VII SA/Wa 218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. sp. z o. o. spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi G. sp. z o. o. spółki komandytowej z siedzibą w Ł. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...]. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. spółki komandytowej z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. P. w W. na działce nr ew. [...] z obrębu [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że Prezydent [...] ww. decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz.1409 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. P. w W. na działce nr ew. [...] z obrębu [...], a decyzja ta jest prawidłowa. Wskazał, że na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przypadku, gdy organ rozpatrujący wniosek stwierdzi naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nieusunięcie stwierdzonych braków w terminie określonym w postanowieniu wzywającym do ich uzupełnienia skutkuje wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do ww. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Prezydent [...] nałożył postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] na wnioskodawcę – G. sp. z o. o. spółka komandytowa z siedzibą w Ł. obowiązek usunięcia wskazanych w ww. postanowieniu nieprawidłowości, w terminie 30 dni. Pismem z dnia 29 sierpnia 2015 r. pełnomocnik inwestora udzielił dodatkowych wyjaśnień oraz w dniu 2 września 2015 r. zwrócił uzupełnione 4 egzemplarze projektu budowlanego. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. P. w W. na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków wynikających z ww. postanowienia. Po przeprowadzeniu przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Wojewoda mazowiecki podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, iż Prezydent [...] słusznie wezwał inwestora do dostosowania projektu budowlanego do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organu orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę jest respektowanie postanowień planu. Z akt sprawy wynika, że działka inwestycyjna nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W. znajduje się na terenie obowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego części [...] Historycznego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. Zapis § 30 ust. 5 pkt 1 lit. b) planu zakazuje nadbudowy budynków mieszkalnych o więcej niż ½ kondygnacji (tj. o więcej niż 2m). Z zapisu planu wynika zatem wprost zgoda na nadbudowę ostatniej kondygnacji budynku o max ½ wysokości kondygnacji, tj. wysokości kondygnacji w nadbudowywanym budynku. Z projektu budowlanego wynika, iż obecnie budynek posiada 5 pełnych kondygnacji nadziemnych i poddasze nieużytkowe o wysokości ok. 1,72 m. Po nadbudowie budynek będzie posiadał 7 pełnych kondygnacji mieszkalnych (zakres prac przewiduje przekształcenie poddasza nieużytkowego w pełną kondygnację oraz nadbudowę o dodatkową siódmą kondygnację). Projektowana nadbudowa czyni inwestycję niezgodną z ustaleniami obowiązującego planu w zakresie wysokości budynku. Organ II instancji wskazał też, że zgodnie z zapisem § 30 ust. 5 pkt 8 planu rozbudowa (...) nie może spowodować zwiększenia wskaźnika intensywności zabudowy o więcej niż 0,1. W ocenie Wojewody [...], w celu zbadania zgodności projektowanej inwestycji z planem w tym zakresie konieczne jest wyjaśnienie pojęcia rozbudowa. W orzecznictwie przyjęto, że rozbudowa to zmiana - powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy) - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 809/08. W orzecznictwie podkreśla się również, że z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy posiłkować się jego znaczeniem w języku potocznym. Tak więc rozbudowa stanowi powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras. Jakkolwiek nadbudowa została zdefiniowana w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowane, to w istocie stanowi rodzaj rozbudowy polegającej na powiększeniu obiektu poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem dotychczasowej powierzchni zabudowy. Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu (str. 96 projektu) wskaźnik intensywności zabudowy po przebudowie wynosi 6,3. Biorąc pod uwagę wartość obecnego wskaźnika - 4,9, wskazał, że po nadbudowie zostanie on zwiększony o 1,4 - co jest niezgodne z ustaleniami planu. W ocenie Wojewody [...], zasadnie organ I instancji wskazał również, że przewidziana w projekcie budowlanym ilość miejsc parkingowych nie odpowiada ustaleniom § 17 planu. W przepisie tym plan nakazuje bowiem dla funkcji mieszkalnej obowiązek zapewnienia, na terenie własnej inwestycji, 1 stanowisko/1 lokal mieszkalny do 60 m2 powierzchni użytkowej, 1,5 stanowiska/1 lokal ponad 60m2 powierzchni użytkowej. W niniejszej sprawie daje to 28 miejsc parkingowych (27 miejsc parkingowych dla lokali mieszkalnych do 60 m2 powierzchni użytkowej i 1,5 dla lokalu mieszkalnego z powierzchnią użytkową powyżej 60 m2). Do wniosku inwestor dołączył pismo K. N. – E., reprezentującej Parking strzeżony przy ul. G., z którego wynika, iż miejsca parkingowe mogą być wynajmowane w sytuacji posiadania wolnych miejsc na parkingu. Pisma tego nie można jednak traktować jako zapewnienia spełnienia powyższego warunku. Organ odwoławczy podkreślił, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu, w tej sytuacji niemożliwe jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji. Ponadto, Wojewoda [...] wskazał, iż w projekcie budowlanym nie określono obszaru oddziaływania obiektu stosownie do art. 20 ust. 1 c Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji uznał, iż w świetle poczynionych wyżej ustaleń pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. I tak, zajmując stanowisko w sprawie wyłączenia Prezydenta [...] od rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, Wojewoda [...] wskazał, że art. 25 k.p.a. przewiduje wyłączenie organu jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych, po pierwsze, kierownika organu lub osób pozostających z nim w określonych stosunkach prawno-rodzinnych oraz, po drugie, osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z taką osobą w określonych stosunkach prawno-rodzinnych. Z kolei art. 24 § 1 k.p.a. określa te przypadki, w których zachodzi konieczność wyłączenia nie organu, lecz jedynie pracownika organu. Tym samym wyłączenie organu na podstawie przepisów o wyłączeniu pracownika organu (per analogiom) nie ma uzasadnionych podstaw prawnych. Stwierdził, iż w sprawach o pozwolenie na budowę, w których [...] jest stroną postępowania brak jest podstaw do wyłączenia Prezydenta [...] jako organu wydającego w tej sprawie decyzję administracyjną. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], strona skarżąca – G. sp. z o. o. spółka komandytowa z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) rażące naruszenie art. 78 § 1 w zw. z art. 136 oraz art. 75 i art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia niesprzecznych z prawem dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zignorowanie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków i strony, zgłoszonego przez skarżącą w piśmie złożonym w dniu 9 listopada 2015 r. zawierającym uzupełnienie stanowiska zawartego w odwołaniu; b) wadliwe zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. przy błędnym uznaniu za zgodną z prawem decyzję organu I instancji, a w rezultacie praktyczne zaniechanie przez organ odwoławczy ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.); c) rażące naruszenie obowiązku rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie oraz błędną ocenę tego materiału (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do żadnego z merytorycznych twierdzeń przytoczonych przez skarżącą w uzupełnieniu odwołania, w szczególności w zakresie dopuszczalności, zasadności i celowości zastosowania innej wykładni pojęć użytych w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tzn.: "nadbudowy budynku", "kondygnacji budynku", "intensywności zabudowy", a także "zapewnienia miejsc postojowych", niż ich wykładnia zaproponowana w decyzji organu I instancji, d) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.; e) naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie uchybień organu I instancji i powielenie ustaleń tego organu w zaskarżonej decyzji bez dokonania własnych ustaleń; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez usankcjonowanie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji naruszającej ustalenia obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego oraz obowiązujące przepisy rangi ustawowej; b) naruszenie wydanego na podstawie Prawa budowlanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym zwłaszcza § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia (nakazującego urządzanie miejsc postojowych jedynie w przypadku zagospodarowywania działek budowlanych, a nie w odniesieniu do już zagospodarowywanych działek); c) naruszenie ustaleń obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego, w tym zwłaszcza § 17 ust. 1 pkt 1 oraz § 30 ust. 5 lit. b) i ust. 8; 3. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady praworządności (art. 6 i art. 7 k.p.a.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na całkowicie arbitralnej ocenie sytuacji, niewskazanie, dlaczego zdaniem organu odwoławczego argumenty skarżącej przedstawione w odwołaniu i jego uzupełnieniu nie zasługują na uwzględnienie, a także poprzez przedstawienie na poparcie rozstrzygnięcia argumentacji nie poddającej się logicznej weryfikacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem -zdaniem Sądu- zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. P. w W. na działce o nr ew. [...] z obrębu [...]. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Dostrzec przy tym trzeba, iż przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązuje organ -przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę- do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1). Ten też przepis, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miał decydujące znaczenie w niniejszej spawie, albowiem dokonując sprawdzeń na jego podstawie organ odwoławczy (za organem I instancji) uznał, że projekt budowlany nie jest zgodny z planem miejscowym obowiązującym na obszarze objętym inwestycją, która to niezgodność nie została przez inwestora usunięta (na wezwanie organu I instancji zawarte w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]). W konsekwencji przyjęto, że projekt budowlany jako niezgodny z planem miejscowym nie nadaje się do zatwierdzenia, a tym samym – należało odmówić wydania wnioskowanego pozwolenia. Ocenę tę -zdaniem Sądu- należy w pełni podzielić. I tak, wskazać należy, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczy nadbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, posiadającego 5 kondygnacji nadziemnych oraz poddasze nieużytkowe o średniej wysokości ok. 1,72 m (choć w projekcie zalicza się poddasze budynku do kondygnacji, bez odniesienia się przy tym do jego wysokości i definicji pojęcia kondygnacja uregulowanego w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Po projektowanej nadbudowie budynek ma mieć 7 kondygnacji mieszkalnych. Obiekt przeznaczony do nadbudowy znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] Historycznego uchwalonego uchwałą Rady [...] Warszawy Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], dalej: plan miejscowy), oznaczonym w planie symbolem MW1. Stąd też, badając zgodność inwestycji na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należało wziąć pod uwagę § 30 planu miejscowego, w szczególności ust. 5 pkt 1 lit. b oraz pkt 8, jak i ust. 8 (odsyłający do § 17). Wyjaśnić zatem należy, iż zgodnie z § 30 ust. 5 pkt 1 lit. b planu miejscowego dla jednostki terenowej MW1 łącznie z wydzieleniem terenowym MW 1-UO, o których mowa w ust. 2, obowiązują następujące zasady zagospodarowania i kształtowania na niej zabudowy: ustala się zachowanie istniejących budynków mieszkalnych i segmentu budynku użytkowego przez przedszkole dopuszczając ich przebudowę, łącznie ze zmianą funkcji poszczególnych lokali, w ramach której zakazuje się jednak: nadbudowy o więcej niż ½ kondygnacji (tj. o więcej niż 2 m). Stosując ten przepis należało wziąć pod uwagę, iż plan miejscowy nie definiuje na jego potrzeby pojęcia "przebudowa", ani "nadbudowa". W ustaleniach ogólnych planu, w § 3 pkt 8 definiuje natomiast sformułowanie: "zachowanie istniejącej zabudowy (istniejących budynków)", przez co należy rozumieć obowiązek pozostawienia na stałe budynków istniejących bez naruszania jej istniejącej substancji (mury zewnętrzne, konstrukcja) – z dopuszczeniem jedynie niewielkich przekształceń określonych w ustaleniach szczegółowych. Zatem, jak wynika z przytoczonych zapisów planu, na obszarze objętym inwestycją plan miejscowy dopuszcza tylko niewielkie przekształcenia istniejących budynków, zezwalając na ich nadbudowę ale tylko do ½ kondygnacji konkretnego budynku (tj. nie więcej niż o 2 m). W budynku objętym projektem kondygnacje mają około 3 m wysokości, a wobec tego nadbudowa tego obiektu byłaby możliwa jedynie o ok. 1,5 m, a w efekcie – skutkowałaby powstaniem 6 kondygnacji (poprzez podwyższenie nieużytkowanego poddasza). Tymczasem projekt budowlany przewiduje wykonanie 1,5 kondygnacji, w wyniku czego obiekt miałby 7 kondygnacji mieszkalnych nadziemnych. Taki zakres inwestycji słusznie został zakwestionowany jako niezgodny z ww. zapisami planu miejscowego, i nie ma przy tym znaczenia fakt, iż wysokość tego obiektu w najwyższym punkcie wzrośnie tylko o 2 m. Następnie zważyć trzeba, że zgodnie z § 30 ust. 5 pkt 8 planu miejscowego rozbudowa, o której mowa wyżej, nie może spowodować zwiększenia wskaźnika intensywności zabudowy o więcej niż 0,1. W obu instancjach organy orzekające w sprawie przyjęły, że choć w ww. § 30 ust. 5 pkt 1 lit. b planu posłużono się pojęciem "przebudowa" (w ramach której zezwolono na nadbudowę do ½ kondygnacji budynku), to jednak § 30 ust. 5 pkt 8 planu (dotyczący rozbudowy, i nie wskazujący wprost na nadbudowę), odnosi się również do powyżej wskazanej nadbudowy obiektu. Stanowisko to także Sąd w pełni podziela dostrzegając, iż ww. pojęcia (w części posiadające definicję ustawową) nie są stosowane przez prawodawcę miejscowego w ich znaczeniu nadanym ustawą, co wprowadza pewną niekonsekwencję i powoduje w efekcie trudności w ich stosowaniu. Zaznaczyć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, nadbudowa obiektu stanowi rodzaj budowy obiektu budowlanego, a przebudowa w myśl art. 3 pkt 7a ww. ustawy oznacza roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Zatem, zgodnie z ustawą nadbudowa obiektu (która prowadzi do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu) nie stanowi przebudowy. We wskazanym zapisie planu miejscowego wskazano jednak na nadbudowę jako rodzaj przebudowy. Pomimo tego, zdaniem Sądu, dokonując interpretacji kolejnych zapisów ww. § 30 planu, nie można pominąć ww. definicji ustawowych, a w efekcie – nie można też przyjąć, iż te zapisy, które odnoszą się do "rozbudowy", nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, dotyczącej "nadbudowy". Nadbudowa stanowi rodzaj budowy, a w istocie – rozbudowy, albowiem polega na powiększeniu obiektu poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem dotychczasowej powierzchni zabudowy. Dlatego też, zdaniem Sądu, badając zgodność inwestycji z planem należało wziąć pod uwagę również ww. § 30 ust. 5 pkt 8 planu odnoszący się do wskaźnika intensywności zabudowy, który w przypadku rozbudowy ("o której mowa wyżej") nie może wzrosnąć o więcej niż 0,1. Skoro zaś ten, zgodnie z projektem budowlanym, wzrasta o więcej niż 0,1, to inwestycję także i w tej materii należało zakwestionować, na co prawidłowo zwrócono uwagę w obu decyzjach wydanych w sprawie. W końcu, zważyć trzeba, iż w myśl § 30 ust. 8 planu miejscowego dla jednostki terenowej MW1 obowiązują także ustalenia zawarte w § 17 ust. 1, a ten ustala warunki realizacji miejsc parkingowych dla obiektów nowo wznoszonych lub rozbudowywanych przewidując m. in., iż inwestorzy mają obowiązek realizacji wymaganej ilości miejsc parkingowych na terenie własnym inwestycji. Skoro wskazany przepis dotyczy m. in. obiektów rozbudowywanych (z przyczyn powyżej już przedstawionych), to musiał być uwzględniony w sprawie (dotyczącej nadbudowy budynku o dwie kondygnacje mieszkalne), a wobec tego – należało zbadać, czy inwestor zapewnił dla projektowanej inwestycji odpowiednią liczbę miejsc postojowych (na terenie własnym inwestycji). Wyjaśnić przy tym należy, iż takiej ocenie nie sprzeciwia się wskazany w skardze § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle tego przepisu wskazuje się, iż ma on charakter nieostry oraz, że dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie jego treści w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażoną w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. Wskazuje się też, że przepis ten nie określa literalnie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, ale jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. "Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (...). W ustawie - Prawo budowlane brak jest przepisów, w tym i techniczno-budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby sposób urządzenia i liczbę miejsc postojowych przy nowo wznoszonych czy rozbudowywanych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w planie miejscowym, a przy braku takich ustaleń - należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej." (v. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 969/13). W tym przypadku decydujące znaczenie ma ww. zapis planu, ustalający warunki realizacji miejsc postojowych i obligujący tym samym inwestora w niniejszej sprawie do zaprojektowania miejsc postojowych, w odpowiedniej ilości. Przy czym, o spełnieniu tego obowiązku nie może świadczyć przedłożenie przez inwestora pisma Parkingu strzeżonego przy ul. G., z którego wynika, iż miejsca parkingowe mogą być wynajmowane w sytuacji posiadania wolnych miejsc postojowych. W tej też kwestii również poczyniono prawidłowe ustalenia i prawidłowo wskazano na niegodność z planem. Podsumowując, zważyć należy, iż ww. zapisy planu miejscowego prawidłowo zostały zastosowane w sprawie, a analiza projektu budowlanego w ich kontekście, prawidłowo doprowadziła organ I instancji do konieczności zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wezwania na jego podstawie inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. w sposób właściwy organ I instancji przedstawił nieścisłości występujące w projekcie budowlanym, słusznie koncentrując się zwłaszcza na tych związanych z ww. zapisami planu miejscowego. Słusznie też przyjął, że braki w tej materii pomimo wezwania nie zostały przez inwestora w wyznaczonym terminie usunięte (bo nie świadczą o tym wyjaśnienia tego podmiotu zawarte w piśmie z dnia 29 sierpnia 2015 r.). To zaś obligowało do zastosowania ww. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i orzeczenia na jego podstawie o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Za zastosowaniem ww. przepisu przemawiała także kwestia dotycząca braku legitymowania się inwestora zgodą na korzystanie z działki o nr ew. [...] i [...], co jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania budynku na działce o nr ew. [...], a to w związku z zapewnieniem drogi pożarowej czy możliwości korzystania z altany śmietnikowej (i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również okoliczność związana z odmową udzielenia upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1, § 54 ust. 2, § 68 ust. 1, § 183 ust. 2, § 195, § 228 ust. 1, § 239 ust. 4, § 242 ust. 1, § 256 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (v. pismo z dnia 12 kwietnia 2015 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż ww. nieprawidłowości nieusunięte przez inwestora pomimo zapewnienia mu takiej możliwości, skutkować musiały wydaniem negatywnej dla niego decyzji. Oceny tej nie zmieniają zarzuty skargi, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji co do interpretacji i stosowania ww. zapisów planu miejscowego. Te zaś, które dotyczą kwestii procesowych, wskazując na brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania i niewykorzystanie wszystkich środków dowodowych, są o tyle niezasadne, że nie uwzględniają przedmiotu postępowania i przepisów Prawa budowlanego, zakreślających czynności organu w tego rodzaju sprawach. Z tych zaś wynika, że zadaniem organu architektoniczno-budowlanego jest sprawdzenie (w zakresie określonym w przepisach) przedstawionej dokumentacji budowlanej. W tym też zakresie postępowanie miało miejsce i przeprowadzone zostało wyczerpująco i prawidłowo. Nie zachodziły przy tym żadne podstawy do jego uzupełniania na etapie II instancji, tym bardziej poprzez przesłuchiwanie świadków. Odnośnie zarzutu odwołania, następnie powtórzonego w skardze a dotyczącego konieczności wyłączenia Prezydenta [...] od załatwienia niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w tej kwestii jest także w pełni prawidłowe, oparte na prawidłowej interpretacji przepisów k.p.a. Zważyć jedynie można, że przepis art. 27a § 1 k.p.a., który stanowił, że organy gminy podlegają także wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, został uchylony z dniem 6 grudnia 1994 r. Obecnie tylko w niektórych ustawach materialnoprawnych ustawodawca, dostrzegając kolizję interesów prawnych miasta na prawach powiatu oraz interesów prawnych jednostki, wprowadził wyraźne wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty w sprawach, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat (art. 124 ust. 8, art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2147). Mimo, że ustawodawca ma świadomość, że wiele miast w kraju ma status miast na prawach powiatu nie wprowadził w ustawie Prawo budowlane wyjątków od zasady sformułowanej w art. 80 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tak jak to np. uregulował to w art. 124 ust. 8, art. 142 ust. 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy regulujące kompetencje organów do wydania decyzji administracyjnej muszą być rozumiane ściśle, zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia w drodze sądowej wykładni tych przepisów, że dany organ jest wyłączony od rozpatrywania określonej kategorii spraw (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2075/12). W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.