II GZ 627/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2805/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności organu egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2805/16 odrzucił skargę A. S.A. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż zarządzeniem z dnia 19 października 2016 r. A. S.A. (dalej: skarżąca lub spółka) została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi datowanej na 9 września 2016 r., np. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 3 listopada 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 15 akt sądowych). Termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał zatem w dniu 10 listopada 2016 r. Wobec tego, iż w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty, Sąd zobowiązany był na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucić skargę. W zażaleniu spółka zaskarżyła powyższe postanowienie. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji , lub przejęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd i wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskiem. Wyjaśniła, iż w rzeczywistości skarżąca nie została w żaden sposób poinformowana o wezwaniu do usunięcia braku formalnego skargi, bowiem pismo Sądu zawierające wezwania do jej uzupełnienia zostało wprawdzie odebrane w dniu 3 listopada 2016 r., ale przez inną osobę - nieznaną, która nie miała prawa do odbioru tej korespondencji. Podniosła, iż jedyną osobą uprawnioną do reprezentowania spółki - w tym także do odbioru korespondencji adresowanej do spółki - jest Prezes Zarządu spółki Pan M. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżący kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w sprawie nieuzupełnienia braku formalnego skargi, nie otrzymał stosowanego wezwania. Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, należy zauważyć, że WSA stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 15 akt sądowych), skierowane do spółki A. S.A. Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17). Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2016 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi datowanej na 9 września 2016 r., np. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została przesłana na adres spółki podany w skardze. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 15 akt sądowych) wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia jej adresatowi, pozostawiono przesyłkę w placówce pocztowej UP 37 o czym zawiadomiono adresata w dniu 31 października 2016 r., pozostawiając awizo w "drzwiach adresata". Z powyższego potwierdzenia odbioru wynika również, że przesyłka ta została wydana "adresatowi", w dniu 31 grudnia 2016 r., jednakże potwierdzenia jej odebrania dokonał R. G. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można jednoznacznie stwierdzić, czy odbierający wezwanie do uzupełnienia braków skargi - R. G. - był w jakikolwiek sposób upoważniony do odebrania przesyłki adresowanej do skarżącej spółki. Zatem nie można stwierdzić, iż wezwanie do uzupełnienia skargi zostało doręczone stronie w sposób prawidłowy. Należy podkreślić, iż zarówno z akt sądowych jak i administracyjnych wynika, że jedyną osobą, która odbierała kierowane do spółki pisma był M. B. W kontekście powyższych rozważań uznać należy, że odrzucenie skargi w rozpoznawanej sprawie z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, w sytuacji, kiedy istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia wezwania z dnia 19 października 2016 r., czyni uzasadnionym argumenty podniesione w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę, weźmie pod uwagę ocenę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postanowieniu, a zwłaszcza istnienie uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi. W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.