I GSK 1483/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3517/15 w sprawie ze skargi I. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3517/15, po rozpoznaniu skargi I. Ł. prowadzącej Niepubliczne Przedszkole "R.", w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2015 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] marca 2015 r. orzekającej o obowiązku zwrotu dotacji w wysokości 20.778,43 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami, w punkcie drugim w pozostałym zakresie skargę oddalił oraz w punkcie trzecim zasądził zwrot części kosztów postępowania. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że rozważając argumenty przedstawione w skardze należało stwierdzić, że są one częściowo trafne, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zwrotu dotacji w wysokości 20.778,43 zł z należnymi odsetkami tj. w części dotyczącej obowiązku zwrotu wydatków organu prowadzącego. W ocenie Sądu organ posłużył się treścią art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty obowiązującą od 22 kwietnia 2009 r. do 31 grudnia 2013 r. Jednakże wydając decyzję w czerwcu 2015 r. nie uwzględnił doprecyzowania przepisu, który wszedł w życie 31 marca 2015 r. Zatem organy rozpoznające sprawę nie uwzględniły, że wśród wydatków bieżących przedszkoli mieszczą się również wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 (z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego). Dlatego też organy orzekające dokonały nieprawidłowej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 z późn. zm. - obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1481, z późn. zm., dalej: u.s.o.) Organy orzekające w sprawie zakwestionowały wydatki na: 1) zakup materiałów reklamowych (balony i koszulki dla pracowników oraz reklama w informatorach branżowych) 2. zakup paliwa; 3) zakup radia i żarówek samochodowych ; 4wypożyczenie przyczepki ; 5) usługę remontową ; 6) zakup kostki brukowej. Zgodnie jednak z tym, że organy orzekające przy rozpoznawaniu sprawy nie uwzględniały doprecyzowania przepisu art. 90 ust. 3d u.s.o, a w szczególności poprzez możliwość rozliczenia z dotacji wydatków związanych z realizacją zadań samego organu prowadzącego, powinny ponownie dokonać ustalenia, czy wskazane wyżej wydatki nie mieszczą się w prawidłowo wyłożonej normie prawnej. Organ zatem mając na uwadze powyższe wydatki wskaże, czy mogą one być uznane za wydatki bieżące przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Co więcej może również się tak wydarzyć, że organ będzie zobowiązany do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy wydatki np. związane z samochodem są wydatkami podmiotu prowadzącego przedszkole i mieszczą się w wydatkach bieżących przedszkola. Nieprawidłowe zrekonstruowanie normy prawnej spowodowało, że to Sąd za organ musiałby dokonać stosownego ustalenia, co w ocenie Sądu zaprzeczałoby istocie postępowania sądowoadministracyjnego, którego zasadniczym celem jest kontrola legalności decyzji. Odnosząc się do możliwości sfinansowania z dotacji kosztów wyżywienia dzieci, to należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko organów rozpoznających sprawę. Rozliczenie kosztów wyżywienia dokonywane jest po zakończeniu każdego miesiąca, a naliczoną opłatę za następny miesiąc pomniejsza się o przysługujący odpis. Na marginesie należy zauważyć, że oprócz opłaty stałej umowa wspomina też o czesnym, które należne jest za każdy rozpoczęty miesiąc pobytu dziecka w placówce i z treści umowy w sposób jednoznaczny nie wynika czy jest to wspomniana opłata stała czy też inna. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że wydatki na wyżywienie oraz zajęcia dodatkowe były opłacane przez rodziców, więc finansowanie ich z dotacji prowadziłoby do podwójnego finansowania tych wydatków. Od przedmiotowego wyroku I. Ł. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oraz rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. strona wniosła o uchylenie w części zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 15 w zw. z art. 127 § 1 i art. 136, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.) przejawiające się w tym, iż Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił w części skargi skarżącej na ww. decyzję SKO w Warszawie wydanej z naruszeniem przepisów polegającym na naruszeniu zasady dwuinstancyjności, co doprowadziło do dokonania dowolnej oceny dowodów i braku jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, braku uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonej decyzji, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 9 k.p.a. przejawiające się w tym, iż Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił w całości skargi skarżącej na ww. decyzję SKO w Warszawie wydanej z naruszeniem przepisów polegającym na nie kwestionowaniu przez Burmistrza G., podczas wcześniejszych kontroli wydatków zakwestionowanych podczas kontroli w 2013 r. Należy podkreślić, iż zarówno w 2011 r. jak i 2012 r. z otrzymanej dotacji były pokrywane wydatki tego samego rodzaju np. w zakresie wyżywienia a stan prawny w tym zakresie nie uległ zmianie, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie zawarcie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez SKO w W. II naruszenie prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 67a i 14 ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U z 2016 r. poz. 1943 z późn. zm.) oraz art. 44, art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 z późn. zm.) w związku z art. 90 ust. 3f ustawy o systemie oświaty polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż brak jest podstaw prawnych do pokrycia z dotacji wydatków na wyżywienie oraz zajęcia dodatkowe, oraz że skarżąca powinna zadbać o wykazanie i udokumentowanie dofinansowania na konkretny cel, a organy kontrolujące powinny sprawdzać na ile środki pochodzące z dotacji służą w rzeczywistości działalności oświatowej, a nie zabezpieczeniu zysków podmiotów prowadzących. Dbałość o wykazanie i udokumentowanie dofinansowania na konkretny cel w ocenie Sądu oznacza, że składający wniosek o dotację powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, gdyż co do zasady to on powinien z wydatkowania publicznych pieniędzy się rozliczyć. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3517/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Podczas kontroli i postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji zakwestionowano wydatki na reklamę i wpisy w informatorach branżowych, balony reklamowe, koszulki reklamowe pracowników, paliwo do auta osobowego, radio samochodowe i żarówki samochodowe, wypożyczenie przyczepy, na usługę remontową, zakup kostki brukowej - w łącznej wysokości 20.778,43 złotych. Ponadto stwierdzono, że wydatki na naukę języka angielskiego, taniec i gimnastykę korekcyjną, treningi karate, rytmikę, zajęcia taneczne, dogoterapię, wsparcie psychologiczne - w wysokości 38.640 złotych są wydatkami opłacanymi w czesnym przez rodziców dzieci, zgodnie z zapisami statutu, umów z rodzicami oraz cennikiem umieszczonym na stronie internetowej przedszkola. Również wydatki na wyżywienie całodzienne - w wysokości 102.978,36 złotych są wydatkami opłacanymi w czesnym przez rodziców dzieci, zgodnie z zapisami statutu, umów z rodzicami oraz cennikiem umieszczonym na stronie internetowej przedszkola. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt I ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. Natomiast w pkt I ppkt 1) i pkt 2) petitum skargi kasacyjnej strona zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał oceny legalności decyzji ostatecznej, to spełnia ona wymogi z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Decyzja ostateczna zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6) oraz konieczne elementy uzasadnienia (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa). Nie naruszono również zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa) oraz prawa do odwołania (art. 127 § 1 k.p.a.), ponieważ sprawa została dwukrotnie rozpoznana przez właściwe organy administracji publicznej. Nie poddaje się kontroli kasacyjnej zarzut naruszenia art. 136 k.p.a., ponieważ artykuł ten zawiera cztery jednostki redakcyjne (paragrafy), ponadto organ odwoławczy nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Sąd I instancji nie naruszył również zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady informowania stron (art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a.) akceptując sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję ostateczną. Należy podkreślić, że skoro sprawa dotyczyła dotacji udzielonej na 2012 r., to poza jej zakresem pozostawały okoliczności faktyczne dotyczące lat 2011 i 2013. Należy również podkreślić, że zasadniczym ustaleniem dokonanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, niepodważonym przez autora skargi kasacyjnej było to, że w roku 2012 przedszkole poniosło wydatki na naukę języka angielskiego, taniec i gimnastykę korekcyjną, treningi karate, rytmikę, zajęcia taneczne, dogoterapię, wsparcie psychologiczne w wysokości 38.640,00 złotych opłacone w czesnym przez rodziców dzieci oraz wydatki na wyżywienie całodzienne w wysokości 102.978,36 zł., również opłacone w czesnym przez rodziców dzieci. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono, między innymi naruszenie art. 252 ust. 1 u.f.p. przez błędną wykładnię. Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1) i 2) u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dokonując niepodważonych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przed wydaniem decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi miało obowiązek najpierw ustalenia, czy udzielona dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; czy została pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Ustalając, że zaistniała jedna z tych przesłanek organ odwoławczy był obowiązany określić kwotę dotacji podlegającą zwrotowi. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o systemie oświaty. Następnie działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ustaliło prawidłowo kwotę podlegającą zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa materialnego akceptując jego zastosowanie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenie i pogląd organu administracji publicznej, że w sytuacji kiedy wydatki na wyżywienie oraz zajęcia dodatkowe były opłacane przez rodziców, to ich finansowanie z dotacji prowadziłoby do podwójnego finansowania. Ponadto prawidłowo ustalono, że brak było podstaw prawnych do finansowania z dotacji zajęć dodatkowych oraz kosztów wyżywienia. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.