II SA/Gl 943/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. W. J., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A", reprezentowany przez pełnomocnika E. P.-S., zwrócił się do Gminy Miasto C. z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie następujących pojazdów, które stały się własnością Gminy Miasto C.: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W dniu [...] r. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. zostało wydane postanowienie nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stronie dozorującej wynagrodzenia za usunięcie, parkowanie i sprawowanie dozoru nad ww. pojazdami. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się W. J., który działając przez tę samą pełnomocnik wniósł zażalenie. W zażaleniu podniesiono, że odwołujący się był i nadal jest jednostką wyznaczoną do usuwania pojazdów z drogi, co wynika z przesłanych do organu I instancji umów. Ponadto w odwołaniu przywołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt. I OPS 1/10. Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium w dniu [...] r. wydało postanowienie nr [...], którym uchyliło w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta C. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium wskazało, że organ I instancji nie przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy W. J. może być uznany za podmiot wyznaczony przez starostę do usuwania i przechowywania pojazdów. Kolegium wskazało także na konieczność doprecyzowania żądania, z którego powinno wynikać dokładnie, za jaki okres w odniesieniu do każdego z pojazdów strona domaga się zapłaty. W aktach sprawy nie zgromadzono także dyspozycji usunięcia poszczególnych pojazdów objętych wnioskiem. Ponadto Kolegium wskazało, że żądanie powinno zawierać sposób wyliczenia żądanej kwoty - oddzielnie dla każdego pojazdu. Kolegium wskazało również, że w aktach sprawy nie zgromadzono danych dotyczących podniesionej w zażaleniu okoliczności częściowej wypłaty żądanego przez stronę wynagrodzenia. W ramach ponownego postępowania przed organem I instancji W. J. został wezwany do doprecyzowania za jaki okres w odniesieniu do każdego z pojazdów domaga się zapłaty, do wskazania kwot w odniesieniu do każdego z pojazdów oraz sposobu ich wyliczenia, a także do przedłożenia dokumentów potwierdzających te kwoty. Ponadto organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o dokumenty potwierdzające, że w okresie, za jaki strona domaga się zapłaty firma "A" była jednostką wyznaczoną przez Gminę Miasto C. do usuwania i przechowywania pojazdów, gdyż w zasobach Gminy brak jest takich dokumentów. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik W. J. wskazała, odrębnie w odniesieniu do każdego z pojazdów, ilość dni, za które strona domaga się wynagrodzenia, stawkę wynoszącą 10 zł za jeden dzień oraz stawkę wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi. Wyliczenia powyższe nie zostały wsparte jakąkolwiek dokumentacją. W odniesieniu do pozostałych żądań wskazanych w piśmie organu I instancji pełnomocnik strony wskazała, że nie posiada innej dokumentacji, niż ta która została przesłana organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ponownie odmówił stronie przyznania wnioskowanego wynagrodzenia za usunięcie, parkowanie i sprawowanie dozoru nad ww. pojazdami. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona nie wykazała by w żądanych okresach była jednostką wyznaczoną przez Gminę Miasto C. do usuwania i przechowywania pojazdów, żadne w tej mierze umowy nie widnieją także w zasobach Gminy. Strona w żaden sposób nie udokumentowała nadto wydatków, z tytułu których wynagrodzenia się domaga. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się W. J., w którego imieniu zażalenie wniosła pełnomocnik E. P.-S. W zażaleniu przywołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt. I OPS 1/10, w której według pełnomocnika strony rozstrzygnięta została kwestia przyznania wynagrodzenia za dozór. Pełnomocnik żalącego wskazała, że był on i nadal jest jednostką wyznaczoną do usuwania pojazdów z drogi, co wynika z przesłanych do organu I instancji umów. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone doń postanowienie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg dotychczasowego postępowania, przytaczając następnie i omawiając art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 1137 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie "P.r.d."), historię jego nowelizacji i różnice pomiędzy brzmieniem pierwotnym a znowelizowanym ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2010 r., Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). Konkludując ten fragment rozważań Kolegium wskazało, że zarówno zatem przed nowelizacją art. 130a P.r.d., jak i po tej nowelizacji, artykuł ten nie reguluje kwestii związanej z wynagrodzeniem na rzecz jednostki, która usunęła dany pojazd z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, w tym zwłaszcza nie reguluje ani trybu dochodzenia tego wynagrodzenia, ani też sposobu ustalenia jego wysokości. Kolegium wskazało, że istotne jest rozróżnienie kwestii rozliczenia właściciela usuniętego pojazdu w celu jego odebrania z parkingu strzeżonego (por. m.in. art. 130a ust. 7 P.r.d.) bądź już po orzeczeniu o jego przejęciu (przepadku; por. m.in. art. 130a ust. 10h obowiązujący od dnia 4 września 2010 r.), co winno nastąpić z właściwym podmiotem prawa publicznego z uwzględnieniem wysokości opłat ustalanej przez radę powiatu (por. art. 130a ust. 6 P.r.d.), od kwestii rozliczenia pomiędzy owym podmiotem prawa publicznego a jednostką, która pojazd ten usunęła z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, która to kwestia nie jest ujęta w regulacjach art. 130a P.r.d. Rozstrzygając o charakterze prawnym wskazanego stosunku prawnego zasadnym jest, zdaniem Kolegium, przywołanie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Uchwała ta zapadła na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. W uchwale tej przesądzone zostało, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. 2002, Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002, Nr 50, poz. 449). Przenosząc powyższą regulację prawną oraz dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, w ocenie Kolegium, że podstawową kwestią jest to, czy W. J. mógł być, w okresach za które domaga się wynagrodzenia, uznany za podmiot wyznaczony przez starostę do usuwania i przechowywania pojazdów. Przedstawione powyżej podstawy do przyznania wynagrodzenia za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrotu kosztów związanych z wykonywaniem dozoru znajdują bowiem zastosowanie wyłącznie do jednostek wyznaczonych, przez właściwego starostę, do usuwania pojazdów oraz do prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym pojazdy te się umieszcza, na podstawie art. 130a ust. 5a i 5c P.r.d. - w brzmieniu obowiązującym przed 21 sierpnia 2011 r. (tego okresu dotyczą żądania żalącego o przyznanie wynagrodzenia). W toku przeprowadzonego postępowania pełnomocnik W. J. nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednostką wyznaczoną przez właściwego starostę. Co prawda wraz z pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. skierowanym do organu I instancji przesłano szereg umów, niemniej stroną żadnej z umów nie był Prezydent Miasta C. Umowy te zostały bowiem zawarte z: Komendą Wojewódzką Policji w K., Komendantem Miejskim Policji w C., a także z Wojewodą [...]. Co istotne, jak wynika z umowy z Komendą Wojewódzką Policji w K. W. J. przysługiwało wynagrodzenie za świadczone usługi, płatne na podstawie wystawianych przez niego faktur. Przedstawione umowy nie świadczą zdaniem Kolegium o posiadaniu przez W. J. statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę". Takiego statusu nie sposób także wywieść ze znajdujących się w aktach sprawy dyspozycji usunięcia poszczególnych pojazdów. Statusu jednostki wyznaczonej nie można także wywieść z pisma [...] r. skierowanego przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Transportu i Ewidencji Gospodarczej ([...]). W piśmie tym jest bowiem mowa o umowie, przesłanej w celu jej podpisania oraz zwrotnego przesłania do Wydziału Transportu i Ewidencji Gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało jednak, że do podpisania tej umowy doszło. W ocenie Kolegium wszystkie przedstawione powyżej okoliczności muszą prowadzić do wniosku, że W. J. w okresach, z które domaga się przyznania nie posiadał statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę". Stanowi to wystarczającą podstawę do odmowy przyznania wynagrodzenia. Niemniej należy odnotować, że żalący nie wykazał też wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Za niewystarczające w tym zakresie musi być uznane ograniczenie się przez stronę wyłącznie do przywołania stawek przyjętych w fakturach zapłaconych przez Gminę Miasto C., a dotyczących okresu od daty uprawomocnienia postanowień o orzeczeniu przepadku poszczególnych pojazdów na rzecz Miasta C. Należy przy tym podkreślić, że faktury te zostały wystawione Gminie Miasto C. jako właścicielowi spornych pojazdów i wyłącznie za okres, w którym prawo własności przysługiwało właśnie tej gminie. Z faktu wystawienia oraz zapłaty tych faktur nie można w konsekwencji wywodzić żadnych skutków dotyczących statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę", a rozliczenia tych faktur dotyczą wyłącznie sfery cywilnoprawnej. Pismem z dnia 20 sierpnia 2016 r. W. J., reprezentowany przez E. P.-S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji, domagając się uchylenia go i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż skarżący miał podpisaną umowę z Komendantem Policji, a potwierdzeniem wykonywania zleceń publicznoprawnych są wystawione dyspozycje, które potwierdzają fakt, iż skarżący był jednostką wyznaczoną do usuwania pojazdów. W przeciwnym razie nie mógłby usunąć zgodnie z prawem pojazdu, bez wystawionej dyspozycji przez uprawniony do tego podmiot. Ponadto pełnomocnik podtrzymuje, że w sposób prawidłowy przedstawiono i wyliczono należne wynagrodzenie za dozór nad przedmiotowymi pojazdami. Należy również podkreślić, iż skarżący otrzymał część należnego wynagrodzenia, jednak nie za cały okres dozoru, a takie stanowisko organu zarówno I jak i II w świetle wielokrotnie powoływanej uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010 r. jest nie do przyjęcia. Jedynie na marginesie strona skarżąca uważa, że przy ustalaniu należnego wynagrodzenia za dozór powinno stosować się przepisy uchwały Rady Miasta, gdyż dyskryminowanie jednego z podmiotów narusza podstawową zasadę państwa prawnego a tym samym art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 64 ust. 2, zgodnie z którym, własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo bowiem, w zgodzie z obowiązującymi w tej mierze normami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. w przedmiocie odmowy przyznania stronie dozorującej wynagrodzenia za usunięcie i sprawowanie dozoru nad ww. pojazdami. Wskazać zatem trzeba, że art. 130a P.r.d. w brzmieniu sprzed mającej miejsce w 2010 r. nowelizacji przewidywał, że w przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Pojazd ten, o czym stanowił art. 130a ust. 5c P.r.d., podlegał umieszczeniu na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustalała rada powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a wydanie pojazdu następowało po okazaniu dowodu uiszczenia tej opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.). Przywołany powyżej art. 130a ust. 5a P.r.d. w ramach nowelizacji został uchylony, ze skutkiem od dnia 21 sierpnia 2011 r. Od tej daty czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c P.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f P.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie. Wysokość tych opłat jest corocznie ustalana w drodze uchwały rady powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a same opłaty stanowią dochód własny powiatu (art. 130a ust. 6e P.r.d.). Wydanie pojazdu nadal następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.). Słusznie zatem Kolegium wywodzi, przytaczając na poparcie swej tezy stosowne orzecznictwo, iż zarówno przed nowelizacją art. 130a P.r.d. dokonaną ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., jak i po tej nowelizacji, artykuł ten nie reguluje kwestii związanej z wynagrodzeniem na rzecz jednostki, która usunęła dany pojazd z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, w tym zwłaszcza nie reguluje ani trybu dochodzenia tego wynagrodzenia, ani też sposobu ustalenia jego wysokości. Poprawnie wskazuje też, że istotne jest rozróżnienie kwestii rozliczenia właściciela usuniętego pojazdu w celu jego odebrania z parkingu strzeżonego (por. m.in. art. 130a ust. 7 P.r.d.) bądź już po orzeczeniu o jego przejęciu (przepadku; por. m.in. art. 130a ust. 10h obowiązujący od dnia 4 września 2010 r.), co winno nastąpić z właściwym podmiotem prawa publicznego z uwzględnieniem wysokości opłat ustalanej przez radę powiatu (por. art. 130a ust. 6 P.r.d.), od kwestii rozliczenia pomiędzy owym podmiotem prawa publicznego a jednostką, która pojazd ten usunęła z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, która to kwestia nie jest ujęta w regulacjach art. 130a P.r.d. Z punktu widzenia tej drugiej kwestii tj. dla ustalenia zasad wynagrodzenia jednostki, która pojazd usunęła oraz go przechowuje, istotne znaczenie ma charakter stosunku prawnego, którego przedmiotem są te czynności. Rozstrzygając o charakterze prawnym wskazanego stosunku prawnego Kolegium przywołało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Uchwała ta zapadła na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. W uchwale tej przesądzone zostało, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. NSA podkreślił jednocześnie, że jakkolwiek, co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do uwzględnienia wniosku strony. Po pierwsze, brak jakichkolwiek dowodów na to by W. J. w okresie dozoru był podmiotem wyznaczonym przez Gminę bądź starostę do usuwania i przechowywania pojazdów. Po drugie skarżący nie wykazał w jakikolwiek sposób poniesionych w odniesieniu do każdego z pojazdów wydatków i kosztów. W toku przeprowadzonego postępowania pełnomocnik W. J. nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że skarżący miał w okresie dozoru status jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę, stwierdzając, że umów zawartych z Gminą nie posiada. Jak wskazało Kolegium strona przesłała szereg umów, jednakowoż stroną żadnej z umów nie był Prezydent Miasta C. Umowy te zostały zawarte z: Komendą Wojewódzką Policji w K. (umowa z [...] r. obowiązująca do [...]r.), Komendantem Miejskim Policji w C. (umowa z [...] r., aneksowana w dniu [...] r. obowiązująca do [...] r., umowa z [...] r. z aneksem z dnia [...] r. oraz umowa nr [...] i [...] z [...] r. oraz [...] r.), a także z Wojewodą [...] (umowa z 1996 r. obowiązująca do [...] r.). Stroną żadnej z tych umów nie była Gmina bądź powiat, także w zasobach Gminy brak jakiejkolwiek w tej mierze umowy bądź innego dokumentu. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Kolegium, że W. J. w okresie, z który domaga się przyznania wynagrodzenia nie posiadał statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę" co czyni niezasadnym jego żądania. Co istotne, jak wynika z umowy z Komendą Wojewódzką Policji w K. W. J. przysługiwało wynagrodzenie za świadczone usługi, płatne na podstawie wystawianych przez niego faktur. Trafnie zdaniem Sądu Kolegium oceniło, że przedstawione umowy nie świadczą o posiadaniu przez W. J. statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę". Nie tylko bowiem nie zostały zawarte ani z gminą ani starostą lecz nadto, oprócz umowy rozliczanej fakturami, obowiązywały w innych okresach niż wskazane przez skarżącego. Przypomnieć zatem należy, że pismem z dnia 15 listopada 2015 r. pełnomocnik, w odpowiedzi na wezwanie organu, wskazała, że wynagrodzenia za usunięcie i dozór [...] domaga się za okres od [...] r. do dnia [...] r., [...] za okres od [...] do dnia [...] r., [...] od [...] do dnia [...] r., [...] od dnia [...] (zapewne chodzi o 2009) do dnia [...] r., [...] od dnia [...] r. do [...], [...] od dnia [...] do dnia [...] , [...] od dnia [...] r. do dnia [...] , [...] od [...] do dnia [...] . Proste porównanie prowadzi do ewidentnego wniosku, iż nie tylko stroną umów nie była Gmina C. lecz nadto przedłożone umowy nie obejmowały okresu, za który skarżący domaga się świadczenia. Takiego statusu nie sposób także wywieść ze znajdujących się w aktach sprawy dyspozycji usunięcia poszczególnych pojazdów, które Kolegium poprawnie poddało szczegółowej analizie. W konsekwencji ewidentnym jest, że skarżący nie miał statusu jednostki wyznaczonej, co tym samym nie uprawnia go do domagania się wnioskowanego wynagrodzenia. Nadto, pomimo kierowanych wezwań skarżący nie wykazał też wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Za niewystarczające w tym zakresie musi być uznane ograniczenie się przez stronę wyłącznie do przywołania stawek przyjętych w fakturach zapłaconych przez Gminę Miasto C., a dotyczących okresu od daty uprawomocnienia się postanowień o orzeczeniu przepadku poszczególnych pojazdów na rzecz Miasta C. Należy przy tym podkreślić, że faktury te zostały wystawione Gminie Miasto C. jako właścicielowi spornych pojazdów i wyłącznie za okres, w którym prawo własności przysługiwało właśnie tej gminie. Trafnie Kolegium zauważa, że z faktu wystawienia oraz zapłaty tych faktur nie można w konsekwencji wywodzić żadnych skutków dotyczących statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę", a rozliczenia tych faktur dotyczą wyłącznie sfery cywilnoprawnej. Niewystarczające jest także w piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r. wskazanie stawek wynikających z uchwał Rady Miasta, stosowanych w latach 2006-2007 przez Urząd Skarbowy i z cenników z lat 2006-2007. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.