charakter cząstkowy. To znaczy, że w sposób wyczerpujący nie zdefiniowano w niej katalogu oznaczonych składników w ramach kontroli pasz przy zastosowaniu tej metody. Definicja cząstkowo jedynie częściowo definiuje pojęcie i w zakresie nieoznaczonym w sposób wyraźny, co pozostawia organowi stosującemu prawo pewien luz decyzyjny, w kwestii obowiązku poddania się reżimowi prawnemu z niej wynikającemu. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie uznał, że należy kierować się innymi względami aniżeli sam tekst prawny, ponieważ ten niejednoznacznie wskazuje na zakres zastosowania regulacji, zresztą zgodnie z intencją prawodawcy. Istotne dla określenia zakresu zastosowania omawianego przepisu jest zestawienie jego treści z konsekwencjami jego zastosowania, czyli względami funkcjonalnymi przepisu. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że należy podzielić stanowisko organu, że metodologia poboru próbek określona w załączniku I rozporządzenia nr 152/2009 nie jest w pełni odpowiednia do dokonania przez organ jednorazowej kontroli stosowania w żywieniu zwierząt substancji zabronionej tj. przetworzonego białka zwierzęcego w paszy. Czynności, podejmowane w celu jednorazowej kontroli ukierunkowanej na wykrycie stosowania w karmie zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze niedozwolonego białka pochodzenia zwierzęcego, mają charakter weryfikacyjny (a nie oceniający partię produktu). W tym wypadku czynności te ukierunkowane były na wykrycie niedozwolonego składnika w żywieniu kurcząt brojlerów, który może być dodany do paszy na różnych etapach procesu karmienia zwierząt. Sąd przychylił się do stanowiska organu o braku możliwości zastosowania w sprawie regulacji art. 1 rozporządzenia nr 152/2009 w zw. z załącznikiem I w taki sposób i w takim zakresie jak oczekuje tego skarżący, a w konsekwencji o zasadności jedynie posiłkowego zastosowania tej regulacji do przedmiotu sprawy, z uwagi na brak aktu prawnego regulującego stricte procedurę poboru próbek dla potrzeb jednorazowej kontroli urzędowej. Tym samym, więc brak zastosowania w pełnym zakresie art. 1 rozporządzenia nr 152/2009 w związku z załącznikiem I do przedmiotu sprawy, nie stanowi o braku reprezentatywności pobranych w sprawie próbek i ich złej jakości. Zdaniem Sądu pierwszej instancji orzekającego w niniejszej sprawie na reprezentatywność i jakość przebadanych próbek nie miały wpływu powoływane przez skarżącego okoliczności związane z przebiegiem postępowania kontrolnego. Zarzuty skarżącego ogniskują się na dwóch etapach postępowania kontrolnego. Pierwsza grupa zarzutów odnosi się do etapu kontroli przeprowadzonej na fermie drobiu skarżącego, która sprowadzała się do pobrania próbek paszy i sporządzenia z tej czynności protokołu kontroli. Zaś druga grupa zarzutów dotyczy kontroli przeprowadzonej w laboratorium w toku której przebadane zostały próbki pasz pobrane z kurnika skarżącego pod kątem obecności niedozwolonego białka zwierzęcego i w efekcie tego poczynione zostało najistotniejsze w sprawie ustalenie faktyczne tj. stwierdzenie, że w paszy którą karmione były brojlery znajdowało się przetworzone białko zwierzęce. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie odnosząc się do pierwszego ze wskazanych etapów kontroli wskazał, że skarżący w rzeczywistości nie podważa istotnych z punktu widzenia stwierdzenia niezgodności ustaleń zawartych w protokole kontroli, tj. miejsca pobrania próbki i jej wielkości, ale kwestionuje metodę pobrania próbek, powołując się na regulacje rozporządzenia nr 152/2009 i załącznika I do tego aktu. Sąd wyjaśnił, że sama okoliczność nie zastosowania metody poboru próbek określonej w załączniku I do rozporządzenia nr 152/2009 do jednorazowej kontroli urzędowej nie dezawuuje ustaleń kontrolnych. Ocena pozostałych zarzutów skarżącego dotyczących tego etapu postępowania kontrolnego również nie prowadzi do zakwestionowania zasadniczych ustaleń kontroli, jako że nie podważają one wiarygodności uzyskanych wyników badań. W ocenie Sądu pierwszej instancji orzekającego w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych racjonalnych i logicznych argumentów dyskwalifikujących lub podważających wiarygodność uzyskanych w sprawie wyników badań przez obie wymienione jednostki badawcze. Nie istnieją żadne okoliczności wskazujące na to, że przeprowadzone badania wykonane zostały w sposób niezgodny z metodą określoną w załączniku nr VI do rozporządzenia nr 152/2009. Fakt, że badania zostały przeprowadzone przez specjalistyczne laboratoria, przez osoby legitymujące się stosowną wiedzą i doświadczeniem w tym zakresie. Prowadzi to do wniosku, że osoby te przeprowadziły badania zgodnie z obowiązującymi wymogami prawnymi, zwłaszcza wynikającymi z załącznika nr VI rozporządzenia nr 152/2009. Jednocześnie Sąd podkreślił, że osoby przeprowadzające badania w obu jednostkach badawczych nie zgłosiły żadnych zastrzeżeń co do jakości pobranych próbek. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie, uwzględniając poczynione uwagi odnośnie obu etapów przeprowadzonej kontroli, stwierdził że ustalenie organu o reprezentatywności i odpowiedniej jakości materiału badawczego jest prawidłowe. Podniesione przez skarżącego zarzuty w tym zakresie nie mogły zostać uznane za skuteczne z uwagi na bądź to na ich nieadekwatność dla ustalenia istotnych z perspektywy art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004 okoliczność, bądź na ich nadmierną ogólnikowość i niewiarygodność w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie przedłożony przez skarżącego do akt sprawy wynik kontrpróbki badań uzyskany w laboratorium w Holandii nie dyskredytuje prawidłowości ustalenia o reprezentatywności i odpowiedniej jakości materiału badawczego. W tych okolicznościach wobec wskazanego zastrzeżenia świadectwa dotyczącego interpretacji wyników analiz i jednoczesnego braku powołania się w nim na ukierunkowanie badań na wykrycie przetworzonego białka zwierzęcego, nie można było uznać, w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy przedłożonego świadectwa analizy z laboratorium w Holandii za podważającego wiarygodność uzyskanych w polskich laboratoriach badawczych wyników badań. Za bezpodstawne Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. We wnioskach końcowych Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że materiał dowodowy został w sprawie prawidłowo oceniony i rozpatrzony. Okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia normy sankcjonującej zostały wykazane dowodami nie budzącymi wątpliwości Sądu. Wnioski z nich wynikające uzasadniały stwierdzenie niezgodności i zastosowanie środków zaradczych. W ocenie Sądu kwestionowany przez skarżącego sposób umożliwienia mu przez organ zapoznania się z materiałami i dowodami sprawy, nie mógł wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie wykazał jego bezpośredniego wpływu na brak możliwości realizacji określonych uprawnień procesowych. Charakter sprawy, w szczególności stwierdzona niezgodności i jej związek z ochroną życia i zdrowia ludzi w sposób oczywisty uzasadniał nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Niewiadome pochodzenie wykrytego białka przetworzonego, którym karmione były brojlery kurcząt, nie pozwalało na zakwalifikowanie ich do kategorii III umożliwiającej ewentualne przeznaczenie ich do skarmiania zwierząt futerkowych, tylko do kategorii I co automatycznie powodowało konieczność nałożenia zakazu wprowadzania kurcząt do obrotu i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy i skierowanie na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I) naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w tym brak zastosowania tj.: 1) naruszenie art 1 i 3 oraz załączników I i VI do rozporządzenia nr 152/2009 oraz art. 2 pkt 1, art. 3 i 10 rozporządzenia nr 882/2004 poprzez: a) brak zastosowania (pominięcie) pkt 1, pkt 2.1.3.1 i 2.2.3.1 załącznika VI do rozporządzenia nr 152/2009, b) brak zastosowania (pominięcie) art. 2 pkt 1, art. 3 i 10 rozporządzenia nr 882/2004; c) niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia nr 152/2009 w treści obowiązującej w dniu wydawania wyroku zamiast w treści obowiązującej w czasie postępowania kontrolnego; d) ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak jest aktu prawnego regulującego procedurę poboru próbek dla potrzeb jednorazowej kontroli urzędowej pasz w celu wykrycia nielegalnych składników pochodzenia zwierzęcego w paszy i wobec powyższego uznanie, że rozporządzenie nr 152/2009 miało jedynie posiłkowe (a w praktyce minimalne) zastosowanie do przedmiotu niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że reprezentatywnymi i miarodajnymi w niniejszej sprawie były próbki pobrane w sposób sprzeczny z metodologią określoną w rozporządzeniu nr 152/2009 oraz do szeregu innych naruszeń prawa omówionych w poniższych zarzutach, a mających wpływ na wynik sprawy; II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 153 P.p.s.a. i 190 P.p.s.a. — poprzez nieuwzględnienie ocen i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2013 roku i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 roku z uwagi na: a) błędne wywiedzenie, że ocena i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, co do zastosowania w sprawie metodologii poboru próbek z rozporządzenia nr 152/2009 jest nieprecyzyjna, albowiem Sąd ten nie wskazał do zakresu oznaczenia których składników ma ona zastosowanie; b) błędne wywiedzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku odniósł się wprost jedynie do metodologii badania pasz, a nie poboru próbek i w konsekwencji, sprzeczne z ww. ocenami i wskazaniami przyjęcie, że inspekcja w trakcie kontroli nie była zobowiązana do pobierania próbek paszy zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia nr 152/2009; c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów postępowania; d) art. 7 i 8 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników postępowania do organów administracji publicznej: niepodjęcie koniecznych czynności dowodowych zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia istoty sprawy, jednostronne przeprowadzenie postępowania, dowolną ocenę zebranych dowodów, pominięcie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego a stanowiących kontrdowody wobec ustaleń inspekcji (w tym dowodów zgłoszonych w piśmie skarżącego z dnia (...) maja 2016 r., szczegółowa lista dowodów zaoferowanych przez stronę znajduje się w pkt 2 skargi do WSA w Bydgoszczy): - wniosku o przeprowadzenie dowodu z wyników badań zleconych przez skarżącego kontrprób paszy pobranych przez inspekcję; - wniosku o przeprowadzenie dowodu z materiału audiowizualnego obejmującego rejestrację czynności kontrolnych przeprowadzonych u skarżącego; - wniosku o przesłuchanie skarżącego w charakterze strony; - wniosków o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego; e) art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a - poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności: wyników badania Zakładu Higieny Weterynaryjnej w B. z dnia (...) czerwca 2013 r. (sprawozdanie z badań [...]) na zawartość białka ogólnego w próbce paszy pobranej na fermie drobiu skarżącego w konfrontacji z opisem producenta tej paszy ((opis paszy o nazwie (...), kod (...) wydany przez (...) Sp. z o.o.) co przesądza o co najwyżej śladowym zanieczyszczeniu próbki białkiem pochodzenia zwierzęcego i bezpodstawne nieuznanie, że pobranie niereprezentatywnej (nie uśrednionej) próbki paszy mogło mieć wpływ na wynik badania zawartości białka pochodzenia zwierzęcego w paszy; f) art. 7 w związku z art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 K.p.a. art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranych dowodów i nie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego przez organ drugiej instancji, pomimo że zachodziło szereg podstaw uzasadniających jej uchylenie i umorzenie postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), w postaci licznych naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, których dopuścił się organ pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze są zasadne. Rację ma strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 1 oraz załącznika I do rozporządzenia nr 152/2009 polegającą na przyjęciu, że rygory związane z metodologią poboru próbek paszy do celów urzędowej kontroli pasz opisane w załączniku I do rozporządzenia nr 152/2009 nie znajdują zastosowania w przypadku jednorazowej kontroli urzędowej pasz w celu wykrycia nielegalnych składników pochodzenia zwierzęcego w paszy. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 152/2009 obowiązującego w dacie pobierania próbek paszy w tej sprawie (maj 2013 r.) pobieranie próbek dla celów urzędowej kontroli pasz w zakresie oznaczania składników, dodatków oraz niepożądanych substancji, z wyjątkiem pestycydów i mikroorganizmów, przeprowadzane jest zgodnie z metodami opisanymi w załączniku nr I tego rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że białko pochodzenia zwierzęcego może być składnikiem, w tym także zakazanym składnikiem pasz, a powołany załącznik dotyczy metodologii poboru próbek dla celów urzędowej kontroli składników w paszach przeznaczonych do skarmiania zwierząt. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, jakoby metoda opisana w załączniku nr I do ww. rozporządzenia dotyczyła tylko oznaczenia pestycydów w paszach nie znajduje podstawy prawnej. Nie budzi żadnych wątpliwości, że organy inspekcji weterynaryjnej powinny stosować metody pobierania próbek określone w załączniku nr I do tego rozporządzenia. W żaden sposób przepisy ww. rozporządzenia nr 152/2009 nie różnicują trybu pobierania próbek w stosunku do tego, czy ich pobranie dokonywane jest wielokrotnie, czy też jednorazowo. Zawarte w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia w obowiązującej regulacji prawnej. Jednorazowe pobranie próbki paszy nie oznacza, że następuje pobranie tylko pojedynczej próbki. Nawet w przypadku jednorazowego pobierania próbek należy stosować metodologię pobierania próbek pierwotnych, które z kolei tworzą próbkę zbiorczą a ta jest niezbędna do wyselekcjonowania próbki końcowej. Dokładnie instrukcje pobierania tych próbek opisuje właśnie załącznik nr I do rozporządzenia nr 152/2009. Należy przy tym wskazać, że ustawodawstwo unijne definiuje również pojęcie kontroli urzędowej. Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 882/2004 pod pojęciem kontroli urzędowej rozumie się każdą formę kontroli, którą właściwy organ lub Wspólnota wykonuje do celów sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i ich dobrostanu. Każda forma kontroli to także kontrola jednorazowa. W istocie przyjęte przez Sąd pierwszej instancji stanowisko sprowadza się do tego, że metodologię pobierania próbek objętą załącznikiem nr I należy stosować odpowiednio, tylko częściowo lub w pewnym zakresie w zakresie pobierania próbek na okoliczność ustalenia zawartości białka pochodzenia zwierzęcego w paszy przeznaczonej dla zwierząt. Pogląd ten jest błędny nie tylko z tego powodu, że za takim twierdzeniem nie przemawia wykładnia art. 1 rozporządzenia nr 152/2009, ale także dlatego, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał, które z przepisów zawartych w załączniku nr I należy stosować wprost, które z nich tylko odpowiednio, a które w ogóle nie mogą być stosowane. Przepisy rozporządzenia nr 152/2009 nie przewidują innej metody pobierania próbek jak ta, którą opisuje załącznik nr I. Należy przy tym wyraźnie stwierdzić, że przestrzeganie metodologii pobierania próbek pozwala zarówno organom inspekcji weterynaryjnej na zebranie reprezentatywnego materiału do analiz, jak również chroni interes podmiotu (przedsiębiorcy) przed nieobiektywnym, stronniczym lub wręcz dowolnym pobieraniem próbek do kontroli. Jest to więc z jednej strony ochrona organu, który w ten sposób realizuje zasadę praworządności działając w oparciu i zgodnie z przepisami prawa, a z drogiej strony chronione są interesy stron. Co przy tym istotne, już w wydanych w tej sprawie wyrokach przez sądy administracyjne (w tym wyroku WSA z 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 934/13) wyraźnie stwierdzono, że obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie dokonanie oceny, czy naruszenia w zakresie sposobu pobierania próbek w tej sprawie miały wpływ na ich reprezentatywność i jakość. Takiej zaś oceny nie można prawidłowo przeprowadzić bez oceny, czy próbki w tej sprawie pobrano w sposób zgodnie z załącznikiem nr I do rozporządzenia nr 152/2009, a jeżeli z naruszeniem tego załącznika, to czy to naruszenie miało wpływ na jakość i reprezentatywność tak pobranych próbek. Takiej oceny w tej sprawie w istocie nie przeprowadził Wojewódzki Lekarz Weterynarii, a Sąd pierwszej instancji niezasadnie zaakceptował to stanowisko. Co istotne, nie może stanowić uzasadnienia dla reprezentatywności lub jakości pobranych próbek okoliczność, że próbki te zostały zbadane przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w B. lub Państwowy Instytut Badawczy w P. Jednostki te dokonują badań laboratoryjnych pobranych próbek pasz, a nie oceniają sposób (metodę) ich poboru już z tej przyczyny, że pracownicy żadnego z tych zakładów nie brali udział w zbieraniu tych próbek. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 i art. 10 rozporządzenia nr 882/2004 został zredagowany w taki sposób, że nie pozwala na przeprowadzenie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak bowiem zostało już podniesione, zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Art. 3 ww. rozporządzenia zawiera 7 ustępów i nie wiadomo, który z nich został nieprawidłowo zastosowany przez Sąd pierwszej instancji. Także art. 10 rozporządzenia nr 882/2004 zawiera dwa ustępy, z tym że ust. 2 zawiera aż 15 wewnętrznych jednostek redakcyjnych (liter i podpunktów) i także w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała, co do której jednostki redakcyjnej art. 10 ww. rozporządzenia doszukuje się naruszenia prawa. Zarzut pominięcia przez Sąd pierwszej instancji pkt 1 załącznika nr VI do rozporządzenia nr 152/2009 jest przedwczesny, a przez to nietrafny. Załącznik nr VI obejmuje metody analizy dotyczące oznaczania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz. Zgodnie z punktem 1 tego załącznika określającym cel i zakres przeprowadzania analizy, składniki pochodzenia zwierzęcego w paszach oznacza się albo metodą mikroskopii świetlnej albo też łańcuchową reakcją polimerazy (PCR), zgodnie z dalszymi przepisami określonymi w tym załączniku. Strona skarżąca kasacyjnie nie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji zaakceptowania przez organy administracji nieprawidłowej metody oznaczania składników pochodzenia zwierzęcego w paszy. Natomiast zarzut pominięcia ppkt 2.1.3.1. i ppkt 2.2.3.1. załącznika nr VI do rozporządzenia nr 152/2009 jest zasadny, ponieważ oba te podpunkty wprost wskazują, że w zakresie pobierania próbek do analizy należy użyć reprezentatywnej próbki, pobranej zgodnie z przepisami określonymi w załączniku I do tego rozporządzenia. To zaś oznacza, że laboratoria przeprowadzające analizy zawartości białka zwierzęcego w paszy zgodnie z załącznikiem nr VI do tego rozporządzenia powinny otrzymywać tylko takie próbki, które zostały pobrane zgodnie z załącznikiem nr I. Zasadnym jest również zarzut niewłaściwego przytoczenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 rozporządzenia nr 152/2009. Sąd przytoczył treść tego przepisu w wersji obowiązującej od 1 stycznia 2014 r., podczas gdy do oceny zgodności z prawem pobrania próbki należy stosować przepisy obowiązujące w dacie jej pobrania, chyba że co innego wynika z treści aktu nowelizującego. Istota regulacji zawartej w art. 1 rozporządzenia nr 152/2009 w wersji sprzed dnia 1 stycznia 2014 r i po tej dacie nie uległa zmianie, tym samym zarzut ten choć zasadny, to nie mógłby samodzielnie uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając powyższe należy stwierdzić, że zasadnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 P.p.s.a. i art. 190 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie ocen i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia (...) listopada 2013 r. oraz wykładni prawa dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r. Z obu wyroków wynika, że obowiązkiem organu administracyjnego miała być ocena, czy próbki pobrane w okolicznościach tej sprawy zachowały swój walor reprezentatywności i prawidłowej jakości, czy też nie. Zasadnym jest także zarzut przesądzenia w okolicznościach tej sprawy, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność stosowania załącznika nr I ww. rozporządzenia. Z uzasadnienia wyroku NSA z 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1087/14 wynika, że należy stosować metodologię badania próbek pasz zgodną z załącznikiem nr VI do rozporządzenia nr 152/2009, a jak zostało to już wykazane, próbki pasz przekazywane celem przeprowadzenia analizy zgodnie z tym załącznikiem, powinny być pobierane stosownie do załącznika nr I. Tym samym należało z uzasadnienia wyroków sądów zapadłych w tej sprawie wywieźć wniosek zgodnie z którym próbki powinny być pobrane zgodnie z załącznikiem nr I i obowiązkiem organów było ustalenie, czy miały miejsce uchybienia w pobieraniu próbek zgodnie z tym załącznikiem i ewentualnie na ile te uchybienia spowodowały pobranie próbek nieodpowiedniej jakości lub niereprezentatywnych. Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów postępowania. Organy administracyjne w tej sprawie nienależycie zebrały materiał dowodowy, a w szczególności organ odwoławczy zobowiązany wyrokami sądów administracyjnych do ustalenia prawidłowości pobrania próbek paszy, w istocie tego obowiązku nie wykonał. Jak wskazał na to NSA w wiążącym wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1087/14, prowadzenie postępowania dowodowego pozwala na dopuszczenie jako dowodu każdego dokumentu lub innego nośnika informacji, które pozwolą na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tym samym stanowiło naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 1 K.p.a. brak przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu zgłoszonego przez stronę. Każdy dowód, który pozwoli na ustalenie stanu faktycznego tej sprawy w zakresie oceny prawidłowości pobierania próbek powinien być uwzględniony przez organ administracyjny. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z uznaniem za nie naruszające prawo nieprzeprowadzenie przez organ administracyjny dowodu z konfrontacji wyników badania Zakładu Higieny Weterynaryjnej w B. z dnia (...) czerwca 2013 r. (sprawozdania z badań: [...]; [...]; [...]) na zawartość białka ogólnego w próbkach paszy pobranych na fermie drobiu skarżącej z opisem producenta tej paszy (opis paszy o nazwie (...), kod (...) wydany przez (...) Sp. z o.o.). Oczywistym jest, że w opisie paszy sporządzonym przez producenta nie znajdzie się informacja o przekroczeniu zawartości białka pochodzenie zwierzęcego ponad dopuszczalne normy, a tym samym porównywanie wyników badań z takim opisem nie mogło mieć istotniejszego znaczenia w tej sprawie. Kolejny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ administracyjny art. 7 w związku z art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 K.p.a. art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 19d, 19e i 19f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1482, z późn. zm.) oraz ust. 2.1.4.3 oraz ust. 2.1.5.2 załącznika VI do rozporządzenia nr 152/2009 w zakresie dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów i nie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego - jest zasadny. Organ administracyjny nie wykazał, aby przy tak zgromadzonym materiale dowodowym stan faktyczny sprawy w pełni odzwierciedlał rzeczywisty przebieg pobierania próbek pasz zgodnie z załącznikiem nr I do rozporządzenia nr 152/2009. Jednakże na tym etapie kontroli sprawy nie można przesądzić, że argumentacja strony skarżącej kasacyjnie jest zasadna. Strona skarżąca podnosi bowiem że żadne próbki nie zostały pobrane prawidłowo, co jednak będzie przedmiotem ustalania w tej sprawie przez organ administracyjny. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie może być skutecznie podniesiony przeciwko Sądowi pierwszej instancji. To Kujawsko-Pomorski Lekarz Weterynarii stosuje art. 138 K.p.a. i zarzucanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że zamiast utrzymywać w mocy decyzję organu administracyjnego pierwszej instancji, powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylić i umorzyć postępowanie administracyjne przy tak zredagowanym zarzucie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające skierowanie na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie budzi wątpliwości, że organ właściwy do pobierania próbek pasz w ramach urzędowej kontroli pasz na oznaczenie składników pochodzenia zwierzęcego w paszy ma obowiązek stosować załącznik nr I do rozporządzenia nr 152/2009 nawet w przypadku jednorazowego pobierania takich próbek. Stanowisko to nie budzi wątpliwości ani składu Sądu rozpoznającego tę sprawę, ani też wątpliwości w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 376/15, opub. w Lex nr 2227925). Zgodnie zaś z art. 267 lit. a i b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym dotyczącym wykładni Traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Przy czym w sytuacji, gdy pytanie jest kierowane przez sąd krajowy, sąd ten musi wykazać, że rozstrzygniecie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niezbędne do wydania wyroku. Skoro w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości co do wykładni i stosowania prawa unijnego, to także nie ma podstaw do kierowania pytania prejudycjalnego. Analogicznie nie ma podstaw do kierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania o stosowanie art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i załącznika nr IV rozporządzenia nr 999/2001 zawierającego zakaz stosowania w karmieniu kurcząt brojlerów przetworzonego białka pochodzenia zwierzęcego jako naruszającego zasadę proporcjonalności. W tej bowiem sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1087/14 wyraźnie stwierdził, że zgodnie z art. 7 i załącznikiem nr IV do rozporządzenia nr 999/2001 zakaz karmienia zwierząt zawierającą przetworzone białko pochodzenia zwierzęcego rozszerza się na zwierzęta gospodarskie inne niż przeżuwacze, za wyjątkiem zwierząt futerkowych. Zakaz ten obejmuje także karmienie paszami zawierającymi białka pochodzenia zwierzęcego kurcząt (brojlerów) – strona 25 uzasadnienia ww. wyroku NSA. Tym samym skoro w tej sprawie wiążącym jest wykładnia przepisów prawa co do stosowania zakazu z art. 7 rozporządzenia nr 999/2001, to także i w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty uzasadniają uznanie skargi kasacyjnej za zasadną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdzając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżoną decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie zakazu wprowadzenia na rynek brojlerów kurzych. Ponownie prowadząc postępowanie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzki Lekarz Weterynarii zobowiązany jest do prawidłowego ustalenia sposobu pobrania próbek pasz co do ich jakości i reprezentatywności stosownie do załącznika nr I rozporządzenia nr 152/2009 i dopiero na tej podstawie dokonanie oceny, czy wyniki badań próbek pasz pozwalały na nałożenie obowiązków na stronę. Ponadto organ winien zastosować wytyczne zawarte w wydanych w sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 934/13 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1087/14. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Kujawsko-Pomorskiego Lekarza Weterynarii zasądzić na rzecz H. R. kwotę 1274 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, kwotę 100 złotych stanowiącą wpis od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych tytułem zwrotu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, kwoty opłat za udzielenie pełnomocnictw w wysokości 34 złotych (2 x po 17 złotych) oraz wynagrodzenie adwokata będącego pełnomocnikiem w wysokości 480 złotych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) oraz w wysokości 360 złotych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie.