II SA/Sz 1078/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 290) oraz art. 51 ust. 4 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany zamienny związany ze zmianą sposobu użytkowania wraz z przebudową części lokalu mieszkalnego na lokal usługowy przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta [...] oraz nałożył na A.T. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, iż inwestor w [...] r. dokonał zmiany sposobu użytkowania części parteru lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal usługowy. Obecnie lokal ten składa się z: łazienki, przedsionka, pomieszczenia handlowego, przygotowalni i magazynu. Posiada on instalacje: wodno-kanalizacyjną i elektryczną. W pomieszczeniu handlowym wykonano w ścianie zewnętrznej okno podawcze zamykane roletą. Nad oknem zamontowano w ok. [...] roku markizę konstrukcji metalowej o wymiarach około [...] m, pokrytej materiałem z PCV. Zdaniem organu, ponieważ inwestor nie okazał stosownego pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania rozpatrywanego lokalu, zatem zasadne stało się przyjęcie, że nastąpiła w tym wypadku samowolna zmiana sposobu jego użytkowania. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] r., nałożył na właściciela obiektu obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez dostarczenie wymaganej dokumentacji. A.T. wspomnianą dokumentację przedłożył w dniach [...] r. (trzy egzemplarze projektu zamiennego) oraz [...] r., [...] r. i [...] r. (dokumentację uzupełniającą). Po przeanalizowaniu złożonej dokumentacji, organ stwierdził, że obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] r., dotyczący wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, został wykonany. Według oświadczenia osoby uprawnionej, dokumentacja została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a roboty budowlane nie wpłynęły negatywnie na wytrzymałość elementów konstrukcyjnych. W odwołaniu z dnia [...] r., J.G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego po upływie terminu nałożonego przez organ na A.T. "do złożenia tegoż dokumentu - wykonanie tego obowiązku zostało określone do dania [...] r." Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a., poprzez uniemożliwienie zapoznania się z przedmiotowym zamiennym projektem budowlanym w trakcie postępowania wyjaśniającego, z uwagi na udostępnienie niepełnych akt pełnomocnikowi odwołującej się w dniu [...] r., w tym niemożności zapoznania się z projektem budowlanym. Skarżąca wniosła o "uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji". Decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowej części obiektu budowlanego miała miejsce w [...] r. Powołując się na treść art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wyjaśnił, że wprowadzonych tą ustawą nowych regulacji dotyczących sposobu załatwiania spraw samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (zawartych w dodanym art. 71 a), nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia dokonanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takim przypadku przepis nakazuje stosować przepisy dotychczasowe. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. Organ wyjaśnił, że w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na inwestora obwiązek wykonania określonych czynności (wskazanych w tej decyzji) w celu doprowadzenia wykonanych robót budowalnych do stanu zgodnego z prawem, zaś inwestor obowiązek ten wykonał. Jednocześnie z przedłożonych dokumentów wynika, że objęte niniejszym postępowaniem roboty budowalne nie naruszają norm materialno-prawnych, nie stanowią zagrożenia dla ludzi lub mienia i nie pogarszają warunków korzystania z przedmiotowego budynku. Z aktualnej oceny technicznej (pkt [...] uzupełnionego projektu budowlanego – OPINIA TECHNICZNA) nie wynika konieczność wykonania jakichkolwiek robót budowlanych, w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy zauważył, że w zaskarżonej decyzji organ powiatowy przez pomyłkę wskazał, jako podstawę jej wydania, art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zamiast art. 51 ust. 3 tej ustawy, jednakże zarówno z sentencji tej decyzji, jak i jej uzasadnienia prawnego i faktycznego wynika niezbicie, że decyzja ta została wydana właśnie w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 wspomnianej ustawy - w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. Powyższa pomyłka nie stanowi zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że decyzja organu odwoławczego w swojej sentencji przywołuje właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia organu powiatowego. J.G. nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – poprzez zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego po bezskutecznym upływie terminu nałożonego przez organ administracji na A.T. do złożenia szeregu dokumentów, podczas gdy organ winien po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego w decyzji z dnia [...] roku sprawdzić wykonanie nałożonych na inwestora obowiązków, a w razie ich niewykonania wydać decyzję o rozbiórce obiektu lub jego części bądź doprowadzeniu do stanu poprzedniego, zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, - naruszenie prawa materialnego – art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku posiadania przez A.T. prawa do dysponowania nieruchomością, w tym w szczególności braku posiadania zgody współwłaściciela J.G. na dokonywanie inwestycji budowlanych w częściach wspólnych budynku stanowiącego własność skarżącej i A.T., - naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. – poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej zapoznania się z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed organem pierwszej instancji, z uwagi na udostępnienie pełnomocnikowi strony niepełnych akt sprawy w dniu [...] r. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi orzekającemu w pierwszej instancji a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że oświadczenie A.T. o tym, że posiada on prawo do dysponowania nieruchomością nr [...] obręb [...] w jednostce ewidencyjnej [...] jest niezgodne z prawdą. Wymieniony nigdy nie uzyskał zgody współwłaściciela budynku na dokonywanie ingerencji w części wspólne budynku położonego w [...] przy ul. [...]. Dodała, że wykonane samowolnie przez A.T. prace budowalne - polegające m.in. na wykonaniu w ścianie zewnętrznej budynku okna podawczego, a także zamontowanie na ścianie zewnętrznej budynku nad oknem markizy konstrukcji metalowej o wymiarach [...] cm – ingerują w części wspólne budynku (w ścianę zewnętrzną budynku). Na tego rodzaju ingerencję należy przedstawić zgodę drugiego ze współwłaścicieli budynku. Skarżąca wskazała ponadto, że uniemożliwiono jej zapoznanie się z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed organem I instancji. Pełnomocnik skarżącej dokonał przejrzenia akt, wykonano także fotokopie, które zapisano na nośniku danych. Po przejrzeniu, uporządkowaniu, opisaniu i przeanalizowaniu fotokopii akt sprawy stwierdzono, że akta są niepełne, brakuje bowiem kart od [...] do [...], od [...] do [...], a także od [...] do [...]. Przez uniemożliwienie dostępu do pełnych akt sprawy organ I instancji naruszył zasadę jawności postępowania, zasadę prawdy obiektywnej, a także uniemożliwił stronie możliwość realizowania praw przysługujących w postępowaniu administracyjnym – w tym w szczególności prawo do zapoznania się aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie znajdując podstaw do zmiany wydanego w sprawie rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik uczestnika A.T. wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. oraz fotografii, które przedłożył do akt w ilości 5 sztuk. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił wnioski dowodowe złożone na rozprawie przez pełnomocnika uczestnika, uznając, że nie przyczynią się one do wyjaśnienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1647 ze zm. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że niniejsze postępowanie dotyczy robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego na lokal usługowy, której dokonano w [...] r. (co nie było dotychczas kwestionowane przez skarżącą). Z uwagi na powyższe, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, należy mieć na uwadze treść art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r., nr 93, poz. 888 ze zm.), zgodnie z którym przepisu art. 71a, ustawy Prawo budowlane, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich wypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe, przy czym wspomniana ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu aktualnym na dzień 30 maja 2004 r.), zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne; 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń (art. 71 ust. 2 cytowanej ustawy). W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 ust. 3 wspomnianej ustawy). Jak więc wynika z powyższego, w niniejszej sprawie – dotyczącej robót budowlanych, związanych ze zmianą sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego na lokal usługowy na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], dokonaną przed dniem 31 maja 2004 r. - mają zastosowanie przepisy art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane. Z kolei w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (w brzmieniu aktualnym na dzień 30 maja 2004 r.), przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy art. 35, z wyjątkiem przepisu ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się odpowiednio (art. 51 ust. 3 cytowanej ustawy). W razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 4 ww. ustawy). W niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na inwestora (decyzją z dnia [...] r.) obowiązek wykonania określonych w tej decyzji czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez dostarczenie w określonym terminie: inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej zrealizowanych robót budowlanych, wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, opinii technicznej wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane określającej zgodność wykonanych robót budowlanych z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego rozpatrywanych robót budowlanych wykonanego przez uprawnioną osobę wraz z zaświadczeniem i wpisem projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] delegatura w [...] dotyczącej zmian w elewacji na parterze budynku. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, inwestor nałożone na niego obowiązki wykonał. Jednocześnie organy ustaliły, że objęte niniejszym postępowaniem roboty budowlane nie naruszają norm materialno-prawnych, nie stanowią zagrożenia dla ludzi lub mienia i nie pogarszają warunków korzystania z przedmiotowego budynku. Z aktualnej oceny technicznej nie wynika konieczność wykonania jakichkolwiek robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, przy czym inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki niezbędne do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego związanego ze zmianą sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego na lokal usługowy. Wbrew stanowisku skarżącej, słusznie też uznały organy, że w ramach opisanej zmiany sposobu użytkowania nie były prowadzone takie prace, które wymagałyby ingerencji w części wspólne budynku wymagającej zgody jego współwłaścicielki – J.G. Zdaniem skarżącej do takich prac należy zaliczyć wykonanie w ścianie zewnętrznej budynku okna podawczego oraz zamontowanie markizy nad oknem. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy za uzasadniony należy jednak uznać pogląd, że roboty budowlane wykonane przez inwestora, mimo, że dotyczą ściany zewnętrznej, a więc co do zasady części wspólnej budynku, były wykonywane w lokalu stanowiącym odrębną własność A.T. Tak bowiem należy ocenić wymianę okna konkretnego mieszkania. Nie można bowiem przyjąć, że okna konkretnego mieszkania są częścią wspólną. Nieruchomość wspólną stanowią bowiem części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz.U. z 2015 r., poz. 1892). Odmienne przyjęcie oznaczałoby też, że obowiązki utrzymania okien mieszkania nie spoczywają na jego właścicielu, a na wspólnocie, co nie jest zasadne. Takie stanowisko zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 486/10). Zdaniem Sądu, podzielając w pełni to stanowisko, należy uznać, że wymiana okna – z zachowaniem jego wymiarów bez konieczności zmiany szerokości czy wysokości otworu okiennego – nie wymagała zgody współwłaścicielki budynku. Natomiast zamontowanie markizy nad oknem niewątpliwie nie było objęte pracami prowadzącymi do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu - wykonanymi w [...] r. Prace te zostały wykonane znacznie później - w [...] r. - a zatem już po wspomnianej zmianie sposobu użytkowania lokalu wobec czego nie mogły zostać objęte zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowalne – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego po bezskutecznym upływie terminu nałożonego przez organ administracji na A.T. do złożenia szeregu dokumentów, należy uznać zarzut ten za nieuzasadniony. Jak już wyjaśniono powyżej, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu aktualnym do dnia 30 maja 2004 r. Wobec tego należy wskazać, że cytowana przez skarżąca treść art. 51 ust. 3 (w brzmieniu aktualnym obecnie) - która wskazuje na konieczność sprawdzenia – po upływie terminu - wykonania nałożonego obowiązku a w wypadku jego niewykonania – także wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast przepis art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowalne w brzmieniu aktualnym do dnia 30 maja 2004 r. stanowił, że właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy art. 35, z wyjątkiem przepisu ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 51 ust. 4 tej ustawy, w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepisy te nie wskazywały zatem w jakim terminie wymagane jest sprawdzenie wykonania obowiązków ani w jakim terminie winna zostać wydana stosowna decyzja w razie niewykonania tych obowiązków. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu wskazywanych przez skarżącą przepisów. Na marginesie jedynie należy dodać, że termin wskazany w art. 51 ust. 1 pkt 2 "ma jedynie charakter procesowy. Może być zatem ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy, może też zostać wydłużony na żądanie stron" (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2009 r., II OSK 608/08, LEX nr 558432). Nie sposób także zgodzić się z podnoszonym przez stronę zarzutem naruszenia art. 7 i art. 73 k.p.a. – poprzez uniemożliwienie jej zapoznania się z dokumentacją znajdującą się w aktach w trakcie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji, z uwagi na udostępnienie pełnomocnikowi strony niepełnych akt sprawy. Należy podkreślić, że wskazywane przez skarżącą karty [...], [...], [...] (z wyjątkiem karty [...], na której znajduje się pismo inwestora) – składają się na dokumentację projektową, stanowiącą wraz z teczką zasadniczą komplet akt. Jak wynika z notatki na karcie [...], pełnomocnik skarżącej w dniu [...] r. – przed zapoznaniem się z aktami został poinformowany o możliwości sporządzania notatek, wykonywania zdjęć, a w razie wątpliwości także zadawania pytań, przy czym takich pytań pełnomocnik wówczas nie zadawał. Co więcej w piśmie przewodnim sporządzonym już po zapoznaniu się z aktami - z dnia [...] r. - pełnomocnik skarżącej wniósł jedynie "po uzyskaniu dostępu i analizie akt przedmiotowej sprawy" o przesłanie mu pisma z dnia [...] r., informującego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zmiany sposobu użytkowania części parteru lokalu mieszkalnego na usługowy na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z pisma tego nie wynika, by pełnomocnik stwierdził w trakcie zapoznawania się z aktami braku jakiejkolwiek ich części. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, a przy tym nie wynika z nich także jaki wpływ mogło mieć wskazywane przez stronę uchybienie na wynik sprawy. Jak wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że podstawą uchylenia decyzji nie może być jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania, lecz jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już zaznaczono powyżej, strona na jakiekolwiek tego rodzaju naruszenia przepisów nie wskazała. W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze w sprawie do robót budowlanych we wskazanym wyżej zakresie, nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności, zaś inwestor zobowiązanie to wykonał. Należy podkreślić, że od decyzji o nałożeniu obowiązków przysługiwały środki zaskarżenia, w tym skarga do sądu administracyjnego. Zaznaczenia wymaga, że w razie spełnienia wymagań określonych w przepisach prawa organy nadzoru budowlanego nie mogą odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Tym samym Sąd rozpoznający sprawę uznał, że zasadnie wydana została decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Należy przy tym zgodzić się z organem odwoławczym, że pomyłkowe wskazanie w decyzji organu powiatowego jako podstawy jej wydania art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zamiast art. 51 ust. 3 tej ustawy nie stanowiło podstawy do uchylenia tej decyzji, zwłaszcza, że z treści jej uzasadnienia wynikało, że decyzję wydano na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane – w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.