II SA/Kr 1082/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 20 maja 2016 r. nr [....] - po rozpatrzeniu wniosku J.L. , odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 października 2013 r. nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku zamieszkania zbiorowego – [....] z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, a także przebudową wjazdu połączoną z wyburzeniem parterowego budynku przy ul. [....] , na dz. nr [....] [....] i [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło chronologicznie przebieg postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz treść wniosku o stwierdzenie nieważności. Wskazano ponadto na zasady rządzące nadzwyczajnym trybem postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, podkreślając w szczególności, że podstawą wyeliminowania decyzji administracyjnej w tym trybie postępowania może być jedynie obciążenie decyzji kwalifikowaną, wyjątkowo ciężką wadą, przy czym zaistnienie takiej wady musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Wskazano również na okoliczność, że postępowanie nieważnościowe jest nadzwyczajnym trybem postępowania, który nie służy rozpatrywaniu sprawy po raz kolejny, a jedynie eliminowaniu wad decyzji dyskwalifikujących ją jako akt praworządnego państwa. W Kolegium, kwestionowana przez Wnioskodawcę decyzja o warunkach zabudowy nie jest wadliwa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Wskazano, że lektura akt sprawy nie potwierdza zarzutów podnoszonych przez Wnioskodawcę względem kwestionowanej przez niego decyzji. W szczególności wskazano, że nie można przyjąć, iż decyzja jest sprzeczna wewnętrznie, bowiem ustalone warunki zabudowy pozostają jakoby w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi z uzgodnienia [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zweryfikowano również przedmiotową decyzję pod kątem innych wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Nie stwierdzono jednak żadnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że którakolwiek z wymienionych tam przesłanek zachodzi w przedmiotowej sprawie. J.L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. We wniosku zarzucono naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. wskazując, że przeprowadzona przez SKO w K. ocena postanowienia uzgadniającego [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 października 2013 r. była dowolna, w szczególności dokonywała wykładni per non est, pomijając pewne ustalenia wynikające z postanowienia uzgadniającego oraz przyjmując, że ustalona w tym postanowieniu wysokość objętego wnioskiem budynku nawiązywać ma do bliżej nieokreślonej zabudowy [....] , a nie parterowych budynków wozowni i stolarni, należących do zespołu [....] . W tym kontekście wskazano również, że nie oznaczono w postanowieniu uzgadniającym precyzyjnej wysokości, której projektowane budynki nie mogą przekroczyć. Po drugie zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą powodującą jej nieważność i przyjęcie, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa ustalenie wysokości projektowanego budynku na poziomie wyższym od zabudowy [....] o 75%. Przedstawiając uzasadnienie postawionych zarzutów wskazano, że w postanowieniu uzgodnienie wy m z dnia 3 października 2013 r., wydanym przez [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wskazano wyraźnie, że "wysokość projektowanych budynków nie może przekroczyć wysokości istniejącej zabudowy [....] ". Zastrzeżono także zachowanie zachodniej ściany dawnej stolarni oraz ścian dawnej wozowni. Podano również, że "po wprowadzeniu dodatkowych uwag" organ uzgadniający uzna ustalenia projektu za zgodne z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Tymczasem organ I instancji nie wprowadził w decyzji żadnych modyfikacji w stosunku do przedłożonego do uzgodnień projektu, przenosząc jedynie treść postanowienia konserwatorskiego do warunków zabudowy. Z tego powodu decyzja jest sprzeczna z treścią postanowienia uzgadniającego. Skutki tej niezgodności są nieakceptowalne. Powoduje to po pierwsze wewnętrzną sprzeczność decyzji ustalającej warunki zabudowy, co uniemożliwi prawidłowe procedowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Po drugie doprowadzi to do realizacji zabudowy o 100 - 150 % wyższej niż dopuszczona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z tego powodu konieczne jest wyeliminowanie dotkniętej takimi wadami decyzji z obrotu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 lipca 2016 r. nr [....] , na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, dalej jako u.p.z.p.), utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, iż ustalenia dotyczące dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej po pierwsze nie budzą wątpliwości w świetle uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a treść tego uzgodnienia uwzględniają i nie stoją z nim w sprzeczności. W uzgodnieniu wskazano, że "wysokość projektowanych budynków nie może przekroczyć wysokość istniejącej zabudowy [....] ". Jakkolwiek prima facie ustalenie to może wydawać się nieprecyzyjne, zespół zabudowy [....] obejmował bowiem w dacie wydawania decyzji trzy budynki o równych wysokościach, to jednak w świetle faktu, że w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego dwa z tych budynków (dawna stolarnia oraz wozownia) mają zostać zastąpione budynkiem projektowanym, jasne staje się, że nie mogły one stanowić punktu odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy. Wniosek taki wynika zarówno z tematu inwestycji ujętym w decyzji, jak również z treści samego postanowienia konserwatorskiego, w którym określono zakres, w jakim element) architektoniczne tych budynków muszą zostać zachowane. Również we wniosku inicjującym postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jednoznacznie podaje się, że "Po konsultacjach z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków proponuje się przeniesienie i wkomponowanie w nową zabudowę frontowych ścian wozowni z [....] [....] oraz frontowej elewacji budynku stolarni, a w przypadku gdyby przeniesienie w całości było technicznie niemożliwe - odtworzenie ww. elementów z użyciem obecnych materiałów i elementów". W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że zabudowa [....] , o której mowa w postanowieniu uzgodnieniowym jako punkcie odniesienia dla ustalenia wysokości projektowanych budynków, to budynek [....] , który nie jest objęty planowanym zamierzeniem, w szczególności nie jest przeznaczony do rozbiórki, przeniesienia ani rozbudowy. Nie ma zatem wątpliwości. że wskazanym przez Konserwatora punktem odniesienia nie są parterowe budynki stolarni i wozowni, ale znacznie wyższy budynek [....] . W decyzji ani w analizie nie wskazano wprawdzie precyzyjnie, jaka jest wysokość tego budynku, nie ma jednak na gruncie materiałów sprawy wątpliwości, że jest to budynek wysokością zbliżony do budynków w pierzei ul. [....] , do których nawiązano przy ustalaniu wysokości obiektu objętego wnioskiem. Nie stanowi to zatem uchybienia, które mogłoby zostać uznane za rażące naruszenie prawa, brak ów nie mógł bowiem wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie wydane w sprawie. W zakresie zarzucanego pominięcia przez Kolegium kwestii sformułowania zawartego w postanowieniu uzgadniającym, że "po wprowadzeniu dodatkowych uwag" organ uzgadniający uzna ustalenia projektu za zgodne z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, kolegium stwierdziło, że nie można dopatrzyć się naruszenia przez organ prowadzący postępowanie prawa, w szczególności o charakterze rażącym. Wskazane sformułowanie zawarte zostało w zakończeniu uzasadnienia postanowienia uzgadniającego i stanowi podsumowanie wywodów w nim zawartych. Odnosi się przy tym do dyspozytywnej części postanowienia, wskazując, że warunki w niej ujęte winny zostać uwzględnione przez organ I instancji. Nie dotyczy natomiast żadnych nowych uwag, które organ dodatkowo miałby wprowadzić do decyzji, poza tymi zawartymi w dyspozytywnej części postanowienia. Wymogowi temu organ prowadzący postępowanie uczynił zadość, przetransponował bowiem uwagi [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do swojej decyzji i umieścił je wśród ustalonych warunków zabudowy. Jak wywiedziono powyżej, przyjęte w warunkach zabudowy ustalenia nie stoją w sprzeczności z ustaleniami konserwatorskimi. Działanie organu prowadzącego postępowanie uznać zatem należy za prawidłowe. Na gruncie akt sprawy nie ma wątpliwości, że zabudowa nie może przekraczać wysokości budynku należącego do zabudowy [....] , który nie jest przedmiotową decyzją objęty. Z decyzji wynika, że przyjęta dla przedmiotowej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 13 m z dopuszczoną tolerancją wynoszącą +/- 0,5 m mieści się w wymogach konserwatorskich. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J.L. zarzucając: - naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę postanowienia uzgadniającego, przez przyjęcie, że (a) nie ma sprzeczności pomiędzy decyzją ustalającą warunki zabudowy a postanowieniem uzgadniającym, że (b) w postanowieniu uzgadniającym nie ograniczono wysokości możliwej przebudowy do, wysokości zabudowy [....]istniejącej w dacie rozstrzygnięcia tj. do wysokości dawnej, stolarni, wozowni oraz wschodniej oficyny, które miały być przebudowane, że (c) określenie maksymalnej wysokości przebudowy w postanowieniu uzgadniającym nie odnosi się do istniejących w dacie rozstrzygnięcia jedno- i dwukondygnacyjnych budynków, które miały być przebudowane (wbrew zasadzie lege non distinguente odniesionej do części dyspozytywnej postanowienia uzgadniającego;, - naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę postanowienia uzgadniającego, wbrew zakazowi wykładni tekstu prawnego per non est, czyli dokonanie oceny tego postanowienia, tak jakby nie napisano w nim, że projekt warunków zabudowy z dnia 12.9.2013 r. będzie można uznać za zgodny z przepisami odrębnymi (dopiero) "po wprowadzeniu dodatkowych uwag" obejmujących m.in. wpisany w części dyspozytywnej warunek nieprzekraczania wysokości istniejącej zabudowy [....], - naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę postanowienia uzgadniającego i uchylenie się od odpowiedzi na pytanie o celowość stawiania przez konserwatora zabytków warunku nieprzekraczania wysokości istniejącej zabudowy, skoro według organu warunki dotyczące wysokości zabudowy spełniono już na etapie projektu warunków zabudowy z dnia 12.9.2013 r. przesłanych do uzgodnienia. Jeśli przyjąć stanowisko organu, nie da się wytłumaczyć dlaczego konserwator zabytków żądał wprowadzenia do decyzji (rzekomo) spełnionych już warunków, - naruszenie przepisu art. 80 w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę treści postanowienia uzgadniającego a mianowicie, że postawienie warunków w tym postanowieniu odnoszących się do docelowej wysokości budynków po przebudowie należało rozumieć jako uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy a nie że - de facto – odmówiono takiego uzgodnienia (w zakresie parametrów, które nie zostały spełnione), - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. przez pozostawienie w obrocie decyzji ustalającej wewnętrznie sprzeczne warunki zabudowy, których nie sposób zastosować na etapie udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z przepisem art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. przez nietrafne przyjęcie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia 22.10.2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 53 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., choć dopuszcza przebudowę do wysokości 16 m a organ uzgadniający projekt tej decyzji postawił warunek, aby wysokość projektowanych budynków nie przekraczała wysokości istniejącej zabudowy [....] obejmującej budynki jedno i dwukondygnacyjne (niższe odpowiednio o ok. 75% i 50% od budynków z kalenicą na poziomie 16 m). Uzasadniając zarzuty podkreślono, że ocena Kolegium wymogów zawartych w postanowieniu [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. uzgadniającym planowane przedsięwzięcie jest niewłaściwa, pozbawiona logiki, a samo postanowienie uzgadniające jest niejasne i niespójne. Ustalone na jego podstawie warunki zabudowy są sprzeczne z jego treścią, co powoduje wewnętrzną sprzeczność samej decyzji o warunkach zabudowy, co w efekcie należy ocenić jako rażące naruszenie prawa. Skarżący przytoczył również argumenty podnoszone już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w skardze są, w ocenie Sądu, niezasadne, stąd skarga została oddalona. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stanowiący podstawę stwierdzenia nieważności decyzji przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa należy wykładać ściśle, a zatem rażące naruszenie prawa w jego rozumieniu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Wynika to z oczywistego podejścia, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest przeprowadzenie zwykłej kontroli prawidłowości decyzji, jakiej służy postępowanie odwoławcze w normalnym toku instancji. Przeprowadzając postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, organ musi mieć na uwadze, że jego przedmiotem jest akt, który zyskał już walor ostateczności. Stąd też akt ten badać należy mając na względzie wyłącznie literalnie rozumiane przesłanki stwierdzenia nieważności skatalogowane w przepisie art. 156 § 1 kpa. Jakiekolwiek rozszerzanie zakresu tego postępowania jest niedopuszczalne, a to ze względu na ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Nie może być tak, że wniosek o stwierdzenie nieważności inicjuje "postępowanie trzecioinstancyjne". Odwołanie i wniosek o stwierdzenie nieważności to dwie odrębne instytucje prawne, o odrębnych regulacjach i celach. Jak wskazuje się w orzecznictwie: "Organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2003 r. III SA 1473/01). Zasadnie także skarżony organ przyjął, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa. W postępowaniu tym organ nie może zatem przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej, (tak B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo 2001/8/31). Przedmiotem tego postępowania jest zatem przede wszystkim decyzja kończąca postępowanie zwykłe, a nie cała sprawa administracyjna tą decyzją zakończona. Pomimo wskazania w skardze na wielość naruszonych przepisów, ogranicza się ona de facto jedynie do interpretacji zapisów postanowienia uzgadniającego z dnia 3 października 2013 r., które w ocenie skarżącego jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy i ma prowadzić do nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zwłaszcza w kontekście dopuszczalnej wysokości zabudowy i warunku wprowadzenia przez organ uzgadniający dodatkowych uwag. Zarzuty te są niezasadne, gdyż w kontekście wyżej przedstawionej koniecznej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 kpa ustalenia dotyczące dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie budzą wątpliwości w świetle uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a nadto treść tego uzgodnienia uwzględniają i nie stoją z nim w sprzeczności. Jakkolwiek zapisy postanowienia uzgadniającego mogą nie być na pierwszy rzut oka precyzyjne i wymagają przeprowadzenie pewnej oceny, jednak w ocenie Sądu, interpretacja daje jednoznaczne efekty, pozwalające w sposób jasny odkodować stanowisko organu uzgadniającego. Nie może budzić wątpliwości, że zabudowa [....] , o której mowa w postanowieniu uzgodnieniowym jako punkcie odniesienia dla ustalenia wysokości projektowanych budynków, to budynek [....] , który nie jest objęty planowanym zamierzeniem, w szczególności nie jest przeznaczony do rozbiórki, przeniesienia ani rozbudowy. Wskazanym przez Konserwatora punktem odniesienia nie są parterowe budynki stolarni i wozowni, ale znacznie wyższy budynek [....] . Decyzja o warunkach zabudowy ma pozwolić na wkomponowanie projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w ład przestrzenny zastany w sąsiedztwie. Ustalane parametry przyszłej zabudowy powinny zatem za punkt odniesienia brać obiekty istniejące w dniu ich wyznaczania, ale także takie, które będą istnieć nadal po zrealizowaniu inwestycji. Obiektami takimi nie są budynki stolarni i wozowni, przeznaczone częściowo do rozbiórki, a częściowo do przebudowy. Niezasadny jest przy tym zarzut, że w powyższym zakresie Kolegium oparło się na treści wniosku inwestora. Jest oczywistym, ze to inwestor decyduje o kształcie i zakresie swojego zamierzenia inwestycyjnego formułując wniosek o wszczęcie postępowania. Tak zakreślone granice sprawy wiążą zarówno organ orzekający w sprawie, jak i organ uzgadniający, jakim jest w niniejszej sprawie Wojewódzki Konserwator Zabytków. Interpretując treść postanowienia konserwatorskiego nie można zatem abstrahować od treści wniosku, postanowienie takie wydawane jest bowiem w konkretnej sprawie, której ramy wyznacza właśnie wniosek inwestora. Również w zakresie zarzucanego w skardze pominięcia przez Kolegium sformułowania zawartego w postanowieniu uzgadniającym, że "po wprowadzeniu dodatkowych uwag" organ uzgadniający uzna ustalenia projektu za zgodne z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w ocenie Sądu nie występuje naruszenie przez organ prowadzący postępowanie prawa, w szczególności o charakterze rażącym. Wskazane sformułowanie zawarte zostało w zakończeniu uzasadnienia postanowienia uzgadniającego i stanowi podsumowanie wywodów w nim zawartych. Odnosi się przy tym do dyspozytywnej części postanowienia, wskazując, że warunki w niej ujęte winny zostać uwzględnione przez organ I instancji. Nie dotyczy natomiast żadnych nowych uwag, które organ dodatkowo miałby wprowadzić do decyzji, poza tymi zawartymi w dyspozytywnej części postanowienia. Wymogowi temu organ prowadzący postępowanie uczynił zadość, przetransponował bowiem uwagi [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do swojej decyzji i umieścił je wśród ustalonych warunków zabudowy. Wobec tego brak było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności w trybie nadzwyczajnym, zmierzającym do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która posiada przymiot ostateczności. Skarżone Kolegium dokonało wystarczającej weryfikacji kwestionowanej decyzji pod kątem przesłanek z art. 156 1 kpa, bez konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania w trybie art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie sugerowane w skardze działanie organu byłoby niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów kpa, stąd zarzuty zawarte w skardze w zakresie naruszenia art. 80 kpa, art. 106 kpa czy określonych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalenia wysokości kwestionowanego spornego budynku, nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a