II SA/Wa 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Służbie Więziennej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącej K. L. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja Lekarska Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...] orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] orzekła, iż K.L. jest trwale niezdolna do służby w Służbie Więziennej (kat. C), ponadto orzeczono trzecią grupę inwalidzką, od dnia [...] grudnia 2015 r. Powyższe orzeczenie został wydane w miejsce uchylonego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający z dnia [...] października 2015 r. nr [...], o uznaniu K.L. za trwale niezdolną do służby w Służbie Więziennej (kat. C) i zaliczeniu jej do 3 grupy inwalidzkiej, ze względu na zaburzenia osobowości mieszane o charakterze utrwalonym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (F 43.2, F 61.-§ 71 pkt 2 "C"). Schorzenie to nie pozostawało w związku ze służbą w Służbie Więziennej i sięgało poziomu inwalidztwa. Schorzeniem współistniejącym był stan po dwukrotnej laseroterapii z powodu nietrzymania moczu - bez paragrafu. CKL MSW ponownie rozpoznając sprawę orzekła o uznaniu K.L. za trwale niezdolną do służby w Służbie Więziennej (kat. C) i zaliczeniu jej do 3 grupy inwalidzkiej, ze względu na ostre i przemijające zaburzenia psychotyczne ICD-10 F 23 Par 73 p 1 C oraz zaburzenia osobowości mieszane o charakterze utrwalonym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (F 43.2, F 61.-§ 71 pkt 2 "C"). Schorzenie to nie pozostawało w związku ze służbą w Służbie Więziennej i sięgało poziomu inwalidztwa. Schorzeniem współistniejącym był stan po dwukrotnej laseroterapii z powodu nietrzymania moczu - bez paragrafu. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że CKL MSW wezwała, zbadała i rozpatrzyła cały materiał dowodowy, dotyczący odwołania orzekanej. Schorzenie ad p. 1 i n2 powodują u badanej trwałą niezdolność do służby w SW i nie stanowią przeciwskazania do pracy. Orzeczono trzecią grupę inwalidzką od dnia [...] grudnia 2015 r., tj. od daty orzekania/ Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w SW, ponieważ sch ad 1 i 2 nie figuruje, a tym samym nie spełnia wymogów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w SW. Inwalidztwo jest czasowe, termin badania kontrolnego grudzień 2018 r. Niniejsze orzeczenie wydano w miejsce uchylonego w dniu [...] grudnia 2015 orzeczenia RKL MSW w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Na wskazane wyżej orzeczenie K.L., reprezentowana przez adwokata P.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 47 ust. 2 pow. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez wydanie nowego orzeczenia na jej niekorzyść, - art. 39 ust. 5 w zw. z art. 47 ust. 3 pow. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez sporządzenie 3 zdaniowego uzasadnienia wydanego orzeczenia, które pozbawione jest szczegółowej, wnikliwej analizy okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i tym samym nie pozwala na weryfikację zasadności obranych wniosków, - art. 34 w zw. z art. 47 ust. 3 pow. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez zaliczenie skarżącej do kategorii C zdolności do służby, bez uwzględnienia charakteru i warunków służby na zajmowanym przez skarżącą stanowisku oraz kryteriów zdrowotnych, - art. 38 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 pow. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez wydanie orzeczenia w trakcie niezakończonego leczenia skarżącej i bez weryfikacji jego wyników. Skarżąca wskazała, że [...] Rejonowa Komisja Lekarska przyjęła wobec niej kategorię C zdolności do służby, co oznacza, iż stwierdzono u niej choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. W konsekwencji uznano ją za trwale niezdolną do pełnienia służby w SW. Identyczne wnioski zawarte zostały również w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu II instancji. Stwierdziła jednak, że wydane orzeczenia różnią się między sobą w zakresie przyporządkowania rozpoznanych schorzeń do odpowiednich paragrafów i punktów z wykazów o których mowa w art. 33 ust. 3 pow. ustawy. Pierwotnie ujawnione zaburzenia zakwalifikowano bowiem jako F43.2, F61 § 71 p.2 "C", a następnie organ II instancji dodał nowe schorzenie, tj. ostre i przemijające zaburzenia psychotyczne - F23 § 73 p.l C. Ponadto w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia znalazło się stwierdzenie, że zostało ono wydane w miejsce uchylonego orzeczenia RKL w [...]. Brak jest jednak w nim wskazania czy orzeczenie uchylono w całości czy też w części. Co więcej zgodnie z art. 47 w przypadku uchylenia orzeczenia w całości bądź części Centralna Komisja Lekarska wydaje nowe orzeczenie, które jednak nie może stanowić orzeczenia na niekorzyść osoby badanej chyba, że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Skarżąca wskazała, że w przypadku uznania badanego za trwale lub całkowicie niezdolnego do służby koniecznym jest sporządzenie szczegółowego uzasadnienia, które jest immanentnym składnikiem każdej decyzji i jest potrzebne nie tylko po to by przekonać stronę o słuszności rozstrzygnięcia, ale także umożliwić organom wyższej instancji lub sądom kontrolę zaskarżonych aktów. W kontrolowanej sprawie orzeczenia zarówno organu I jak i II instancji zawierały po 3 zdania, stanowiące raczej podsumowanie, niż szczegółową, wnikliwą analizę ujawnionych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Skarżąca zarzuciła również organowi, że została wezwana na badanie komisyjne, przebywając na L4, kiedy to poddana była 3 miesięcznemu leczeniu. Komisja nie czekając na wyniki badań i zakończenie leczenia wydała zaskarżone rozstrzygnięcie. Niewątpliwie z kolei po pierwsze wdrożone leczenie, z którego wynikami komisja się nie zapoznała, miało istotny wpływ na stan jej zdrowia, a tym samym jej zdolność do służby. Po drugie przeprowadzenie badań skarżącej w chwili jej przebywania na L4 znalazło następnie negatywne przełożenie na tak pozyskane wyniki. Komisja powinna pozyskać dokumentację zakończonego leczenia, które dawało pełny obraz stanu jej aktualnego zdrowia. Skarżąca zarzuciła, że klasyfikacja § 71 p. 2 C dotyczy przypadków, które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych trwających dziewięć miesięcy nie rokują istotnej poprawy. Zasadnym jest zatem udzielenie odpowiedzi, dlaczego orzeczenie w zakresie inwalidztwa skarżącej określa je jako czasowe i zakreśla termin badania kontrolnego na rok 2018, skoro przyjęta kwalifikacja nie przewiduje żadnej poprawy. Skarżąca stwierdziła, że OKL w [...]. w oparciu o badanie skarżącej i przedłożoną dokumentację medyczną te same schorzenia zakwalifikowała odmiennie, uznając ją za zdolną do służby w SW z ograniczeniami, zdolną do służby na zajmowanym stanowisku. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska MSW wniosła o jej odrzucenie. Podkreśliła, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane po dokonaniu czynności orzeczniczych polegających na szczegółowym badaniu z czynnym udziałem skarżącej, w oparciu o aktualną dokumentację lekarską, zgromadzoną przez Centralną Komisję Lekarską MSW Skład orzekający w [...]. Zawiera w swej treści sformułowania zawarte w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o Komisjach Lekarskich podległych Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych i jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie Wykazu Chorób i Ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby, kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 31 grudnia 2014 r. poz. 1989) oraz zgodne z Załącznikiem Nr 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie Wykazu Chorób i Schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Więziennej (DZ. U. nr 223 poz. 1473 z dnia 18 grudnia 2008 r.). Komisja wyjaśniła, że zaskarżone orzeczenie jest związane z orzekaniem przez Komisję o zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby, albo w celu możliwości dalszego jej pełnienia lub zwolnienia za służby. Orzeczenia te są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko, czy z niej zwolnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreśla się, że Komisje Lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy lub kandydatów do służb mundurowych są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnej nazywanej orzeczeniem. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Natomiast drugą grupę orzeczeń stanowią orzeczenia ustalające schorzenia funkcjonariusza, oraz ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne. Odnosząc się do zarzutów Komisja podniosła, że nie naruszyła ustawy o Komisjach Lekarskich podległych Ministrowi właściwemu do Spraw wewnętrznych, wydając niekorzystne orzeczenie. Komisja drugiej instancji nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącej, ale w porównaniu do orzeczenia, od którego zainteresowana się odwołuje chyba że, zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Gdyby komisja drugiej instancji wydawała orzeczenia i tylko i wyłącznie zgodne z oczekiwaniami odwołujących się a nie na podstawie zebranego materiału dowodowego, to powoływanie takiego organu do rozstrzygania zasadności odwołań byłoby pozbawione racji. Również zarzut skarżącej, że uzasadnienie orzeczenia jest trzyzdaniowe jest niezasadny, ponieważ cała część F orzeczenia wraz z podstawą i określeniami z jakiego powodu zostało wydane, wchodzi w jego skład. W czasie badania komisyjnego w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW Skład orzekający w [...], skarżąca została nie tylko zbadana, ale także dokładnie pouczona dlaczego w taki a nie inny sposób została orzeczona. Uzyskała odpowiedź na wszystkie zadawane pytania. Miała wgląd w dokumentację i obowiązujące akty prawne. Centralna Komisja Lekarska MSW Skład orzekający w [...]. dysponowała wystarczającą aktualną dokumentacją orzeczniczo-lekarską i nie znalazła podstaw do kierowania skarżącej na dodatkowe badania i konsultacje. Jeżeli K.L. nie mogła stawić się na badanie komisyjne, bo jej stan zdrowia na to nie pozwalał, powinna zawiadomić o tym fakcie komisję lekarską i odpowiednio to udokumentować. Zarzut że skarżąca została wezwana na badanie komisyjne w trakcie zwolnienia lekarskiego jest bezzasadny, gdyż w części F orzeczenia adnotacja, że zaskarżone orzeczenie wydano w miejsce uchylonego jest stwierdzeniem, które oznacza, że uchylono go w całości. Gdyby orzeczenie zostało uchylone w części, to były by one wyszczególnione. Zarzut że komisja odwoławcza, zmienia rozpoznania i ich kwalifikację albo dodaje nowe schorzenia jest bezpodstawny. Funkcjonariuszka od początku leczenia psychiatrycznego tj. od lutego 2014 r miała postawionych kilka rozpoznań, zarówno po badaniach psychiatrycznych jak i psychologicznych. Obowiązkiem ustawowym komisji odwoławczej jest wnikliwe zapoznanie się z całością dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej a także zbadanie orzekanej i na tej podstawie określenie schorzenia lub schorzeń wiodących, które decydują o orzeczeniu zdolności, zdolności z ograniczeniem lub niezdolności do służby SW, zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi. Do oceny zasad klasyfikacji schorzeń niezbędna jest wiedza medyczna, poparta odpowiednim wykształceniem. Rozpoznanie nr 1. czyli ostre i przemijające zaburzenia psychotyczne ICD- 10: F23/ par.73 pkt 1 kat C/ zostało zawarte w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW Skład orzekający w [...]., ponieważ w czasie badania komisyjnego, K.L. nie prezentowała objawów psychotycznych opisywanych w dokumentacji psychiatrycznej i psychologicznej. W związku z tym Komisja uznała, że miały one charakter przemijający i były prawdopodobnie związane z sytuacją służbową orzekanej. Rozpoznanie nr 2. czyli zaburzenia osobowości mieszane o charakterze utrwalonym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne ICD- 10 :F43.2 / par 71 pkt 2 kat C/ postawione zostały na podstawie aktualnej dostępnej dokumentacji medycznej psychiatrycznej/ także z hospitalizacji /, dostarczonej przez orzekaną. Zawarte w niej rozpoznania są spójne z badaniem komisyjnym w dniu [...].12.2015r w oparciu o wywiad uzyskany od orzekanej. Komisja podkreśliła również, że w jej składzie zasiadał lekarz specjalista psychiatra, co dodatkowo utwierdza rzetelność przeprowadzonego postępowania orzeczniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1467 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki Sąd uznał, że skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...], która orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] orzekła, iż K.L. jest trwale niezdolna do służby w Służbie Więziennej (kat. C), ponadto orzeczono trzecią grupę inwalidzką od dnia [...] grudnia 2015 r. Orzeczenia te zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz.1822) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do Służby Więziennej i funkcjonariuszy Służby Więziennej(Dz. U. z 2014 r. , poz. 1989). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r., Sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., Sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń powyższych komisji lekarskich, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Zgodnie zaś z art. 16 ustawy o komisjach lekarskich komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach, w pierwszej instancji - rejonowe komisje lekarskie, w drugiej instancji - Centralna Komisja Lekarska. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich z dniem jej wejścia w życie znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz.1822) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które weszły w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Przy czym zgodnie z art. 68 ust 1. ustawy o komisjach lekarskich sprawy wszczęte i niezakończone przed komisjami lekarskimi przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzą dalej wojewódzkie komisje lekarskie, okręgowe komisje lekarskie albo Centralna Komisja Lekarska. Czynności podjęte w tych sprawach do dnia 31 grudnia 2014 r. pozostają w mocy, chyba że są sprzeczne z niniejszą ustawą. Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (art. 32 ust. 3). Wskazać należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami K.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w ustawie o komisjach lekarskich jednakże zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183 i 1195). W związku z przytoczonymi powyżej przepisami prawa oraz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy zauważyć, że w obu wydanych w sprawie orzeczeniach komisje lekarskie zaliczyły skarżącą do kategorii C, tym samym uznając ją za trwale niezdolną do Służby Więziennej. W orzeczeniu RKL w [...] z dnia [...] października 2015 w szczególności orzeczono o uznaniu K.L. za trwale niezdolną do służby w Służbie Więziennej (kat. C) i zaliczeniu jej do 3 grupy inwalidzkiej, ze względu na zaburzenia osobowości mieszane o charakterze utrwalonym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (F 43.2, F 61.-§ 71 pkt 2 "C"). Schorzeniem współistniejącym był stan po dwukrotnej laseroterapii z powodu nietrzymania moczu - bez paragrafu. W uzasadnieniu komisja lekarska wskazała, że w oparciu o dokumentację medyczną (kartoteka z PZP i karty leczenia szpitalnego) i przeprowadzone badania komisyjne skarżącej postawiono rozpoznanie jak w pkt 1, które mieszcząc się w kat. zdrowia C czyni badaną trwale niezdolną do służby, nie powodując jednocześnie istotnego ograniczenia do pracy zarobkowej poza służbą. Organ odwoławczy, jakim była CKL MSW w [...] w uzasadnieniu orzeczenia zasadniczo odwołała się do treści orzeczenia RKL MSW w [...], podzielając ustalenia organu pierwszoinstancyjnego. Należy wskazać, że uzasadnienie orzeczeń organów obu instancji są bardzo lakoniczne i niejasne. Podkreślić bowiem należy, że uzasadnienie orzeczenia winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać dlaczego zostało stwierdzone schorzenie czy ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Zarówno strona jak i sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Orzeczenie komisji winno być więc napisane tak aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej a każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Wprawdzie postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w ustawie o komisjach lekarskich i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak ponieważ takie orzeczenia są decyzjami administracyjnymi rozstrzygającymi o uprawnieniach funkcjonariusza do pełnienia służby, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym a standardy takie są określone w art. 107 K.p.a. Przyjęcie, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego, zawartą w art.2 Konstytucji RP. Komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, w zakresie ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują swe rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Istotnym składnikiem decyzji jest jej uzasadnienie, które jest potrzebne nie tylko po to by przekonać stronę o słuszności rozstrzygnięcia ale także umożliwić organom wyższej instancji lub sądom kontrolę zaskarżonych aktów, szczególnie w sytuacji, gdy orzeczenie CKL MSW uznało, że u skarżącej występuje nowe dodatkowe schorzenie, w postaci ostrych i przemijających zaburzeń psychotycznych. Nadto w ocenie Sądu znajdująca się w aktach dokumentacji medyczna nie jest jednoznaczna, a organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach do badań specjalistycznych, a zwłaszcza do opinii psychologicznej z dnia [...] grudnia 2015 r. czy też do zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2015 r . (karta 19 akt administracyjnych). W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że organy obydwu instancji nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniach rozstrzygnięć motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanych orzeczeń, naruszyły przepisy postępowania administracyjnego to jest art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. Uchybienia powyższe miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanych w sprawie orzeczeń, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Sąd nie podziela zaś zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 47 ust. 2 pow. ustawy o komisjach lekarskich podległych MSW, uznając, że nie nastąpiło pogorszenie sytuacji skarżącej bowiem istotą rozstrzygnięcia stanowiło zakwalifikowanie skarżącej do kat. C, nie zaś przypisanie jej określonego schorzenia. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ winien - w nawiązaniu do wyników dotychczas prowadzonego postępowania, a w razie potrzeby w oparciu o ustalenia i opinie w zakresie zdolności skarżącej do służby, uwzględniając powyższe uwagi i oceny prawne - raz jeszcze ocenić wpływ schorzeń stwierdzonych w sposób wskazany w rozporządzeniu na zdolność skarżącej do Służby Więziennej, a podjęte rozstrzygnięcie należycie i szczegółowo uzasadnić. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c. należało uchylić zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie komisji pierwszej instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.