I OSK 818/17

Dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Go 919/16 w sprawie ze skargi M.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 919/16 oddalił skargę M.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komisja Lekarska Podległa Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...] orzeczeniem [...] z dnia 29 czerwca 2016 r. uznała [...] M.S. – policjantkę [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem – czasowo niezdolną do służby na zajmowanym stanowisku. Przeciwwskazaniem została objęta praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia). Kolejny termin badania komisyjnego wyznaczyła na styczeń 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), z dniem 24 lipca 2016 r. zwolnił [...] M.S. z zajmowanego stanowiska i z dniem 25 lipca 2016 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...], bez zmiany składników uposażenia. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) w/w rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że służba na stanowiskach policyjnych w Komendzie Miejskiej Policji w [...] wymaga od policjanta pełnej sprawności fizycznej i psychicznej, zapewniającej właściwą realizację zadań służbowych, w tym również zdolności ruchowych (wielokrotne wsiadanie i wysiadanie z radiowozów, dźwiganie, nagłe zmiany pozycji ciała i wymuszona wielogodzinna pozycja ciała). W związku z brakiem w Komendzie Miejskiej Policji w [...] stanowiska, na którym wyżej wymieniona policjanta z takim ograniczeniem mogłaby pełnić służbę, została ona przeniesiona do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na interes społeczny, tożsamy z interesem służby wynikający z potrzeby zapewnienia właściwego funkcjonowania Policji. Na skutek wniesienia przez [...] M.S. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, który rozkazem personalnym z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy podał, że w sytuacji, gdy komisja lekarska wydała orzeczenie o czasowej, stosunkowo długiej niezdolności wyżej wymienionej policjantki do służby - ponowny termin badania komisyjnego został wyznaczony na styczeń 2018 r. i w świetle wskazań komisji lekarskiej w tym okresie, istnieje szereg ograniczeń zdrowotnych tj. katalog przeciwwskazań prac, których nie może ona realizować – jedyną decyzją, jaką mógł podjąć przełożony do spraw osobowych, było odsunięcie jej od wykonywania dotychczasowych obowiązków i przeniesienie do swojej dyspozycji. Orzeczenie komisji lekarskiej ma charakter wiążący i nakazuje podjęcie przez organ wobec policjanta w celu ochrony jego zdrowia określonych czynności. W ocenie organu odwoławczego, wydanie przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] przedmiotowego rozkazu personalnego było prawidłowe. W tej sytuacji było to bowiem jedyne dostępne narzędzie prawne, którym mógł się posłużyć. W przypadku, gdy brak jest stanowiska, na którym policjant bez narażenia na obciążenie kręgosłupa mógłby pełnić służbę, przełożony ma prawo przenieść go do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 37a pkt 1 ustawy o Policji). Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. stwierdził, że jest on niezasadny. Istota tego zarzutu sprowadzała się do niezbadania całości okoliczności sprawy, błędnego, zbyt szerokiego ustalenia zakresu czynności jakich z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne nie może ona wykonywać oraz nieprawidłowe przyjęcie, że w Komendzie Miejskiej Policji w [...] brak jest stanowiska, na którym mogłaby ona pełnić służbę. Organ odwoławczy ustalił, że Komendant Miejski Policji w [...] przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego zwrócił się do Inspektora BHP Zespołu ds. Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków KMP w [...] o opinię, czy w Komendzie Miejskiej Policji w [...] są stanowiska policyjne, na których osoba uznana za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem – czasowo niezdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, przeciwwskazana praca z narażeniem na obciążenia kręgosłupa – mogłaby pełnić służbę. Wbrew twierdzeniu odwołującej, Komendant Miejski Policji w [...] w powołanym piśmie nie rozszerzył zakresu czynności, których [...] M.S. nie może wykonywać. W odpowiedzi Inspektor BHP Zespołu ds. Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków KMP w [...] w poinformował, że w Komendzie Miejskiej Policji w [...] nie ma stanowisk, na których policjant nie będzie narażony m.in. na przeciążenia układu ruchu. Powyższe wynika z kart oceny ryzyka zawodowego, które zostały sporządzone na poszczególne stanowiska pracy/służby w tej Komendzie. Ponadto organ odwoławczy odnosząc się do twierdzenia [...] M.S., że w Komendzie Miejskiej Policji w [...] są stanowiska na których mogłaby ona mimo ograniczeń pełnić służbę np. w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, w wydziale do spraw nieletnich, wykroczeń wyjaśnił, że służba policjanta nie jest pracą administracyjną, gdyż w Policji zadania administracyjne wykonują pracownicy korpusu służby cywilnej. Powierzenie realizowania zadań służbowych przez policjantkę z ograniczeniami zdrowotnymi takimi, jakie orzeczono wobec wyżej wymienionej, będzie niebezpiecznym dla jej zdrowia i sprzecznym z ustawowymi założeniami służby w Policji. Przedmiotowe ograniczenia nie pozwalają na powierzenie jej czynności potencjalnie związanych z koniecznością podejmowania interwencji lub z narażeniem na atak fizyczny, co wyklucza np. możliwość skierowania jej do służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, z uwagi na istnienie realnego ryzyka fizycznej agresji ze strony osób osadzonych. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi M.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, iż istnieją podstawy do zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...]; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez niezbadanie całości okoliczności sprawy, złamanie zasady praworządności, poprzez błędne, zbyt szerokie ustalenie zakresu czynności, których M.S. nie może wykonywać z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne, a także błędne ustalenie, iż w Komendzie Miejskiej Policji w [...] brak jest stanowiska, na którym mogłaby ona pełnić służbę. Wskazując na powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] lub Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że wbrew twierdzeniom organu nie istnieją żadne przeszkody, aby powierzyć jej wykonywanie zadań na stanowisku biurowym (administracyjnym), zgodnych z wydanym orzeczeniem komisji lekarskiej, w którym stwierdzono przeciwwskazanie do pracy z narażeniem na obciążenie kręgosłupa, polegające na dźwiganiu, gwałtownej zmianie pozycji, nagłej zmianie ułożenia tułowia. W orzeczeniu tym nie wskazano, że nie może ona wykonywać czynności polegających na wymuszonej wielogodzinnej pozycji ciała. Powyższe ma ogromne znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem stanowi błędną podstawę dla ustalenia zakresu pracy, która mogłaby być jej powierzona. Wymuszona wielogodzinna pozycja ciała jest charakterystyczna nie tylko dla pracy policjantów, których zadaniem jest praca "w terenie", lecz także dla wszystkich pracowników biurowych. W ocenie skarżącej, w świetle orzeczenia komisji lekarskiej powierzenie jej pracy na stanowisku administracyjnym (biurowym), a nie w terenie jest dopuszczalne. Tego rodzaju stanowisko mogłoby być jej powierzone, gdyż ukończyła studia na kierunku administracji publicznej. Wskazała, że żaden przepis prawa nie zabrania policjantom wykonywania pracy poza "terenem", w tym biurowej (administracyjnej), niewymagającej wysiłku fizycznego. Tymczasem Komendant poszukując stanowisk celowo te stanowiska administracyjne pominął. Ponadto skarżąca podniosła, że stwierdzenie Inspektora BHP zawarte w odpowiedzi udzielonej organowi, że nie ma dla niej stanowiska w Komendzie Miejskiej Policji w [...] jest nieadekwatne do specyfiki jej ograniczeń i skutkuje błędnymi ustaleniami mającymi wpływ na treść rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Na rozprawie ustanowiony przez skarżącą profesjonalny pełnomocnik podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo wskazał, że organ w zaskarżonym rozkazie personalnym wyraża jedynie obawy, czy skarżąca sprosta nałożonym na nią obowiązkom, a nie stwierdza, iż w rzeczywistości ma to miejsce, co stanowi podstawę do zastosowania art. 37a ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialno prawną rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia [...] M.S. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...] stanowił art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W świetle tego przepisu, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przepis ten statuuje możliwość utworzenia szczególnej grupy kadrowej – pozostającej w dyspozycji komendanta lub grupy stanowisk tymczasowych, w której na pewien czas zostają umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta stanowi przejściowe ujęcie ewidencyjne, do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. W grupie tej umieszcza się policjantów w okresie korzystania z urlopów wychowawczych czy bezpłatnych, przebywających na długotrwałych zwolnieniach lekarskich i oczekujących na komisyjne orzeczenia o stanie zdrowia, zwolnionych z dotychczasowych stanowisk, a przed mianowaniem na kolejne, powracających z dłuższego oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją, a także w czasie wykonywania funkcji w związkach zawodowych (W. Kotowski, Komentarz do art. 37a ustawy o Policji, system informacji prawnej LEX). Z uwagi na to, że skarżąca została zwolniona z zajmowanego dotychczas stanowiska, zaistniała przesłanka do przeniesienia jej do dyspozycji przełożonego na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, po którym zostanie podjęta decyzja co do jej dalszej służby. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie powołany przepis został zastosowany prawidłowo. Komisja Lekarska Podległa Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...] orzeczeniem z dnia 29 czerwca 2016 r. nr [...] rozpoznała u M.S. wielopoziomową [...] kręgosłupa, stan po zabiegu operacyjnym krążka miedzykręgowego odcinka [...]. Uznana, że jest ona zdolna do służby w Policji z ograniczeniem – czasowo niezdolna do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. Stwierdziła istnienie przeciwwskazań do pracy z narażeniem na obciążenia kręgosłupa doprecyzowując w uzasadnieniu orzeczenia, iż chodzi o dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia. Termin ponownego badania komisyjnego wyznaczono na styczeń 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zauważył, iż porównanie treści w/w orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 29 czerwca 2016 r. z treścią rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 22 lipca 2016 r. istotnie wskazuje na fakt, że organ rozszerzył zakres orzeczonych wobec skarżącej przeciwwskazań o wymuszoną wielogodzinną pozycję ciała, to jednak powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę w zaskarżonym rozkazie personalnym tego błędu nie powielił, gdyż rozważył jedynie przeciwwskazania zawarte w orzeczeniu komisji lekarskiej. Stwierdzenie na temat "wymuszonej, wielogodzinnej pozycji ciała" pojawia się w zaskarżonym rozkazie personalnym w stanie faktycznym sprawy, gdzie organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a następnie w końcowym fragmencie uzasadnienia (str. 4 zaskarżonego rozkazu personalnego) podał, iż jest to jedna z podstawowych i oczywistych czynności, jakie wykonuje policjant w czynnej służbie. Komendant Główny Policji w Gorzowie Wielkopolskim analizując przesłanki zastosowania wobec skarżącej przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji brał zatem pod uwagę jedynie przeciwwskazania wynikające z orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 29 czerwca 2016 r. Ponadto z pisma Inspektora Bezpieczeństwa i Higieny Pracy oraz Ochrony Przeciwpożarowej KMP w [...] z dnia 22 lipca 2016 r., wynika, iż na tę datę w Komendzie Miejskiej Policji w [...] nie było stanowisk na których policjant nie byłby narażony m.in. na przeciążenia układu ruchu, co wynika z kart oceny ryzyka zawodowego, sporządzonych na poszczególne stanowiska pracy/służby w tej Komendzie. Pismo to zostało sporządzone na wcześniejsze pisemne zapytanie organu pierwszej instancji, w którym jako istniejące przeciwwskazania przywołano dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia – zgodnie z treścią orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 29 czerwca 2016 r. Z akt sprawy wynika także, iż Komendant Miejski Policji w [...] dodatkowo pismem z dnia 29 lipca 2019 r., zwrócił się do innych komendantów miejskich Policji na terenie województwa lubuskiego, a także Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wielkopolskim o dokonanie rozpoznania w tych jednostkach pod kątem ustalenia, czy istnieje stanowisko, na którym wyżej wymieniona policjantka mogłaby pełnić służbę. W piśmie tym podano jedynie przeciwwskazania wymienione w orzeczeniu komisji lekarskiej z dnia 29 czerwca 2016 r. Na powyższe zapytanie otrzymał odpowiedzi negatywne. W tej sytuacji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zawarty w skardze zarzut bezpodstawnego rozszerzenia orzeczonych wobec skarżącej przeciwwskazań do wykonywania czynności służbowych o wymuszoną wielogodzinną pozycję ciała należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do podanej w skardze argumentacji na temat istnienia w Komendzie Miejskiej Policji w [...] stanowisk niewymagających pracy "w terenie", w szczególności stanowisk biurowych i administracyjnych oraz do wskazania, że na tych stanowiskach są zatrudnieni inni policjanci, a nie pracownicy cywilni Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyjaśnił, że po pierwsze, skarżąca sama przyznała, że te stanowiska są już zajęte przez innych policjantów, po drugie, gdyby nawet w tej Komendzie (czy też w innych jednostkach Policji na terenie województwa lubuskiego) były wakaty na stanowiskach związanych z praca biurową czy administracyjną, którą mogliby wykonywać policjanci w służbie czynnej, to zagadnienie analizowania przez sąd administracyjny możliwości i celowości zatrudnienia konkretnego policjanta na tego rodzaju stanowisku wykraczałaby poza zakres jego kompetencji. Kwestia ta jest bowiem pozostawiona uznaniu właściwego komendanta. W ustawie o Policji kryteria decyzji uznaniowych nie zostały wprawdzie ściśle określone, to jednak nie ulega wątpliwości, że w tym przypadku głównym kryterium nie jest interes strony postępowania administracyjnego (czyli policjanta), lecz interes społeczny, który w tego rodzaju sytuacjach przybiera postać dobra służby. Kontrola sądowa rozstrzygnięć opartych na uznaniu administracyjnym, wydawanych na podstawie ustawy o Policji, jest ze swej istoty ograniczona jedynie do ustalenia, czy rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności i czy zostało wyczerpująco uzasadnione. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i wywiodły z nich zasadne wnioski, przytoczyły i omówiły przepisy prawa mające zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. W toku przeprowadzonego postępowania nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M.S., reprezentowana przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, iż istnieją podstawy do zwolnienia M.S. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...]; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej w skrócie "P.u.s.a.") oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu drugiej instancji, pomimo, iż decyzja ta została wydana bez zebrania i wnikliwego, wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że: - M.S. nie może kontynuować służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] oraz że w Komendzie Miejskiej Policji w [...] brak jest stanowiska, na którym mogłaby pełnić służbę, - fakt powierzenia innym policjantom stanowisk, które mogłaby zajmować M.S., stanowił przeszkodę do powierzenia jej tych zadań, w sytuacji, gdy to jej przełożeni odpowiedzialni są za racjonalne wykorzystanie zasobów personalnych, aby w pełni wykorzystać potencjał pozostających do ich dyspozycji policjantów, - cechą charakterystyczną w służbach mundurowych jest podległość służbowa, bez uwzględnienia zasady równego traktowania policjantów pozostających do dyspozycji przełożonego. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczyła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2017 r. skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który uznał, że organ stosując w sprawie art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji wykazał istnienie obiektywnych powodów zwolnienia [...] M.S. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Były nimi: czasowa niezdolność wyżej wymienionej policjantki do służby na zajmowanym stanowisku do stycznia 2018 r. potwierdzona orzeczeniem Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych Składu Orzekającego w [...] z dnia 29 czerwca 2016 r. nr [...] oraz brak stanowisk służbowych zarówno w Komendzie Miejskiej Policji w [...] jak i w innych jednostkach policji w woj. lubuskim, a na których mogłaby ona pełnić służbę. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż w sprawie jest niesporne, że powołanym wyżej orzeczeniem Komisja Lekarska rozpoznała u [...] M.S. wielopoziomową [...] kręgosłupa, stan po zabiegu operacyjnym krążka miedzykręgowego odcinka [...] i uznała ją za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem – czasowo niezdolna do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. Stwierdziła u niej istnienie przeciwwskazań do pracy z narażeniem na obciążenia kręgosłupa – dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia i wyznaczyła termin ponownego badania komisyjnego na styczeń 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Inspektora BHP Zespołu ds. Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków KMP w [...] o opinię, czy w Komendzie Miejskiej Policji w [...] są stanowiska policyjne, na których osoba z ograniczeniem zdrowotnym jak wyżej wymieniona policjantka – czasowo niezdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (przeciwwskazana praca z narażeniem na obciążenia kręgosłupa), mogłaby pełnić służbę. W odpowiedzi podano, że takich stanowisk w tej jednostce organizacyjnej Policji nie ma. Fakt ten potwierdzają karty oceny ryzyka zawodowego, sporządzone na poszczególne stanowiska pracy/służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Ponadto zarówno na terenie Komendy Miejskiej Policji w [...] jak i w jednostkach organizacyjnych woj. lubuskiego przeprowadzono rozpoznanie w celu ustalenia, czy w strukturach tych jednostek istnieją stanowiska służbowe dla policjanta z przeciwwskazaną pracą z narażeniem na obciążenie kręgosłupa, które wykazało brak takich stanowisk. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe ustalenia upoważniają do stwierdzenia, że organy Policji zebrały i wnikliwie oraz wyczerpująco rozważyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo przyjęły, że zastosowanie w sprawie art. 37 a ust. 1 ustawy o Policji było zasadne. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w tej sprawie nie był uprawniony do oceny, czy możliwym było dokonanie przez organy Policji takich zmian kadrowych, które umożliwiłyby [...] M.S. pełnienie służby na stanowisku odpowiednim do jej aktualnego stanu zdrowia. Jednocześnie prawidłowo podał, że rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia jej z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji jest podejmowany w ramach tzw. uznania administracyjnego. W takim przypadku, kontrola sądowa dotyczy procesu wydania rozkazu personalnego (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści rozkazu personalnego o charakterze uznaniowym, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści rozkazu personalnego) w ramach luzów stworzonych przez podstawy rozkazu personalnego o charakterze uznaniowym. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). Nie mogą zatem wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej, czego w istocie domaga się skarżąca kasacyjnie. W niniejszej sprawie, organy Policji, a przede wszystkim organ odwoławczy, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a wydane rozstrzygnięcia szczegółowo uzasadniły dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W konsekwencji rozkazom personalnym organów obu instancji nie można zarzucić dowolności i arbitralności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W związku z powyższym oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia prawa materialnego art. 37a ust. 1 ustawy o Policji. Jak wyżej wykazano zastosowanie tego przepisu w tej sprawie było w pełni uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu.