I OZ 1297/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wójta Gminy B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1111/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wójta Gminy B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania udostępnienia danych osobowych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy B., odmówił o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie nakazania udostępnienia danych osobowych. W uzasadnieniu Sąd podał, że Wójt Gminy B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie nakazania udostępnienia danych osobowych wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny wniosku, Sąd wskazał, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Nadto, by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie wykazał przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, co uzasadnia, zdaniem Sądu, wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Wójt Gminy B., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: - naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez chybioną wykładnię ww. przepisu i brak zastosowania w konkretnej sprawie, w której adresatem wniosku o wstrzymanie był w pierwszej kolejności organ, który ów wniosek powinien rozpoznać do czasu przekazania skargi sądowi, - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przedwczesne przyjęcie, że organ rozpoznał przedmiotowy wniosek (z treści uzasadnienia odpowiedzi na skargę nie wynika, aby w ogóle organ objął analizą ww. wniosek). W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie podkreśla się, że bezpośrednim adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności jest, w zależności od podstawy prawnej (art. 61 § 2 albo 61 § 3 p.p.s.a.), odpowiednio organ administracji publicznej albo sąd administracyjny. Jeżeli w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 2 p.p.s.a. i organ nie odniósł się do niego, wniosek będzie mógł zostać rozpoznany przez sąd administracyjny po wezwaniu strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 376). Akceptując powyższy pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w niniejszej sprawie skarżący jako podstawę prawną wniosku podał art. 61 § 2 pk 1 p.p.s.a., co uszło uwadze Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji nierozpoznanie wniosku przez organ administracji – Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skutkować powinno wezwaniem skarżącego przez Sąd do wskazania prawidłowej podstawy prawnej poprzez powołanie się na jedną z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że przepis art. 61 § 2 p.p.s.a., w odróżnieniu od regulacji zawartej w § 3 tego artykułu nie przewiduje wymogu wykazania przez stronę żadnych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, z drugiej zaś strony skarżący, który zwrócił się do organu o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, nie może zostać pozbawiony możliwości merytorycznej oceny takiego wniosku, tylko z tej przyczyny, że organ w ogóle się do niego nie odniósł. W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji celem uzupełnienia powyższych braków wniosku. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw.z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.