VII SAB/Wa 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi F G w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania znak: [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] I. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] na rzecz skarżącego F G kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Pismem datowanym na 28 kwietnia 2016 r. F G wniósł skargę "na bezczynność i przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Grodzisku [...]", domagając się: 1. zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga i zobowiązania PINB w [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 3. orzeczenia na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że mogą zaistnieć podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 4. wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5. zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu sygn. [...], dotyczącym stanu zgodności wykonania instalacji gazowej z warunkami pozwolenia na budowę i przepisami prawa budowlanego oraz Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 sygn. [...], dotyczącym stanu technicznego kanałów spalinowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. F G wskazał, że inwestorem w zakresie doprowadzenia przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] jest Wspólnota mieszkaniowa, działająca na podstawie uchwały jej członków i podkreślił, że pomimo ujęcia jego lokalu w planach i terminowego uiszczenia ceny inwestycji administrator i członek zarządu Wspólnoty bez jakiegokolwiek uzasadnienia i powiadomienia, pominęli jego lokal przy podłączaniu instalacji gazowej oraz nie zlecili zbadania stanu technicznego kanałów spalinowych, stanowiących, zdaniem skarżącego, nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. W związku z tym, że kanały spalinowe zostały zajęte przez innych członków Wspólnoty, użytkowników z wyższych pięter, uniemożliwiło to podłączenie w lokalu skarżącego pieca gazowego, nawet gdyby instalacja gazowa została wykonana. Skarżący powołał się na następujący, dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, uzasadniający – w jego ocenie – żądania skargi, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] września 2015 r. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") pismo, nazwane "skargą", zawierające wniosek o zbadanie przyczyny pominięcia przez inwestora jego lokalu przy realizacji inwestycji budowlanej, polegającej na doprowadzeniu instalacji gazowej do kamienicy wielorodzinnej przy ul. [...] w [...], a ponadto przyczyny braku kanałów spalinowych i wentylacyjnych w tym lokalu. W dniu [...] grudnia 2015 r. ponownie skierował do organu pismo dotyczące ww. skargi, ze wskazaniem, że skargę z dnia 14 września 2015 r. należy traktować, jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i z żądaniem wydania decyzji administracyjnej w przedstawionych sprawach. Skarżący poinformował też PINB, że nie otrzymał żadnej informacji o wyniku wszczętego postępowania wyjaśniającego, informując organ, a ponadto, że w wypadku braku odpowiedzi w terminie 7 dni złoży Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 zażalenie na bezczynność w trybie art. 37 k.p.a. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Warszawie (dalej: "[...]WINB"). Skarżący, dnia 28 grudnia 2015 r., w trybie art. 37 § 1 k.p.a. złożył do [...]WINB zażalenie na bezczynność i przewlekłość organu I instancji w załatwianiu skargi. W dniu 30 grudnia 2015 r. skarżący otrzymał do wiadomości pismo [...]WINB, skierowane do PINB z wnioskiem o przesłanie w ciągu 7 dni relacji z podejmowanych czynności w sprawie dotyczącej wentylacji, kanałów spalinowych, instalacji gazowej w przedmiotowym lokalu. 11 stycznia 2016 r. skarżący złożył do [...]WINB kolejne zażalenie na nienależyte wykonanie obowiązków przez PINB, wnosząc m. in. o orzeczenie, czy "niezałatwienie przez PINB sprawy w terminie, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa". W wyniku zażaleń skarżącego, organ nadzoru wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. postanowienie nr [...], w którym uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył PINB dodatkowy, 45 dniowy, termin na zakończenie sprawy w części dot. instalacji gazowej i kanałów spalinowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul [...] w [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w prowadzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji, co do wniosku z dnia 14 września 2015 r. w części dotyczącej instalacji gazowej oraz kanałów spalinowych w ww. budynku, doszło do naruszenia terminów ustawowych. W dniu 7 marca 2016 r. przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] odbyła się rozprawa administracyjna w sprawie, ale PINB nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co według skarżącego oznacza, że do dnia złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jego "wniosek o podjęcie postępowania" nie został rozpoznany. W ocenie F G, powyższy stan uzasadnia wniosek o zobowiązanie PINB do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a. Organ, w nadesłanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiedzi z dnia 24 maja 2016 r. na skargę F G, wniósł o jej Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 oddalenie. Uzasadniając swój wniosek organ wskazał, że wszczął z urzędu postępowanie w związku z wnioskiem skarżącego z 14 września 2015 r., dotyczące zgodności realizacji wykonania instalacji gazowej i warunkami pozwolenia na budowę i przepisami prawa. Zdaniem organu, strony podczas rozprawy administracyjnej w dniu 7 marca 2016 r., podjęły decyzję o ugodowym załatwieniu sprawy, zaś w ten sposób zawarta ugoda administracyjna została zatwierdzona decyzją nr [...], wydaną przez PINB w dniu [...] maja 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podnosił w odpowiedzi na skargę, że stan faktyczny sprawy nie uprawniał go do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 51 Prawa budowlanego, gdyż dotychczas zrealizowane prace budowlane zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym, zaś całość inwestycji nie została ukończona, a organ nadzoru budowlanego nie ma "ustawowych uprawnień do określenia terminu ich zakończenia". Organ przyznaje jednak, że załatwienie sprawy w terminie ustawowym nie było możliwe, a to z uwagi na "szeroki zakres i wielowątkowość prowadzonych 9 postępowań w sprawie przedmiotowego budynku, które są ze sobą ściśle powiązane w zakresie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego". Powodem niezałatwienia sprawy w terminie ma być również – zdaniem organu – zbyt mała ilość osób z uprawnieniami budowlanymi w Inspektoracie i zbyt duża ilość prowadzonych spraw. Zdaniem organu, zarzuty skarżącego są bezpodstawne, a wszystkie czynności były podejmowane bez zbędnej zwłoki, zaś opóźnienia były od organu niezależne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest częściowo zasadna. Orzekając w sprawie niniejszej, Sąd rozważył, co następuje. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), rozpoznaje skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów administracji w wypadkach wskazanych w pkt. 1 – 4a ww. przepisu. Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sprawa, dotycząca skargi F G w przedmiocie stwierdzenia bezczynności i przewlekłości postępowania organu dotyczącego stanu technicznego kanałów spalinowych w budynku przy ul. [...] w [...], jest przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w odrębnym postępowaniu o sygn. akt VII SAB/Wa 38/16. Rozpoznając skargę F G w zakresie dotyczącym instalacji gazowej w lokalu, stanowiącym odrębną własność skarżącego, położonego w ww. budynku w [...], Sąd zwrócił uwagę, że jej wniesienie poprzedzone zostało zażaleniem skarżącego, złożonym dnia 28 grudnia 2015 r. do [...]WINB na bezczynność i przewlekłość organu I instancji w załatwianiu sprawy, zaś organ nadzoru [...] stycznia 2016 r., postanowieniem nr [...], uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] dodatkowy, 45 dniowy, termin na zakończenie sprawy w części dot. instalacji gazowej i kanałów spalinowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul [...] w [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał ponadto, że w prowadzeniu przez organ pierwszej instancji, co do wniosku z dnia 14.09.2015 r. w części dotyczącej instalacji gazowej oraz kanałów spalinowych w ww. budynku doszło do naruszenia terminów ustawowych. Sąd zwrócił uwagę, że PINB wydał [...] maja 2016 r. postanowienie nr [...] o zatwierdzeniu ugody administracyjnej, która miała być zawarta podczas rozprawy 7 marca 2016 r. przed PINB w [...] przez F G i zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w [...] "w Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 przedmiocie wykonania instalacji gazowej do lokalu" skarżącego. Postanowienie to jednakże, na skutek zażalenia F G z 30 maja 2016 r., uchylone zostało postanowieniem [...]WINB nr [...] wydanym [...] lipca 2016 r., zaś postępowanie w sprawie zatwierdzenia ugody umorzone. [...]WINB stwierdził, że przyczyną uchylenia postanowienia z [...] maja 2016 r. i umorzenia postępowania był fakt, że z treści protokołu rozprawy, która miała miejsce 7 marca 2016 r., nie można wyprowadzić wniosku, iż intencją stron było zawarcie ugody, zaś zatwierdzona przez organ I instancji ugoda nie spełnia niezbędnych warunków formalnych i materialnych. Fakt, że od daty złożenia wniosku przez skarżącego (14 września 2015 r.) do dnia upływu terminu, wyznaczonego organowi przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. (45 dni od daty doręczenia ww. postanowienia), Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie wydał orzeczenia, które można byłoby uznać za załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. mógłby stanowić przesłankę do uznania, że w tym okresie organ pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia sprawy skarżącego. Tym niemniej, PINB w dniu [...] maja 2016 r., a więc przed datą orzekania w sprawie niniejszej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydał orzeczenie merytoryczne w sprawie zatwierdzenia ugody, która w ocenie organu miała być zawarta na rozprawie administracyjnej w dniu 7 marca 2016 r. Postanowienie PINB uchylone zostało postanowieniem [...] WINB nr [...] wydanym [...] lipca 2016 r. przez organ nadzoru, zaś postępowanie w sprawie zatwierdzenia ugody umorzone. Zbędnym stało się więc orzekanie zgodnie z żądaniem skarżącego o zobowiązaniu organu do wydania aktu, skoro akt taki został wydany, a następnie uchylony. W związku z takim stanem faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie zarzucanej organowi przez F G bezczynności, wyjaśnia, co następuje. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie ma miejsce głównie wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, a w szczególności nie wydaje rozstrzygnięcia bez racjonalnego usprawiedliwienia, pozwalającego na poprawne przesunięcie ustawowego terminu. W wypadku wydania przez organ Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 orzeczenia po wniesieniu skargi na bezczynność, stan bezczynności przestaje jednak istnieć. W związku z tym, że użyte w ustawie pojęcia "bezczynność" i "przewlekłe prowadzenie sprawy" nie zostały prawnie zdefiniowane, do zakresu kognicyjnego sądu meriti należy każdorazowe dokonanie oceny stanu faktycznego i dokonanie subsumpcji poprzez ustalenie, z którą z ww. okoliczności sąd ma do czynienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela prezentowany w literaturze pogląd, że bezczynność organu tym różni się od przewlekłego prowadzenia sprawy, "iż o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów KPA, przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia" (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 4, CH Beck Warszawa 2017). Ponadto, jak przekonywująco wyjaśnił to NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2567/15 (Legalis Nr 1455986), i który to pogląd Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela: "Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Inaczej niż w przypadku przewlekłości postępowania, kiedy z reguły nie dochodzi do załatwienia sprawy, ale z uwagi na podejmowanie czynności procesowych niezmierzających ku temu, a więc najczęściej tzw. czynności pozornych, w przypadku bezczynności badaniu zasadniczo nie podlega sposób procedowania, a jego efekt (czy jego brak) w postaci rozstrzygnięcia (braku) sprawy.". Sąd wziął pod uwagę również, że "(...) bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 administracyjnego" – tak np. WSA w Warszawie w wyroku z 7 września 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 669/16 (publ.: baza CBOiS). W ocenie Sądu, postanowienie zatwierdzające ugodę wprawdzie nie zostało wydane w terminie zakreślonym przez [...]WINB, ale – nie dokonując w tym postępowaniu oceny merytorycznej orzeczenia – było niewątpliwie postanowieniem o charakterze rozstrzygającym sprawę, zaskarżonym przez F G do organu II instancji i następnie uchylonym przez [...]WINB. Niewątpliwie, znaczenie przy klasyfikacji rodzaju zaniedbania organu miał również fakt, że [...]WINB w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stwierdził, iż w dacie orzekania przez ten organ PINB przekroczył ustawowe terminy do załatwienia sprawy. Co więcej, PINB przekroczył też dodatkowy termin, wyznaczony przez organ nadzoru. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że z protokołu rozprawy administracyjnej z 7 marca 2016 r. wynika, że wprawdzie - co podkreślał skarżący - projekt instalacji gazowej przewidywał taką instalację w lokalu skarżącego, to jednak nie została ona wykonana. Ponadto, Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej wyraźnie potwierdził ten fakt, określając go, jako "brakujące roboty" i uznał konieczność uzupełnienia tych brakujących robót. Sam termin montażu brakującej instalacji gazowej wyznaczony został, jako trzy miesiące. Organ sam, w odpowiedzi na skargę, kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przyznaje fakt opóźnienia w załatwieniu sprawy, uzasadniając go dużą ilością prowadzonych (nie tylko w związku z budynkiem, w którym skarżący posiada odrębną własność lokalu) spraw i małą ilością osób posiadających uprawnienia budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że organa administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 k.p.a.). Z art. 35 § 1 k.p.a. wynika wprost obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Celem ww. przepisów jest wyznaczenie organom administracji publicznej rozsądnych ram czasowym załatwienia sprawy. Przekroczenie przez organ tych ram jest równoznaczne z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ - i to zarówno w wypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również niezałatwienia jej w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Niezgodne z ww. przepisami prowadzenie przez organ postępowania uznać należy za przewlekłe prowadzenie sprawy. W ocenie Sądu brak jednak przyczyn, nakazujących zakwalifikowanie takiego przewlekłego prowadzenia przez PINB postępowania w sprawie, jako mającego miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Brak jest w sprawie dowodów, wskazujących na to, że organ w sposób zamierzony prowadził postępowanie opieszale; brak też powodów do uznania, że przewlekłe prowadzenie sprawy związane było z lekceważeniem skarżącego, charakteryzowało się działaniami pozorowanymi lub celowo zmierzało do ograniczenia przysługujących skarżącemu praw. Organ, co Sąd brał również pod uwagę, wskazał na braki kadrowe i konieczność prowadzenie wielowątkowych postępowań w zakresie budynku, w którym skarżący ma lokal stanowiący odrębną własność. Takie wyjaśnienie nie może być wprawdzie skuteczną obroną przed zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania, ale jako element rozważań może – zdaniem Sądu – wpływać na to, czy zachowanie organu ocenić należy, jako celowe i noszące znamiona rażącego naruszania prawa. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., w wypadku, o którym mowa w § 1 tego artykułu, sąd może orzec – z urzędu albo na wniosek strony – o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Grzywna ma charakter prewencyjny, zaś sąd orzekając o jej wymierzeniu i wysokości ustalonej grzywny powinien brać pod uwagę przede wszystkim rażąco długotrwały okres niezałatwienia sprawy, Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 stanowiący przekroczenie wielokrotne terminów ustawowych. W ocenie Sądu, ukaranie organu grzywną powinno następować tylko w takiej sytuacji, w której szczególne okoliczności sprawy przemawiają za tym, że samo stwierdzenie w drodze orzeczenia sądowego o przewlekłym prowadzeniu postępowaniu w sprawie przez organ może nie być wystarczające dla jego zdyscyplinowania, co przecież jest celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej zaś sprawie, takie szczególne okoliczności - w ocenie Sądu - nie wystąpiły. Odnośnie żądania zobowiązania PINB w [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca uwagę, że właściwość sądów administracyjnych wynika z art. 3 § 1 – 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest więc właściwym organem do wymierzania kar dyscyplinarnych pracownikom organów administracji publicznej lub zobowiązywania organów do takiego działania. W zakresie żądania skarżącego "orzeczenia na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153, poz. 1270 ze zm.), czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że mogą zaistnieć podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że zgodnie z art. 4 cyt. ustawy w sprawach w niej nieuregulowanych, do odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, a nie k.p.a., zaś postępowanie sądowe w sprawie o odszkodowanie toczy się według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (art. 8 pkt.1 cyt. ustawy). Z art. 7 pkt. 1 – 5 powołanej ustawy wynika stosowny tryb postępowania w sprawach odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Sąd administracyjny nie jest sądem właściwym do rozpoznania spraw w trybie ww. ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie Sygn. akt VII SAB/Wa 39/16 prawa, nie mieszczą się one ponadto w katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 1 – 3 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał jednak tę kwestię, ale wyłącznie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uznając, że poniesionymi przez skarżącego i wykazanymi kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia jego praw jest kwota uiszczonej opłaty sądowej 100 (sto) zł.