I FZ 98/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1413/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 21 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień, maj, lipiec, październik-grudzień 2012 r., zobowiązania podatkowego za czerwiec, sierpień, wrzesień 2012 r. oraz podatku do zapłaty za kwiecień - grudzień 2012 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 22 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1413/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił E.A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 21 lipca 2016 r. przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień, maj, lipiec, październik-grudzień 2012 r., zobowiązania podatkowego za czerwiec, sierpień, wrzesień 2012 r. oraz podatku do zapłaty za kwiecień - grudzień 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego. Nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie. Skarżący ograniczył się w tym zakresie do samego sformułowania wniosku, zatem brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). poprzez błędną wykładnię objawiającą się stwierdzeniem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzeni znacznej szkody oraz że powstałe po jej wykonaniu skutki nie byłyby trudne do odwrócenia. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że pozbawienie skarżącego środków finansowych prowadzi do znacznego zmniejszenia zasięgu i możliwości prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, a w ostateczności do utraty klientów i zamknięcia firmy. Spowoduje również problemy z regulowaniem bieżących zobowiązań związanych z codziennym życiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Zawierał on jedynie wskazanie, że wykonanie decyzji określającej obowiązek zapłaty podatku w takiej kwocie skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu mając tylko takie dane, oparł się na nich i prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Na marginesie należy zauważyć, że bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wskazanie nowych okoliczności, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na etapie rozpoznawania omawianego wniosku dysponował danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.