I OSK 744/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1079/16 w sprawie ze skargi M. K. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie refundacji części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne bezrobotnego postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1079/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. K. (dalej skarżący) na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] (dalej pismo z [...] sierpnia 2016 r.) w przedmiocie refundacji części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne bezrobotnego. Postanowienie zapadło na tle następujących okoliczności sprawy: Skarżący pismem z dnia 2 listopada 2016 r. wniósł skargę na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym poinformowano go, że wniosek z dnia 20 lipca 2016 r. o refundację części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne skierowanego bezrobotnego do 30 roku życia, został rozpatrzony negatywnie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa nie ma charakteru sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę wskazał, że pismo z [...] sierpnia 2016 r. nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., kategorii spraw należących do właściwości sądów administracyjnych, albowiem dotyczy odmowy zawarcia z przedsiębiorcą umowy o refundację części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne skierowanego bezrobotnego do 30 roku życia. Zawarcie umowy jest czynnością cywilnoprawną, a sprawy cywilne są rozpatrywane przez sądy powszechne. W ocenie Sądu I instancji pismo z [...] sierpnia 2016 r. nie jest decyzją, ani postanowieniem ani też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, a wobec tego przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wywiódł M. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem WSA w Gliwicach niezasadnie odrzucił wniesioną skargę z powołaniem się na jej niedopuszczalność, odmawiając merytorycznego rozpoznania skargi a tym samym niezasadnie przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka dopuszczalności zaskarżenia w postaci istnienia przedmiotu zaskarżenia (przesłanka przedmiotowa dopuszczalności skargi). Pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku w przedmiocie refundacji jest wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o przepis art. 150 f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.) i należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest bowiem wydane w indywidualnej sprawie, skierowane do oznaczonej osoby, dotyczy uprawnienia podmiotu - możliwości uzyskania wsparcia ze środków publicznych w formie dofinansowania zatrudnienia subsydiowanego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1079/16. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił zakwestionowanemu postanowieniu naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie. Skarżący wskazał, że pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku w przedmiocie refundacji jest wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o przepis art. 150 f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W efekcie zakwestionowano zasadność odrzucenia skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Poglądu skarżącego, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, nie sposób podzielić. Stosowanie do art.150 f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może zawrzeć umowę, na podstawie której refunduje pracodawcy lub przedsiębiorcy przez okres 12 miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych do 30 roku życia, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych skierowanych bezrobotnych w miesiącu oraz kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia. Niewątpliwie trafnie Sąd I instancji przyjął, że podstawą udzielenia refundacji części kosztów poniesionych przez pracodawcę jest umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy starostą a pracodawcą. Organy administracji nie są bowiem właściwe do rozpoznawania zarzutów odnośnie prawidłowości zawierania umów o charakterze cywilnoprawnym, a taką czynnością jest z całą pewnością udzielanie na wniosek pracodawcy przez Starostę środków na refundację pracodawcy lub przedsiębiorcy przez okres 12 miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych do 30 roku życia. Dla odmowy przyznania środków nie przewidziano również formy decyzji administracyjnej, a także zapisów, które pośrednio wskazywałyby na formę decyzji w przypadku odmowy przyznania środków. Negatywne rozpatrzenie sprawy następuje zatem w formie pisma, którego nie można utożsamiać z formą decyzji administracyjnej, bowiem organ nie ma podstaw do działania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa przyznania ww. środków nie jest innym aktem lub czynnością wymienioną stosowanie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego i które wyznaczają zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, co powoduje, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z przedstawionych powodów należało uznać za niezasadny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a, oddalił skargę kasacyjną.