I SA/Rz 744/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2014 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej A.K. (dalej skarżąca) wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), argumentując wniosek mogącymi powstać trudnymi do odwrócenia skutkami dla strony oraz niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody w postaci zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty jedynego źródła utrzymania. W przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżanych decyzji przez Sąd, zaistnieje sytuacja, w której przywrócenie stanu poprzedniego będzie bardzo utrudnione, jeśli nie niemożliwe. Skarżąca zaznaczyła, że nie posiada dochodów ani oszczędności, które pozwoliłyby jej na zapłatę orzeczonego w decyzjach zobowiązania podatkowego, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, jak przewiduje skarżąca, zajęcie uzyskiwanych dochodów, a to z kolei – uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niej i jej rodziny. Podała, że po odliczeniu wszystkich kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostaje jej w miesiącu kwota około 600 zł. Wydatki na leki wynoszą ok. 150 zł, a na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych pozostaje ok. 450 zł. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że potencjalna egzekucja (w wyniku wykonania decyzji) może doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd w świetle tegoż wniosku skarżącej oraz materiału akt sprawy uznał, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, wynikające z ewentualnej próby wykonania zaskarżonych decyzji. Należy bowiem dodać, że skarżąca wniosła w sumie 9 skarg (sprawy o sygn. I SA/Rz 740-748/16, I SA/Rz 758/16) na decyzje Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego. Skarżąca skoncentrowała się na argumentach dotyczących stanu majątkowego, wykazaniu, że nie dysponuje określoną przez organ kwotą należną z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, podaniem jaką ewentualną dolegliwość mogłoby spowodować jej przymusowe egzekwowanie. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Skarżąca dopełniła tego obowiązku, przedstawiając swoją sytuację w trakcie postępowania o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawach których wniosła skargi, w tym m.in. w rozpoznawanej sprawie, podejmując działania zmierzające w kierunku dowiedzenia przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową. W rezultacie należy stwierdzić, że wykonanie decyzji w obecnej sytuacji skarżącej może zagrozić jej egzystencji i pozbawieniem jej podstawowych potrzeb, gdyż nie będzie miała ona środków na bieżące utrzymanie nawet w podstawowym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.