II GZ 195/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. G., J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1302/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G., J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1302/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) odmówił E. G. i J. G. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w wysokości 1633,60 zł. Sąd I instancji podając motywy odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazali na dotkliwość wymierzonej kary pieniężnej poprzez obciążenie majątku skarżących oraz na swoją trudną sytuację rodzinną, jednakże na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedłożyli żadnych dokumentów pozwalających na ocenę wniosku w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu I instancji skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili wystąpienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący poza samym żądaniem wstrzymania wykonywania zaskarżonej decyzji w ogóle nie zamieścili jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego taki wniosek o wstrzymanie jest zasadny. Sąd I instancji uznał, że jakąś formą uzasadniania jest zdanie zamieszczone w ostatnim fragmencie pisma skarżących z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazujące na to, że nie są w stanie uiścić kary bez uszczerbku dla utrzymania ich rodziny. W ocenie WSA to zdanie nie pozwala na ustalenie, że albo zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym, albo też spowodowania wobec skarżących trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W ich ocenie zaistniały przesłanki wskazane w tym przepisie. Skarżący przedstawili swoją sytuację rodzinną i majątkową W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawili również okoliczności będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący dołączyli do zażalenia decyzję Zarządu Dróg Powiatu K. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] uchylającą decyzję ostateczną z dnia [...] maja 2014 r. oraz umarzającej postepwoania w sprawie wydania zgody na przebudowę zjazdu drogowego ich sąsiadów. Skarżący w uzasadnieniu kwestionowali zasadność decyzji nakładającej na nich karę pieniężną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. A zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, publ. CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżących. Należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazali, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku, jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, nie powołano żadnych okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy, w świetle dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a., uznać za niewystarczające. Za dowody mogłyby posłużyć dokumenty finansowe, zestawienie dochodów i wydatków oraz przedstawienie rachunków związanych z utrzymaniem rodziny. Samo oświadczenie skarżących, że nie są w stanie uiścić kary bez uszczerbku dla utrzymania rodziny jest niewystarczające do wykazania przesłanek uprawdopodobniających wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został odpowiednio umotywowany. Innymi słowy, strona nie wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do oświadczeń zawartych w zażaleniu należy wskazać, że takie informacje mogłyby mieć znaczenie w sprawie o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Jednakże na obecnym etapie postępowania NSA nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zatem przedstawione w zażaleniu dodatkowe informacje nie mogły podważyć zasadności oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że załącznik dołączony do zażalenia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skarżący nie tyle zmierzają do wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ile wykazania braku podstaw do nałożenia na nich kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma nic wspólnego z analizą legalności wydania zaskarżonej decyzji. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji dopiero na posiedzeniu jawnym następuje merytoryczne zbadanie przez Sąd zaskarżonych decyzji (organu i I II instancji) i ocena, czy są one zgodne z prawem i czy podnoszone przez skarżących zarzuty są uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że tego rodzaju argumentacja nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to bowiem w całości argumentacja odnosząca się do kwestii merytorycznych dotyczących legalności wydanej decyzji. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.