II SAB/Sz 148/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Sejmiku Województwa Z. w przedmiocie podjęcia uchwały oddala skargę. P. pismem z dnia [...] r., w oparciu o przepis art. 38 ust. 3b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwróciła się do Marszałka Województwa o zmianę uchwały Nr XVI/219/12 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012 -2017 z uwzględnieniem perspektyw na lata 2018 – 2023. Z uwagi na brak odpowiedzi organu, pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Spółka wezwała Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa w postaci niepodjęcia uchwały zmieniającej uchwałę Nr XVI/219/2012 w zakresie zmiany statusu istniejącej zastępczej instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych zlokalizowanej w miejscowości Chojnica, gmina Mirosławiec i ujęcie jej w przedmiotowej uchwale w sprawie Wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa jako istniejącą regionalną instalację mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych dla szczecineckiego regionu gospodarki odpadami. Uchwałą Nr XI/236/16 z dnia 26 kwietnia 2016 r. Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego uznał wezwanie za bezzasadne. Organ wyjaśnił, że wprawdzie instalacja zarządzana przez Spółkę została oddana do użytkowania, uzyskała decyzję administracyjną pozwalającą na przetwarzanie odpadów, a kontrola Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska potwierdziła fakt jej wybudowania i spełnienia wymagań stawianych instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, to jednak przepisu nakazującego wpis instalacji do uchwały w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami nie należy interpretować w oderwaniu od przepisów zawartych w ustawie o odpadach, które stanowią, że instalacja o statusie regionalnej podlega obligatoryjnemu wykreśleniu z uchwały o wykonaniu w przypadku łamania przepisów prawa ochrony środowiska. Na poparcie powyższego stanowiska organ odwołał się do wyników kontroli przeprowadzonej przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego, w wyniku której stwierdzono: przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych w instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych w ZUO, które mogą być przetwarzane jedynie w RIPOK; unieszkodliwianie na składowisku odpadów inne niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanym na terenie ZUO, które mogą być składowane jedynie w RIPOK; przywóz przez Spółkę na obszar regionu szczecineckiego zmieszanych odpadów komunalnych wytworzonych poza obszarem tego regionu; nierzetelne, nieterminowe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa prowadzenie ewidencji odpadów. Organ odwołał się również do ustaleń Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz skarg innych przedsiębiorców dotyczących prowadzenia przez Spółkę działalności niezgodnie z przepisami prawa. W konsekwencji uznał, za zasadne zweryfikowanie informacji dotyczących naruszeń prawa przez Spółkę nadto podkreślił, że nie ma określonego ustawowego terminu podjęcia uchwały o zmianie uchwały w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami. Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Sejmiku Województwa polegającą na braku podjęcia uchwały zmieniającej uchwałę Nr XVI/219/12 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 czerwca 2012 r., wnosząc o zobowiązanie organu do podjęcia przedmiotowej uchwały. Uzasadniając podstawę wniesienia skargi skarżąca odwołała się do treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 z późn.zm.) wskazując, że spełniła warunek w postaci wezwania do zaniechania naruszenia oraz dochowała 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Posiada również interes prawny do wniesienia skargi albowiem przedmiotowa instalacja została przewidziana w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami jako planowana instalacja do mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych, zaś w uchwale Nr XVI/219/12 z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018 – 2023, instalacja ta jest instalacją zastępczą. Zgodnie z przepisami ustawy o odpadach wyłącznie ujęta w uchwale w sprawie wykonywania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych, posiada uprawnienie do przyjmowania odpadów komunalnych. Instalacja zastępcza – taki status aktualnie posiada instalacja zarządzana przez Spółkę – ma możliwość przyjmowania odpadów komunalnych jedynie na wypadek awarii istniejących regionalnych instalacji, co w praktyce w zasadzie nie występuje. Zatem Spółka posiada interes prawny w zmianie statutu prowadzonej instalacji z zastępczej w regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych. Natomiast normę prawa materialnego, z której Spółka wywodzi bezpośrednio swój interes prawny stanowi jej zdaniem art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach zgodnie z którym uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku zakończenia budowy i oddania do użytkowania regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Spółka spełniła wszelkie określone prawem wymogi, które winny skutkować podjęciem wnioskowanej uchwały. Uzasadniając zarzucaną organowi bezczynność, skarżąca podała, iż Sejmik odmawiając uwzględnienia wezwania do zaniechania naruszeń odwołał się do konieczności przeprowadzenia dodatkowej kontroli zarządzanej przez nią instalacji, tymczasem zakresem badania w celu podjęcia uchwały zmieniającej uchwałę w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami powinno zostać objęte spełnienie przesłanek określonych w art. 38 ust. 3 – 3b ustawy o odpadach, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje konieczności spełnienia innych wymogów, w tym powołanych przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z uwagi na regulację art. 91 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa, zgodnie z którym sąd nie jest władny zobowiązać organu pozostającego w bezczynności do wydania aktu, a jedynie może zobowiązać do tego organ nadzoru. Tym samym rozstrzygnięcie takie jest możliwe jedynie w przypadkach, gdy organ nadzoru może w konkretnej sprawie podjąć zarządzenie zastępcze, niedopuszczalne jest zaś w odniesieniu do działalności prawotwórczej organu. Ponadto art. 38 ustawy o odpadach nie przewiduje terminu, w jakim Sejmik ma podjąć uchwałę o zmianie uchwały w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami, a zatem również z tego powodu nie można zarzucić bezczynności. Odnosząc się merytorycznie do treści skargi, organ wyjaśnił, iż w błędzie pozostaje skarżąca wywodząc, że złożenie dokumentów wymienionych w art. 38 ust. 3a i 3b ustawy o odpadach powoduje po stronie organu obowiązek zmiany uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i brak uprawnienia do weryfikacji tych dokumentów oraz dotychczasowej jej działalności, ponieważ zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach przed podjęciem uchwały o zmianie Planu Gospodarki Odpadami, Sejmik Województwa ma prawo ustalić, czy instalacja spełnia wymogi ochrony środowiska. Powyższe potwierdza wykaz dokumentów jakie Spółka winna dołączyć do wniosku. Mając na uwadze, że organ dysponuje protokołem, z którego wynikają możliwe naruszenia prawa ochrony środowiska, tym bardziej jest on zobligowany do wyjaśnienia stanu faktycznego. W dalszej części organ opisał podejmowane w sprawie czynności oraz stwierdzone nieprawidłowości w związku z funkcjonowaniem ZUO stwierdzone na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniach [...] r. zaznaczył także, że otrzymywał sygnały od innych podmiotów dotyczące niezgodnej z prawem działalności skarżącej. Skarżąca poinformowana została również o zamiarze wszczęcia czynności kontrolnych. W świetle powyższych okoliczności zarzut bezczynności organu pozbawiony jest podstaw prawnych. Sejmik poprzez Komisję właściwą w sprawie, zobowiązał Zarząd i Marszałka do wyjaśnienia sprawy. Marszałek podjął czynności, jednakże skarżąca od stycznia 2016 r. unika kontroli instalacji. Przepisu art. 38 ustawy o odpadach nie można rozumieć w ten sposób, że wnioskodawca, który w swej dotychczasowej działalności narusza prawo ma uzyskać status RIPOK. Zgodnie z tym przepisem jednym z warunków jest przedłożenie protokołu kontroli WIOŚ, który ma potwierdzać, że dotychczasowa działalność wnioskodawcy daje rękojmię jego prawidłowej działalności jako RIPOK. Nie można wnioskować, że Sejmik nie ma prawa sprawdzać ani weryfikować złożonych dokumentów. W piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2016 r. skarżąca Spółka wywiodła, że art. 91 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa jako przepis szczególny, daje możliwość nakazania przez Sąd organowi nadzoru dokonania na jej rzecz niezbędnych czynności za które uznać należy podjęcie uchwały bądź zobowiązanie Sejmiku do podjęcia uchwały w zakresie opisanym w żądaniu skargi. Ponadto zarzucana przez skarżącą bezczynność organu jest związana z obowiązkiem nałożonym brzmieniem art. 38 ust. 3 ustawy o odpadach, a skoro skarżąca przedłożyła organowi formalnie i merytorycznie poprawny, kompletny wniosek o jakim mowa w powołanym przepisie, to obowiązkiem Sejmiku jest przyznanie jej, poprzez zmianę uchwały, określonych praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga [...] spółki komandytowej dotyczy odmowy podjęcia przez Sejmik Województwa aktu prawa miejscowego, na mocy którego miałaby nastąpić zmiana uchwały Nr XVI/219/12 z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018 – 2023 poprzez zmianę statutu istniejącej zastępczej instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych zlokalizowanej w miejscowości Chojnica gm. Mirosławiec i ujęcie jej w wyżej wymienionej uchwale w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego jako istniejąca regionalna instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych dla szczecineckiego regionu gospodarki odpadami. Mając na uwadze przedmiot skargi rozważyć należy kwestię jej dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Rozwinięcie zakresu wyżej opisanej właściwości zawarto w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) które stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei postępowanie w sprawach sądowoadministracyjnych przed sądami administracyjnymi zasadniczo normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej zwana: "P.p.s.a."). Jak bowiem stanowi jej art. 1 ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. W art. 3 § 2 P.p.s.a. postanowiono, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postepowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań do których zastosowanie maja przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których zastosowanie mają przepisy powołanych ustaw. Podkreślić należy, że w myśl powołanego art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje wprawdzie skargi na bezczynność lecz jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, podczas, gdy akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego wyliczone zostały w pkt 5. Również art. 149 P.p.s.a. wskazujący elementy wyroku, który sąd administracyjny wydaje w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu jednoznacznie wskazuje, iż wydaje się go w przypadku bezczynności w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Z powyższego, zdaniem Sądu, jednoznacznie wynika, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu samorządu wojewódzkiego w zakresie działalności prawotwórczej, w tym w przedmiocie niewydania aktu prawa miejscowego. Skarżąca jako podstawę wniesienia skargi przywołała art. 90 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (dalej jako "u.s.w."). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 90 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 91 ust. 1 ustawy przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Przywołany przepis art. 91 ust. 1 u.s.w., stanowiący jak się wydaje lex specialisw stosunku do uregulowań P.p.s.a., jest niejasny, a zakres jego zastosowania trudny jest do wyinterpretowania z literalnego brzmienia normy zwłaszcza w odniesieniu do prawa miejscowego. O ile bowiem nie budzi wątpliwości, że bezczynność organu w przypadku obligatoryjnych aktów o charakterze indywidualnym mieści się w pojęciu "czynności nakazanych prawem" to pytanie czy w pojęciu tym mieszczą się także obligatoryjnie podejmowane działania prawotwórcze, rodzi wątpliwości. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prezentowane są przeciwstawne stanowiska, motywowane odmiennymi argumentami. Zdaniem Sądu nie można a priori odrzucić możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu województwa w zakresie jakichkolwiek działań, które w świetle prawa dokonywane mają być obligatoryjnie. Literalne brzmienie art. 91 ust. 1 u.s.w. na wyłączenie takie bowiem nie zezwala, a w pojęciu "czynności" mieszczą się jak się wydaje wszystkie działania organów samorządowych wykonujących swe ustawowe zadania. Także odesłanie w przepisie tym do art. 90, nakazując w przypadku bezczynności odpowiednie jego stosowanie, sugeruje formalną dopuszczalność wniesienia skargi w pełnym zakresie. Ponadto artykuł 3 § 3 P.p.s.a. jednoznacznie przewiduje możliwość rozszerzenia zakresu przedmiotowego objętego kontrolą sądu administracyjnego, w przypadku gdy tak stanowią ustawy szczególne. W konsekwencji ograniczając na razie wykładnię do treści art. 91 ust. 1 u.s.w. można by uznać, że przepis ten dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność organu we wszystkich przypadkach gdy odpowiedni przepis prawa nakłada na organ samorządowy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu zadań publicznych, a organ nie dopełni tego obowiązku, czym narusza interes prawny skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku m.in. zakończenia budowy i oddania do użytkowania regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Stosownie do ust. 3a przywołanego przepisu dokonanie zmiany uchwały w przypadku, o którym mowa, odbywa się na pisemny wniosek prowadzącego instalację. Podkreślenia wymaga też, że skoro żądana zmiana uchwały dotyczyć miałaby bezpośrednio instalacji stanowiącej własność Spółki, decydując tym samym o możliwościach i kształcie prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, nie można, zdaniem Sądu, odmówić jej posiadania interesu prawnego we wniesieniu skargi. Skarga została również poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Uznanie jednak, iż w świetle art. 91 ust. 1 u.s.w. wniesienie przez Spółkę skargi było, w aspekcie formalnym, możliwe, przesądza jedynie o niedopuszczalności odrzucenia skargi a priori, nie oznacza jednak, iż Sąd nawet w razie stwierdzenia, iż istotnie organ nie wykonuje prawem przewidzianej czynności mógłby wydać satysfakcjonujące stronę skarżącą rozstrzygnięcie. O ile bowiem literalne brzmienie ust. 1 przywołanej normy określa szeroko możliwość wniesienia skargi przez podmiot, którego prawa zostały naruszone wskutek bezczynności organu, wprowadzając jako jedyne ograniczenie wymóg istnienia w ustawodawstwie normy obligującej organ do wykonania konkretnej czynności, o tyle ust. 2 art. 91 u.s.w. prawo to drastycznie ogranicza. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 2 u.s.w. w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może jedynie nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Oznacza to w konsekwencji, iż Sąd nie jest władny zobowiązać organu pozostającego w bezczynności do wydania aktu (jak ma to miejsce w art. 149 P.p.s.a.) a jedynie może zobowiązać do tego organ nadzoru (Prezesa Rady Ministrów, wojewodę lub RIO – por. art. 8 ust. 1 u.s.w.). Tym samym rozstrzygnięcie takie możliwe jest jedynie w przypadkach gdy organ nadzoru może w konkretnej sprawie podjąć zarządzenie zastępcze, niedopuszczalne jest zaś w odniesieniu do działalności prawotwórczej organu. Żaden bowiem przepis nie upoważnia organu nadzoru do zastąpienia organu uchwałodawczego jednostki samorządowej i wydania w jego imieniu aktu prawa miejscowego, rozwiązanie takie poprzez wkroczenie organu nadzoru w działalność prawotwórczą godziłoby zresztą już w same podstawy funkcjonowania samorządu terytorialnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że choć w świetle art. 91 ust. 1 u.s.w. wniesienie skargi przez podmiot, którego prawa są naruszone wskutek bezczynności organu nie podejmującego nakazanej prawem uchwały, wydaje się dopuszczalne, to w konsekwencji łącznej wykładni ust. 1 i ust. 2 przywołanego artykułu uznać trzeba, że skarga ta nie może jednak dotyczyć działań prawotwórczych, w tym wydawania aktów prawa miejscowego albowiem przepisy nie zezwalają w tej mierze na wydanie wyroku, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa. Sąd nie może bowiem zobowiązać organu nadzoru do zastąpienia organu samorządowego i wydania w jego "zastępstwie" aktu mającego charakter aktu prawa miejscowego. Z mocy zaś art. 149 P.p.s.a., ograniczającego dopuszczalność wydania w przepisie tym wskazanego wyroku do przypadków uwzględnienia skarg na bezczynność jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a niedopuszczalnym jest też wydanie przez Sąd wyroku zobowiązującego bezpośrednio Sejmik do wydania w określonym terminie aktu prawa miejscowego bądź przynajmniej stwierdzającego, iż bezczynność istotnie miała miejsce. W konsekwencji stwierdzić należy, że nawet w przypadkach gdy organ samorządu terytorialnego zobligowany jest do podjęcia stanowiącej akt prawa miejscowego uchwały, bezczynność w tym zakresie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, a ewentualne skargi i wnioski kierowane mogą być do organu nadzoru, który w razie stwierdzenia powtarzającego się naruszenia przez Sejmik prawa posiada odpowiednie kompetencje (por. np. art. 84 ust. 1 i 2 u.s.w). W efekcie powyższego skarga musiała zostać oddalona. Jedynie informacyjnie Sąd wskazuje, że nawet gdyby treść art. 91 ust. 2 u.s.w. miała inne brzmienie niż obecnie obowiązujące to i tak skarga na bezczynność Sejmiku nie mogłaby w rozpatrywanej sprawie zostać uwzględniona, ponieważ powołany art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach nie przewiduje żadnego terminu, w jakim uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, w razie zajścia przewidzianej w przepisie tym przesłanki, winna zostać zmieniona, a do działań prawotwórczych organu samorządu nie mają zastosowania odnośne przepisy K.p.a. Nadto, jak wynika z odpowiedzi na skargę i dokumentacji zawartej w aktach sprawy, organ powziął istotne wątpliwości co do możliwości zakwalifikowania instalacji jako regionalnej i podjął działania celem ich wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.