II SA/Sz 1159/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K., C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. S. S. zwrócił się do Burmistrza D. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym M., gmina D.. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz D. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, określając następujące warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego: obowiązująca linia zabudowy - 5 m od granicy działki drogowej; powierzchnia zabudowy - maksymalnie 34% powierzchni działki; powierzchnia biologicznie czynna - minimum 30% powierzchni działki; szerokość elewacji frontowej budynku - 12,05, z tolerancją maksymalnie 20%; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (dotyczy także okapu dachu) - od 3 do 9 m; - geometria dachu - dach płaski lub stromy dwuspadowy lub wielospadowy o połaciach symetrycznych; dopuszcza się dach mansardowy, kąt nachylenia dachu maksymalnie 45°, w przypadku dachu mansardowego maksymalnie 70°, kalenica główna prostopadła do frontu działki, maksymalna wysokość budynku 9,5 m dla dachu płaskiego i 12 m dla dachu stromego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. i C. K.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. – na skutek wniesienia skargi na ww. decyzję Kolegium – wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 627/15, uchylił ją, wskazując w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że Kolegium rozpatrując odwołanie strony uchyliło się od rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie, nie dokonując pełnej oceny materiału dowodowego, w szczególności nie rozpatrzyło zarzutu naruszenia § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy z odwołania A. i C. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r. nr[...] , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak, stosownie do § 3 rozporządzenia: 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (analiza urbanistyczno-architektoniczna); 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (kopia mapy zasadniczej lub mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, w skali 1:500 lub 1:1000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Organ II instancji stwierdził następnie, że w przedmiotowej sprawie sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na kopii mapy w skali 1:500 zakreślono obszar analizowany, którego granice obejmują obszar o jakim mowa w § 3 ww. rozporządzenia. W tak wyznaczonym obszarze przeanalizowano 17 zabudowanych działek. Ustalono, że: - średni wskaźnik powierzchni zabudowy w badanym obszarze wynosi 28,3%, - średni wskaźnik szerokości elewacji frontowej wynosi 12,05 m, - wysokość okapów od 3 do 9 m, - dachy w badanym obszarze są zróżnicowane: płaskie, dwuspadowe, jednospadowe, wielospadowe oraz mansardowe, o kątach nachylenia od 0° do 70° (dach płaski, dach mansardowy), z kalenicami równoległymi oraz prostopadłymi w stosunku do frontu działki i o wysokości od 7 do 12 m. W oparciu o ustalone wskaźniki i parametry, w decyzji określono dla nowego budynku: - powierzchnię zabudowy - maksymalnie 34% powierzchni działki; - powierzchnię biologicznie czynną - minimum 30% powierzchni działki; - szerokość elewacji frontowej budynku - 12,05 m, z tolerancją maksymalnie 20%; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (dotyczy także okapu dachu) - od 3 do 9 m. W oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną, która jest podstawowym dowodem w sprawie, Kolegium stwierdziło, że wyprowadzone w ustaleniach zaskarżonej decyzji projektowane parametry dla zamierzenia inwestora mieszczą się w ujawnionych parametrach zabudowy sąsiedniej. Organ II instancji wskazał, że co do zasady, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Na zasadzie wyjątku dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (§ 5 rozporządzenia). W ocenie Kolegium, jako dopuszczalne należało uznać zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Jak wyjaśniono bowiem w analizie urbanistycznej, na analizowanym obszarze 10 spośród 17 analizowanych działek ma ten współczynnik na poziomie przekraczającym 30%. Jedna z analizowanych działek ma ten wskaźnik odbiegająco niski (3,7%), co znacząco zaniża wartość uśrednioną wskaźnika. Przyjęta wartość 34% jest wartością uśrednioną wskaźnika intensywności zabudowy na bezpośrednio sąsiednich działkach –[...] . Pozostałe ustalone wskaźniki dla nowej zabudowy (szerokość elewacji frontowej budynku, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu) zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w przepisach § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej ustalono w wysokości średniej wartości tej szerokości z obszaru analizy (zasada wyrażona w § 6 rozporządzenia). Wysokość zabudowy (mierzona do wysokości głównej kalenicy) na dwóch działkach bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji jest zróżnicowana i wynosi 14 m (działka nr[...] ) oraz 7,2 m ([...] ). Dalej, wzdłuż ul. [...] po stronie terenu inwestycji wysokość pozostałych budynków jest również zróżnicowana i waha się od wysokości [...] m do wysokości 12 m. Z kolei po drugiej stronie ul. [...] zabudowa jest również wysoka ([...] m), poza jednym budynkiem z dachem jednospadowym o wysokości 4 m. Ten niski budynek położony jest w tyłu działki, posadowiony wzdłuż jej tylnej granicy. Ustalenia analizy urbanistycznej pokazują zatem, że w sąsiedztwie terenu inwestycji, a zwłaszcza wzdłuż ul. [...] istniejąca zabudowa kształtuje się różnie. W znacznej części są to budynki wysokie trzykondygnacyjne. Sąsiadujący z terenem inwestycji budynek na działce nr [...] jest budynkiem najwyższym przy tej ulicy, o wysokości 14 m. Przekrycia dachów budynków są różnorodne - dachy płaskie jak też strome dwuspadowe i wielospadowe, również mansardowe. Ukształtowanie przekryć wyznacza również górne wysokości elewacji frontowych, które zarówno przy dachach płaskich i stromych wynoszą maksymalnie do 9 m (5 budynków). Z charakterystyki inwestycji przedstawionej we wniosku przez inwestorów wynika, że ich zamiarem jest lokowanie budynku trzykondygnacyjnego o wysokości do 12 m w najwyższym jego punkcie. Organ pierwszej instancji uznał zatem, że na zasadzie wyrażonej w przepisie § 7 pkt 4 i § 8 rozporządzenia, dopuszczalne jest ustalenie wskazanych parametrów zgodnie z wnioskiem inwestorów, to jest wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do parametru najwyższego występującego w obszarze analizy (do 9 m) oraz w postulowanej wysokości mierzonej do kalenicy (do 12 m). W ocenie Kolegium, wyznaczenie w ten sposób wskazanych parametrów dla nowej zabudowy nie wykracza poza granice wyjątku, o którym stanowi § 7 pkt 4 rozporządzenia. Ustalenia decyzji są odpowiedzią organu na zapytanie inwestora zawarte w jego wniosku (charakterystyce inwestycji), zatem organ pierwszej instancji odnajdując potwierdzenie dla wnioskowanych parametrów w istniejących w obszarze analizowanym budynkach mógł określić takie parametry, jak wnioskowane. Z uwagi na powyższe, organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaś zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Agata i C. K. złożyli skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie tych parametrów niezgodnie z treścią rozporządzenia, - art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne wskazane przez organy powody, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów i wskazanie faktów, które Kolegium uznało za udowodnione, dowodów na których się oparło oraz przyczyn z powodu których nie uznało zasadności argumentów strony. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła kwestionowanej decyzji, iż nie zawiera ona ustaleń, do których przeprowadzenia organ został zobligowany wyrokiem Sądu. Nadal bowiem nie przesądzono, zdaniem skarżących, jakiej zabudowy dotyczy planowana inwestycja. Ponadto, w treści zaskarżonej decyzji skarżący nie znaleźli żadnych uzasadnionych powodów, dla których dla działki nr [...] , która ma najmniejszą powierzchnię w porównaniu z działkami sąsiednimi, zostały ustalone najwyższe parametry zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr[...] , którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza D. Nr [...] z dni [...] r. Jak wyżej szczegółowo opisano Sąd orzeka w tej sprawie po raz trzeci, a w obrocie prawnym znajdują się dwa prawomocne wyroki tutejszego Sądu. Stosownie do art. 170 ustawy p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. Kluczowa dla rozstrzygnięcia jest więc kwestia wypełnienia zaleceń sformułowanych w poprzednich wyrokach Sądu oraz kwestia zastosowania się przez organ do oceny prawnej wyartykułowanej w tych wyrokach. W tym miejscu trzeba wskazać, że istotne dla kontroli zaskarżonej decyzji są ocena prawna i zalecenia sformułowane w wyroku Sądu z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 627/15, w którym Sąd, uchylając decyzję Kolegium, wskazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że organ II instancji rozpatrując odwołanie strony uchyliło się od rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie, nie dokonując pełnej oceny materiału dowodowego, w szczególności nie rozpatrzyło zarzutu naruszenia § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że po wyroku Sądu z dnia [...] r. nie wystąpiła ani zmiana stanu faktycznego, ani zmiana stanu prawnego uchylająca związanie wynikające z tego wyroku. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy nie naruszył związania oceną prawną i wykonał zalecenia Sądu, odwołanie strony zostało rozpatrzone przez Kolegium z uwzględnieniem zarzutów dotyczących naruszenia § 7 i 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Zdaniem Sądu, poddana kontroli decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza D. , wydana na wniosek S. S., w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym Międzywodzie, gmina Dziwnów nie narusza ani to przepisów prawa materialnego, ani też procedury administracyjnej. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1568 ze zm., zwanej dalej "rozporządzeniem".). Zgodnie z § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Z kolei – zgodnie z ust. 2- wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). W myśl ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Przepis § 8 stanowi z kolei, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Parametry nowej zabudowy wynikające z przepisów rozporządzenia w odniesieniu do nieruchomości nr [...] wynikają wprost z analizy załączonej do decyzji organu I instancji, sporządzonej przez uprawnionego urbanistę. Wyniki tej analizy, sporządzonej w oparciu o funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym wskazują, że ustalenie w decyzji szerokości elewacji frontowej budynku (12,5 m z tolerancją 20%), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki czy okapu dachu od 3 do 9 m, geometrii dachu jako dachu płaskiego, stromego dwuspadowego lub wielospadowego o połaciach symetrycznych, mansardowego - o kątach nachylenia dachu maksymalnie 45o a w przypadku dachu mansardowego 75o, ustalenia kalenicy głównej prostopadłej do frontu działki oraz maksymalnej wysokości budynku 9,5 m dla dachu płaskiego i 12 m dla dachu stromego jest prawidłowe. Wyznaczenie parametru w granicach tolerancji "od – do", tak jak uczyniono to w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do wysokości budynku, w zależności od rodzaju dachu, jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie – na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego – konkretnych wymiarów. Należy podkreślić, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Z analizy urbanistycznej wynika, że nowa zabudowa, dla której o warunki zabudowy wystąpił S. S., wpisuje się pod względem kontynuacji funkcji jak i parametrów istotnych z punktu widzenia ładu przestrzennego w obszar poddany analizie urbanistycznej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Z ustaleń analizy urbanistycznej, bezspornie wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna o zróżnicowanej wysokości zabudowy, zazwyczaj trzykondygnacyjnej. Zróżnicowane są również przekrycia dachów, co wyznacza górne granice wysokości elewacji frontowych, które maksymalnie wynoszą 9m. Określenie w decyzji wysokości budynku trzykondygnacyjnego do 12 m w najwyższym jego punkcie jest zgodne z § 7 ust. 4 rozporządzenia, który to przepis dopuszcza wyznaczenie innej wysokości zabudowy aniżeli ta, która odnosi się do zabudowy istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa - zdaniem Sądu - pozwala na określenie parametrów planowanej zabudowy w sposób, jak przyjęły to w realiach niniejszej sprawy, organy obu instancji . W ocenie Sądu, Kolegium nie naruszyło zaskarżoną decyzją art. 153 p.p.s.a. albowiem uwzględniło w swoich rozważaniach zalecenia wynikające z wyroku WSA z dnia 13 listopada 2015 r. II SA/Sz 627/15, ponownie rozpatrzyło sprawę uwzględniając zarzuty odwołania małżonków K. dotyczące naruszenia § 7 i 8 rozporządzenia, które uznało za niezasadne i ocena ta jest prawidłowa. Z wyżej wymienionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.