II FSK 1271/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia WSA (del.) Bożena Kasprzak, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3147/15 w sprawie ze skargi R. O. i K. K. – O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) oddala skargę; 3) zasądza od R. O. i K. K. – O. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 460 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3147/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. O. i K. K. – O. (dalej "strona", "skarżący"), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 26 lutego 2009r. Prezydent W. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą lokal mieszkalny nr [...] wraz z przynależnym pomieszczeniem gospodarczym nr [...], w kwocie 72 zł. Aktem notarialnym z dnia 16 października 2008 r. strona nabyła udział [...] o powierzchni 25,31 m² we współwłasności lokalu niemieszkalnego - garażu wielostanowiskowego na poziomie minus jeden przedmiotowego budynku mieszkalnego, uprawniającego do korzystania na zasadach wyłączności z miejsca garażowego oznaczonego nr [...]. Po wznowieniu postępowania, organ pierwszej instancji uchylił własną decyzję z dnia 26 lutego 2009 r. i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą lokal mieszkalny nr [...] wraz z przynależnym pomieszczeniem gospodarczym nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz udział [...] we współwłasności garażu podziemnego w tym samym budynku posiadającego księgę wieczystą nr [...] w kwocie 253 zł. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie zarzucając m. in. naruszenie art. 4 ust. 2 i art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010 nr 95 poz. 613), zwanej dalej "u.p.o.l.", przez nienaliczenie podatku od powierzchni użytkowej zmniejszonej o 50% mimo występowania mniejszej niż 220 cm wysokości kondygnacji garażowej w świetle, co nastąpiło w wyniku zignorowania przez organ podatkowy informacji pochodzących od podatnika i urzędów do których były kierowane zapytania. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 10 września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji odwołano się do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a i c, § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 150ł dalej w skrócie: ustawa o ochronie praw lokatorów). W ocenie organu odwoławczego wskazane przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oznacza to, iż powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. Organ odwoławczy wskazał, że niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Jednakże te niższe powierzchnie są uwzględnione (wyliczone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), a podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. W ocenie organu odwoławczego istotne również jest to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Okoliczność zaś, że podatnik ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego w miejscu gdzie wysokość jest poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalnia z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności (w określonym udziale) lokalu garażowego. 3. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 i art. 7a ust. 2 u.p.o.l., przez nienaliczenie podatku od powierzchni użytkowej zmniejszonej o 50%, mimo występowania mniejszej niż 220 cm wysokości kondygnacji garażowej w świetle, co nastąpiło w wyniku zignorowania przez organ podatkowy informacji pochodzących od podatnika i urzędów, do których były kierowane zapytania, 2) prawa proceduralnego: a) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez działanie w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, takie jak ignorowanie przez organ podatkowy informacji dostarczanych przez podatnika oraz instytucje, do których organ podatkowy kierował zapytania, a także nieuwzględnianie w decyzji istotnych fragmentów korespondencji od tych instytucji, powołanie się na prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy w podobnej sprawie z jednoczesnym pominięciem jego części istotnej dla rozstrzygnięcia przedmiotu odwołania tj., sposobu wyliczania powierzchni użytkowej kondygnacji garażowej; b) art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego a w szczególności pominięcie informacji przekazanej przez podatnika a uprawdopodobnionej przez pisma pytanych instytucji a także zanegowanie możliwości i potrzeby wykonania wizji lokalnej, która pozwoliłaby zweryfikować oświadczenie podatnika, że lokal garażowy ma mniej niż 220 cm wysokości w świetle konstrukcji, w konsekwencji czego przyjęto błędne założenie, że lokal ten jest wyższy i nie zastosowano obniżenia podatku zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. 4. Uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), WSA w Warszawie stwierdził, że organ powinien samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową garażu, a nie opierać się na domniemaniach, które wynikają z przepisów aktów wykonawczych powołanych w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję bez zweryfikowania danych istotnych z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., dotyczących przedmiotu opodatkowania, co nie jest zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, która wynika z treści art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. SKO założyło niejako, że skoro budynek został wybudowany zgodnie z wymogami procedury budowlanej, to również miejsce postojowe skarżącego (udział w lokalu niemieszkalnym – garażu) musi odpowiadać wymogom prawa budowlanego. SKO nie badało więc czy wysokość garażu, jest - jak podnosił skarżący - niższa niż 2,2 m. W rozpoznawanej sprawie dane z ewidencji nie mają rozstrzygającego znaczenia, gdyż do celów podatkowych istotne znaczenie ma nie tylko powierzchnia pomieszczeń garażowych, ale i wysokość kondygnacji, i to wysokość kondygnacji w "świetle". Wysokość garażu powinna być więc mierzona od posadzki nie do stropu, tylko do najniższego punktu instalacji konstrukcyjnych, pod warunkiem, że mają one charakter trwały. Ustalenie tych wszystkich danych dotyczących powierzchni użytkowej garażu, jak i jego wysokości, pozwoli na prawidłowe ustalenie powierzchni odpowiadającej udziałowi skarżącego w lokalu niemieszkalnym (garażu), stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 5. Od powyższego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i oddalenia skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji SKO z powodu braku przeprowadzenia oględzin przedmiotu opodatkowania (garażu) w celu ustalenia jego rzeczywistej powierzchni użytkowej i wysokości, co miało prowadzić do naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przeprowadzenie dowodu z oględzin jest zbędne dla ustalenia podstawy opodatkowania garażu wielostanowiskowego podatkiem od nieruchomości, jako że podstawa taka wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków (kartoteki lokalu) dla tegoż lokalu (garażu), 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) oraz § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie konieczności dokonywania fizycznego obmiaru powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego dla celów podatkowych przez organ podatkowy w sytuacji, gdy dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków są wystarczające dla ustalenia powierzchni użytkowej garażu z uwzględnieniem wymogów z art. 4 ust. 2 u.p.o.l., tj. w zakresie wysokości lokalu w świetle poniżej 2,20 m; - art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że użyte w tym przepisie pojęcie "wysokość w świetle" winno być rozumiane jako wysokość garażu mierzona od posadzki do najniższego punktu instalacji konstrukcyjnych o charakterze trwałym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego pojęcia i przepisu powinna oznaczać wysokość garażu mierzoną od posadzki do stropu z pominięciem wszelkich instalacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje 6.1. Na wstępie należy zaznaczyć, że w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, .bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (w przypadkach wymienionych w § 2 w/w artykułu). W rozpoznawanej sprawie sąd kasacyjny nie stwierdził przesłanek nieważności, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Tym samym zobligowany jest jedynie do oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego. Chociaż co do zasady w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, to w niniejszej sprawie zasadne jest odniesienie się najpierw do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż regulacje zawarte w tych przepisach determinują zakres koniecznych ustaleń faktycznych. 6.2. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, czy organy podatkowe ustalając wysokość podatku od nieruchomości są uprawnione – mając na względzie treść art. art. 4 ust. 2 u.p.o.l. - do dokonywania samodzielnych ustaleń dotyczących wysokości garażu, czy też są w tym zakresie związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. 6.3. Podstawę opodatkowania budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), przy czym – na podstawie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. – przy ustalaniu podstawy opodatkowania powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Przepis art. 21 § 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym natomiast, jakie dane dotyczące gruntów i budynków (lokali) są ujawniane w ewidencji, decydują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 63 ust. 3 wskazanego rozporządzenia pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 tej ustawy, obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. 6.4. Z uwagi na treść art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie objętym zapisami ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, publik. ONSAiWSA z 2009 r. nr 5, poz. 88). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na względzie porównanie brzmienia art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów podkreślić należy, że zasady wedle których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości (w obu przepisach mowa jest o "wysokości w świetle"). To oznacza natomiast, że organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości są w tym zakresie bezwzględnie związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej przedmiotowego garażu nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania udziału podatnika we własności tego lokalu. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane, czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania. W rozpoznanej sprawie nie było więc możliwości – wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji - prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (art. 194 Ordynacji podatkowej). Dane dotyczące powierzchni użytkowej lokali należą bowiem do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, których nie mogą one samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego. 6.5. Ponadto, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nie samo miejsce postojowe (jego powierzchnia), do którego stronie przysługuje prawo wyłącznego korzystania, a powierzchnia użytkowa garażu odpowiadająca posiadanemu przez skarżącego udziałowi we własności tego garażu. Miejsca postojowe wyznaczone w przedmiotowym garażu nie zostały wydzielone jako odrębne lokale. Ich powierzchnia nie może zatem stanowić podstawy opodatkowania. Wyodrębnionym lokalem niemieszkalny jest garaż wielostanowiskowy znajdujący się w budynku mieszkalnym. Podstawa opodatkowania wyliczona z uwzględnieniem powierzchni użytkowej całego lokalu (garażu) oraz wartości udziału skarżących we własności tego lokalu nie może więc sprowadzać się do powierzchni samego miejsca postojowego wyliczonej z zastosowaniem zasad określonych w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. 6.6. Podsumowując, słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, że zasady obliczania powierzchni użytkowej pomieszczenia (kondygnacji) wykazywanej w ewidencji gruntów i budynków są takie same, jak wskazane w art. 4 ust. 2 u.p.o.l Organ podatkowy związany jest zatem w tym zakresie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu samodzielnego ustalania powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego. 6.7. Wobec zasadności skargi kasacyjnej, stwierdzając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Z uwagi na zrzeczenie się rozprawy przez składającego skargę kasacyjną sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).