III SA/Wa 7/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] września 2012 r. określił Skarżącej (Stronie) - G. E. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym 10% podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 910.000 zł. Decyzja została wysłana pocztą na znany organowi pierwszej instancji adres strony, tj. [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 13 września 2012 r. i 21 września 2012 r. strona nie odebrała ww. decyzji, zatem za datę jej doręczenia, zgodnie z art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) – dalej: "O.p.", uznano dzień 27 września 2012 r. Pismem z 30 lipca 2013 r. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Jednocześnie wniosła o: wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadka: S. R. i M. M. na okoliczność zawarcia umowy przedwstępnej i jej warunków, przyczyn z powodu których nie doszło do zawarcia umowy przenoszącej własność, przewidywanego terminu jej zawarcia, okresu zamieszkania strony w L. przy ul. [...]; wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadka: Z. E. na okoliczność zamieszkiwania strony w L. przy ul. [...], okresu zamieszkiwania przy ul. [...] w W.: wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadka; M. E. na okoliczność zamieszkiwania strony w L. przy ul. [...], okresu zamieszkiwania przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca m.in. podniosła, iż o istnieniu ww. decyzji dowiedziała się na początku lipca 2013 r. w Urzędzie Skarbowym W,, gdzie 8 lipca 2013 r. otrzymała kopie akt sprawy. W konsekwencji dowiedziała się, że było wobec niej prowadzone postępowanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 w zakresie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zakończone przedmiotową decyzją. Wszystkie pisma w postępowaniu kierowane były na adres ul. [...] w L., pod którym Skarżąca nie zamieszkuje i w trakcie trwającego postępowania w przedmiotowej sprawie nigdy nie zamieszkiwała. Z mieszkania w L. przy ul. [...] wyprowadziła się w kwietniu 2009 r. i od tamtej pory nigdy już pod tym adresem nie tylko nie mieszkała ale nawet nie była. W lipcu 2009 r. ponownie zameldowała się na pobyt stały i zamieszkała pod adresem na ul. [...] w W.. Jednocześnie podniosła, iż z informacji uzyskanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wynika, że rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych dokonywane są przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., co zdaniem Strony jest niedopuszczalne bowiem powoduje, że dwa różne miejscowo organy podatkowe dokonują rozliczeń w zakresie podatku dochodowego. Pismem z 30 września 2013 r. Skarżąca dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. L. (adres: [...]), który jest osobą stale zamieszkałą pod ww. adresem, na okoliczność nie zamieszkiwania strony w momencie wszczęcia i trwania postępowania pod adresem ul. [...] oraz na okoliczność w jakich pracownik poczty polskiej pozostawiał informację o awizowaniu korespondencji z Urzędu Skarbowego W. adresowanej do strony na ww. adres. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowienia z [...] października 2013 r. odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2012 r. określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym 10% podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. W uzasadnieniu powołał się na art. 162 § 1 i § 2 O.p., i wyjaśnił, że przyczyną uchybienia terminowi był brak wiedzy strony, co do prowadzonego postępowania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. Natomiast informację o wydaniu zaskarżonej decyzji i uznaniu jej za skutecznie doręczoną Strona powzięła dopiero 8 lipca 2013 r., kiedy otrzymała kopie akt sprawy i z tym samym dniem ustała przyczyna powodująca uchybienie. Organ uznał, że 13 lipca 2013 r. upłynął 7-dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższego wynika, że złożenie przez Stronę wniosku w tym przedmiocie w dniu 30 lipca 2013 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do jego złożenia, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. Natomiast w myśl art. 162 § 3 O.p, przywrócenie tego terminu jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. W aktach sprawy nie znajdują się materiały potwierdzające fakt zgłoszenia przez Skarżącą zmiany adresu zamieszkania organowi podatkowemu pierwszej instancji. Natomiast w tychże aktach znajduje się dokument NIP-3 - zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z dnia 5 marca 2009 r. oraz oświadczenie strony z 6 marca 2003 r. złożone w Urzędzie Skarbowym W. w tymże dniu, w których Skarżąca wskazała adres zamieszkania [...] i jednocześnie wniosła o przesłanie dokumentów dotyczących sprzedaży nieruchomości w 2007 r. do Urzędu Skarbowego W.. W związku z powyższym, mając na uwadze właściwość miejscową, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przy piśmie z 12 marca 2009 r. przekazał dokumenty sprawy do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Nadto organ zauważył, iż załączona do odwołania kserokopia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw SD-3 z 16 października 2012 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego W. 17 października 2012 r.), gdzie Strona wskazała adres zamieszkania W., ul. [...] stanowi zawiadomienie o aktualnym miejscu zamieszkania strony począwszy od 17 października 2012 r., tj. po doręczeniu decyzji z [...] września 2012 r. Organ podkreślił, że okoliczności, na które powołuje się Strona w złożonym wniosku, czyli fakt skierowania decyzji pod niewłaściwy adres nie uprawdopodabniąją braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Decyzja została doręczona skutecznie w trybie zastępczym, tj. art. 150 O.p. w dniu 27 września 2012 r. Decyzja ta została skierowana na adres [...]. Adres ten wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych Skarżącej i będących w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Ponadto Skarżąca do dnia wydania przedmiotowej decyzji nie złożyła NIP-3 ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana jej adresu zamieszkania. W związku z faktem, że Strona nie złożyła zgłoszenia aktualizacyjnego, organ podatkowy nie miał obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres zamieszkania Skarżącej figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, jest działaniem prawidłowym. Odnosząc się natomiast do wniosków strony o przesłuchanie świadków, organ stwierdził, iż wobec braku zgłoszenia aktualizacyjnego NIP - 3 kwestia ta pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę. Co do podniesionej przez Stronę kwestii, iż rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych dokonywane są przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. organ zauważył, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z 8 sierpnia 2013 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W., zgodnie z właściwością miejscową roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że przedstawione okoliczności wskazują na brak należytej staranności Strony w załatwianiu własnych spraw. To na Stronie ciążył bowiem obowiązek aktualizacji danych adresowych. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj.; deklaracji podatkowej PIT-40A za 2011 r. złożonej do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez organ rentowy na okoliczność: złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego, uzyskanej wiedzy organów podatkowych o miejscu zamieszkania skarżącej wskazanym w tej deklaracji; pisemnego oświadczenia listonosza P. F. na okoliczność: nieprawidłowości w doręczeniu przesyłek poleconych, nie zamieszkiwania skarżącej pod adresem w L. przy ul. [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 162 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż nie spełnia przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji; art. 150 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że korespondencja kierowana w sprawie przez organ pierwszej instancji została prawidłowo i skutecznie doręczona na adres, L., ul. [...], pod którym nie zamieszkiwała; art. 165 § 4 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że skutecznie organ pierwszej instancji doręczył postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego; art. 211 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że skutecznie organ pierwszej instancji doręczył decyzję kończącą postępowanie w sprawie; art. 121 O.p. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów podatkowych; art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz na jego podstawie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bez podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci nie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą pomimo, iż wymienione przepisy nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez brak odniesienia się do podniesionych przez stronę okoliczności związanych z prawidłowością doręczenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, co spowodowało również wadliwość uzasadnień zawartych w skarżonym postanowieniu; art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez wadliwe przyjęcie, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu; - art. 15 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 18a i 18b O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. był właściwym miejscowo do procedowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji podatkowej podatników i płatników poprzez jego nie zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. był właściwy miejscowo do prowadzenia wobec Skarżącej postępowania podatkowego; - art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji podatkowej podatników i płatników (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r.). poprzez zastosowanie i dokonywanie na jego podstawie ustaleń istotnych dla podjętych rozstrzygnięć pomimo, iż przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania postanowienia o wszczęciu postanowienia podatkowego przez organ pierwszej instancji z uwagi na zmianę brzmienia ust. 1 art. 9 z dniem 1 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Nieodzowną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o jego przywrócenie w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Warunek ten wynika z art. 162 § 2 O.p. Za ustanie przyczyny uchybienia terminowi należy uznać taką sytuację, w której strona postępowania powzięła wiadomość o wydaniu w stosunku do niej decyzji, od której nie odwołała się w terminie. Termin ten ma charakter nieprzywracalny, co wynika wprost z art. 162 § 3 O.p. Jego niedotrzymanie musi skutkować odmową przywrócenia terminu. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że przyczyną uchybienia terminowi był brak wiedzy Strony, co do prowadzonego postępowania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 w przedmiotowym zakresie. Natomiast informację o wydaniu zaskarżonej decyzji i uznaniu jej za skutecznie doręczoną Strona powzięła dopiero w dniu 8 lipca 2013 r. kiedy otrzymała kopie akt sprawy i z tym samym dniem ustała przyczyna powodująca uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższego wynika, że złożenie przez Stronę wniosku w tym przedmiocie w dniu 30 lipca 2013 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do jego złożenia, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p., słusznie zatem przyjął organ podatkowy, że strona nie dotrzymała terminu z art. 162 § 2 O.p., co musiało skutkować odmową przywrócenia terminu. Niezależnie od powyższego Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania tj. nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 162 § 1 O.p. Powyższy przepis nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego dla jej wykonania w przepisach O.p. wymaga zatem uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (w rozumieniu zamierzonego działania sprzecznego z regułami postępowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności do załatwiania własnych spraw). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego. Skarżąca brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania upatruje w skierowaniu zaskarżonej decyzji na nieprawidłowy adres w związku z tym w pierwszej kolejności należało ocenić czy korespondencja organu podatkowego była kierowana na właściwy adres zamieszkania Skarżącej. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w dniu 5 marca 2009 r. w Urzędzie Skarbowym W. złożyła zgłoszenie aktualizacyjnej NIP – 3, w którym wskazała adres zamieszkania przy ul: [...] w związku z tym na dzień wydania decyzji podatkowej adres zamieszkania Skarżącej mieścił się w L. przy ul: [...]. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego o prawidłowym i skutecznym doręczeniu decyzji z [...] września 2012 r. Decyzja ta została wysłana na adres, który wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych Skarżącej wskazanych przez nią i będących w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. a jej doręczenie zostało dokonane zgodnie z art. 150 § 2 O.p. Zgodnie z art. 144 i art. 148 O.p, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego: w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Dalej, w myśl art. 149 O.p. w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie natomiast z art. 150 O.p, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 O.p, w przypadku doręczania pisma przez pocztę - poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w wyżej określonym miejscu. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub. gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa powyżej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Z prawidłowo opisanego dokumentu pocztowego wynikało, iż w dniu 13 września 2012 r. pod ww. adresem nie zastano adresata i w związku z tym przesyłkę złożono w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (vide adnotacje na potwierdzeniu odbioru). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie w dniu 21 września 2012 r. Z uwagi na niepodjęcie pisma w wyznaczonym terminie organ podatkowy zgodnie z art. 150 O.p, uznał doręczenie za dokonane z dniem 27 września 2012 r. W odwołaniu od decyzji Strona podniosła, iż od dnia 23 lipca 2009r. była zameldowana pod adresem ul. [...] w W. i organ podatkowy był w posiadaniu takiej informacji. Słusznie jednak organ podatkowy uznał, że fakt ten nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia dowodowego bowiem potwierdzenie zameldowania na pobyt stały nie jest dowodem wystarczającym dla określenia miejsca zamieszkania Strony. Przepisy Ordynacji podatkowej jednoznacznie definiują adres rejestracyjny podatnika jako tożsamy z adresem zamieszkania, nie zaś z adresem zameldowania danej osoby. Wszelka korespondencja adresowana do podatnika w postępowaniu podatkowym, zgodnie z Ordynacją podatkową, powinna być kierowana na zgłoszony przez niego adres zamieszkania. W związku z faktem, że Strona nie poinformowała o zmianie adresu, organ podatkowy nie miał obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres zamieszkania Skarżącej figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, jest działaniem prawidłowym. W związku z powyższym w ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż korespondencja w trakcie postępowania wobec Skarżącej była kierowana na prawidłowy adres zamieszkania Skarżącej. Ponadto wskazać należy, że załączona do odwołania kserokopia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw SD-3 z dnia 16 października 2012 r, gdzie Strona wskazała adres zamieszkania W., ul. [...] stanowi zawiadomienie o aktualnym miejscu zamieszkania Strony począwszy od dnia 17 października 2012 r., tj. po doręczeniu decyzji z dnia [...] września 2012 r., natomiast do dnia 16 października 2012r. adres zamieszkania Strony, zgodnie ze złożonym w dniu 5 marca 2009r. w Urzędzie Skarbowym W. zgłoszeniu aktualizacyjne NIP-3 mieścił się w L. przy ul. [...]. Podkreślić również należy, że kwestię obowiązku aktualizacji miejsca zamieszkania regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269. poz. 2681 z późn. zm.). W myśl art. 9 ust. 1d w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu zamieszkania wg wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 tej ustawy W świetle powyższych regulacji odnosząc się do kwestii złożonych przez ZUS w imieniu Skarżącej zeznań podatkowych PIT-40A Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. Sąd pragnie wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W., zgodnie z właściwością miejscową, roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT 40- A za lata 2009-2012 Skarżącej. Podanie przez ZUS nowego adresu podatnika nie może być jednak uznane za zgłoszenie aktualizacyjne zgodnie z art. 9 ust. 1 d ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. Przepis ten wymaga bowiem aby nowe dane zostały podane przez Podatnika a nie jak w analizowanej sprawie przez płatnika. Z okoliczności rozpatrywanej sprawy jednoznacznie wynika, iż Strona miała świadomość obowiązku zgłoszenia aktualnego miejsca zamieszkania, na co wskazuje złożenie w Urzędzie Skarbowym W. w dniu 6 marca 2009 r. wraz z NIP-3 oświadczenia o zmianie adresu zamieszkania. Ponadto żaden przepis prawa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku informowania podatnika o konieczności aktualizacji danych osobowych. Obowiązek aktualizacji wszelkich danych osobowych wynikał wprost z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. i ciąży na podatniku. Organy podatkowe prawidłowo wbrew twierdzeniom skargi odwołały się do resci powołanego przepisu, bowiem jak podaje Skarżąca w tym właśnie roku miało dojść do zmiany jej miejsca zamieszkania, a nie w 2012 r. Ponadto obowiązek ten istniał wbrew twierdzeniom skargi również w 2012 r. z tym, że od 1 stycznia 2012 r. osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, nie mają już obowiązku zgłoszenia zmiany miejsca zamieszkania na druku NIP-3, jaki obowiązywał jeszcze w 2009 r., w którym jak twierdzi Skarżąca ponownie zmieniła miejsce zamieszkania. W ocenie Sądu, organ podatkowy nie miał również obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Mając więc na uwadze powyższe regulacje a także fakt, że Skarżąca nie złożyła dokumentu NIP-3 ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana jej adresu zamieszkania Sąd uznał, że skierowanie korespondencji na adres zamieszkania Strony, figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, było działaniem prawidłowym. Odnosząc się natomiast do wniosków Strony o przesłuchanie świadków, na okoliczność, że faktycznie nie zamieszkiwała pod wskazanym przez nią samą adresem w L. ul. [...], twierdzenia Strony można nazwać jedynie nieporozumieniem. Strona ten właśnie adres zamieszkania zgłosiła osobiście do Urzędu Skarbowego W. 6 marca 2009 r. i w chwili zmiany jak twierdzi, miejsca zameldowania od 23 lipca 2009 r. jej obowiązkiem było o tym poinformować organ, jeżeli faktycznie miejsce zamieszkania zmieniła. Niewykonanie powyższego obowiązku (braku zgłoszenia aktualizacyjnego NIP - 3 , w tym czasie art.9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. nakładał taki obowiązek lub w jakikolwiek inny sposób) obciąża Stronę i w konsekwencji prowadzi do uznania, iż doręczenie decyzji organu podatkowego jest prawidłowe. Przyjęcie toku rozumowania Strony, że w chwili kiedy dowiedziała się o wydanej decyzji przez Urząd Skarbowy W., organ ma prowadzić postępowanie dowodowe, czy faktycznie zamieszkiwała pod adresem, przez nią wskazanym, prowadziłoby do zniweczenia każdego postępowania podatkowego i uniemożliwienia wydania decyzji kończącej to postępowanie. Ponadto wskazać należy, że Skarżąca w skardze zawarła wniosek o przeprowadzenie dowodu m.in. z deklaracji podatkowej PIT -40 A za rok 2011 r. dołączonej do skargi, złożonej w imieniu Skarżącej do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez organ rentowy na okoliczność złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego o miejscu zamieszkania wskazanym w tej deklaracji. Sąd na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. postanowił nie uwzględnić tego wniosku dowodowego z uwagi na to, złożono jedynie kserokopię powyższej deklaracji, która nie stanowi dokumentu, z którego dowód mógłby zostać przeprowadzony na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwana dalej "p.p.s,.a." Ponadto zauważenia wymaga, iż art.106 p.p.s.a. nie służy do przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, o co wnosił pełnomocnik Strony, co do oświadczenia P. F. – listonosza ( k -90 akt podatkowych). Sąd nie dał też wiary oświadczeniu Skarżącej jakie złożyła na rozprawie, iż została wprowadzona w błąd przez Urzędnika Urzędu Skarbowego W. co doprowadziło do zaistniałej sytuacji. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie że Skarżąca nie zaktualizowała danych w ZUS, i doprowadziła do tego, że deklaracje z ZUS - u , do celów podatkowych były przesyłane do Urzędu Skarbowego W., mimo, że z dniem 9 marca 2009 r. Skarżąca zgłosiła w Urzędzie Skarbowym W. zmianę miejsca zamieszkania na L. ul. [...]. W konsekwencji to, że ZUS błędnie przesyłał te informacje do Urzędu Skarbowego W., było skutkiem działań Skarżącej a nie organów podatkowych. Informacja z 9 marca 2009 r. złożona na druku NIP-3 do Urzędu Skarbowego W. przez Skarżącą o zamieszkiwaniu w L. ul. [...] była ostatnią jaką Skarżąca złożyła do organów podatkowych, do czasu zakończenia postępowania podatkowego dotyczącego sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą i wydania decyzji, której dotyczy odwołanie Strony wniesione po terminie ustawowym. ZUS natomiast dysponował jedynie starym adresem W. ul. [...]. O kolejnej zmianie miejsca zamieszkania, Skarżąca poinformowała dopiero po doręczeniu jej spornej decyzji. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, iż dla organów podatkowych wiążącą informacją w sprawie miejsca zamieszkania, jest informacja podana przez Stronę. Urząd Skarbowy W. dopiero w sierpniu 2013 r. otrzymał deklaracje ZUS z Urzędu Skarbowego W., w trakcie postępowania wyjaśniającego jaki przeprowadził w związku z wniesionym przez Skarżąca odwołaniem. Pani E., mimo, że jak wskazała na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 27 czerwca 2014 r. kontaktowała się z Urzędem Skarbowym W., nie poinformowała, że wskazany przez nią adres zamieszkania L. ul. [...] jest już jak twierdzi nieaktualny. O tym , że ponownie zamieszkuje zgodnie z wcześniej podanymi danymi (w organach podatkowych) w W. na ul. [...], nie poinformowała żadnego z tych organów. Do Urzędu Skarbowego W. w okresie po 6 marca 2009 r. nie składała ani deklaracji podatkowych, ani zeznań rocznych. Znajdujące się aktach sprawy deklaracja PIT-23 z dnia 16 lutego 2007 r. (k-20_akt podatkowych) , oświadczenie z 12 marca 2007 r. (k-19 akt podatkowych) oraz akt notarialny dotyczący sprzedaży nieruchomości z 6 marca 2007 r.(K-18 akt podatkowych) przesłane przez Skarżącą do Urzędu Skarbowego W., zostały zgodnie z oświadczeniem Skarżącej zawartym w piśmie z 6 marca 2009 r.(k-21 akt podatkowych), przesłane do Urzędu Skarbowego W. W piśmie tym Skarżąca jednoznacznie wskazała adres zamieszkania L. ul. [...] oraz to, że rozlicza się w Urzędzie Skarbowym W. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Z pisma tego wynika też, że Strona miała pełną świadomość, że postępowanie dotyczące sprzedaży nieruchomości, którą wykazała w PIT-23 toczyć się będzie właśnie w Urzędzie Skarbowym W.. Natomiast jak już Sąd wskazał wyżej, zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw SD-3 z dnia 16 października 2012 r, złożone przez Skarżącą, w którym Strona wskazała kolejny adres zamieszkania W., ul. [...] stanowi zawiadomienie o aktualnym miejscu zamieszkania Strony począwszy od dnia 17 października 2012 r., tj. po doręczeniu decyzji z dnia [...] września 2012 r., natomiast do dnia 16 października 2012r. adres zamieszkania Strony, zgodnie ze złożonym w dniu 5 marca 2009r. w Urzędzie Skarbowym W. zgłoszeniu aktualizacyjne NIP-3 mieścił się w L. przy ul. [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151p.p.s.a. ----------------------- 12