II SA/Wa 1128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P.Z. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (dalej CWKL) w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Z. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu [...] marca 2015 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej RWKL) działając na skierowanie Dowódcy [...] w [...] w celu ustalania zdolności do zawodowej służby wojskowej P. Z. wydała orzeczenie nr [...], w którym w grupie schorzeń powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej rozpoznała zaburzenia stresowe pourazowe utrwalone § 67 pkt 4 i uznała [...] P. Z. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Uznano, że schorzenie to pozostaje w związku ze służbą wojskową na podstawie zał. Nr 1 rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. i w związku z tym zaliczono orzekanego od lutego 2015 r. do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, do trzeciej grupy w związku ze służbą wojskową oraz do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. W wyniku wniesionego odwołania powyższe orzeczenie zostało uchylone a powodem uchylenia był wniosek skarżącego, w którym podał, iż w orzeczeniu nie uwzględniono dalszego leczenia w PZP. Do odwołania została dołączona karta informacyjna Kliniki [...] z dnia [...] maja 2015 r. dotycząca kolejnego trzeciego pobytu na obserwacji, w której rozpoznano mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne (F41.2) oraz przebyte zaburzenia stresowe pourazowe (F43.1). RWKL po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zleceniu dodatkowych konsultacji specjalistycznych, w tym psychiatrycznej z dnia [...] listopada 2015 r., wydała w dniu [...] grudnia 2015 r. orzeczenie nr [...]. Dominującym rozpoznaniem w tym orzeczeniu są stwierdzone mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne utrwalone, kwalifikowane wg § 66 pkt 3 powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz skutkujące inwalidztwem III grupy w związku ze służbą wojskową, gdyż schorzenie to uznano za pozostające w związku ze służbą wojskową na podstawie zał. Nr 2 rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. Natomiast przebyte zaburzenia stresowe pourazowe nie powodują niezdolności do zawodowej służby wojskowej i zostały wyszczególnione w grupie schorzeń współistniejących. Zdaniem CWKL ustalenia powyższe zostały oparte na podstawie stosownej dokumentacji z leczenia, konsultacjach specjalistycznych i są zgodne ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W odwołaniu od tego orzeczenia P. Z. wskazał, że RWKL określiła obustronne osłabienie słuchu typu odbiorczego jako niepozostające w związku ze służbą wojskową. Zdaniem skarżącego tak duże osłabienie słuchu mogło powstać jedynie wskutek ostrego urazu akustycznego spowodowanego dźwiękiem o bardzo wysokim natężeniu (eksplozja, huk powyżej 130 dB), tj. w wyniku ostrzału bazy w trakcie misji [...]. CWKL rozpoznając odwołanie podkreśliła, że P. Z. nie kwestionował rozpoznania kwalifikowanego wg § 66 pkt 3 powodującego niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Odnosząc się do kwestii ustalonego braku związku ze służbą wojskową schorzenia w punkcie 5 rozpoznania, tj. obustronnego osłabienia słuchu typu odbiorczego kwalifikowanego wg § 21 pkt 2, to CWKL wyjaśniła, że związek schorzeń ze służbą wojskową jest określany wtedy, gdy warunki służby wojskowej na zajmowanych przez żołnierza stanowiskach, przyczyniły się do powstania lub ujawnienia tych schorzeń, lub gdy schorzenia są następstwem wypadków pozostających w związku ze służbą wojskową. Wszystkie schorzenia, które pozostają w związku ze służbą wojskową zostały skatalogowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567) ze zmianą w dniu 17 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 425). Rozporządzenie to zawiera dwa załączniki: Zał. Nr 1 - to jest wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Z powodu schorzeń wymienionych w załączniku Nr 1 przysługują świadczenia odszkodowawcze. Natomiast Zał. Nr 2 jest wykazem chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Przepis ten stanowi, że schorzenie wymienione w załączniku Nr 2 pozostaje w związku ze służbą wojskową ale nie powoduje świadczeń odszkodowawczych. Trwały ubytek słuchu jest wymieniony w zał. Nr 1 rozporządzenia MON z 31 marca 2003 r. jednak nie stwierdzono, aby zajmowane przez orzekanego stanowisko służbowe spełniało kryteria tego załącznika. Brak jest również dokumentów wskazujących na to, aby schorzenie narządu słuchu było następstwem wypadku. W celu wyjaśnienia zarzutu zawartego w odwołaniu CWK wystąpiła do Dowódcy [...] w [...] z zapytaniem, czy w sprawie P. Z. było prowadzone postępowanie powypadkowe. W odpowiedzi Dowódca [...] poinformował, że w sprawie zainteresowanego nie prowadzono postępowania powypadkowego. Ponadto porównano wcześniej wydane orzeczenia przez RWKL w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] listopada 2011 r., w których rozpoznano m.in. lewostronne upośledzenie słuchu § 21 pkt 1 i ustalono, że schorzenie to pozostaje bez związku ze służbą wojskową, a orzekanego uznano za zdolnego do służby poza granicami państwa. CWKL ustaliła też, że z charakterystyki stanowiska służbowego w PKW [...] zmiana wynika, że orzekany był narażony na działanie hałasu impulsowego, a pogorszenie słuchu w takiej sytuacji związane jest z wystąpieniem urazu akustycznego, w wyniku którego wszczynane jest postępowanie powypadkowe. Dalej CWKL stwierdziła, że w wywiadzie epidemiologicznym (dokument wystawiany przez lekarza żołnierzowi powracającemu z misji poza granicami państwa), jak i w oświadczeniu orzekanego o stanie zdrowia dla celów komisji lekarskiej z dnia [...] października 2011 r., nie ma żadnej wzmianki o wypadku. Badanie audiometryczne i konsultacja laryngologiczna z dnia [...] października 2011 r. wykazały lewostronne upośledzenie słuchu na tony wysokie, podobnie jak przed misją. Dane te, zdaniem CWKL, wskazują, że w trakcie komisji lekarskiej po powrocie z misji nie było danych wskazujących na wystąpienie urazu akustycznego, który wiązałby się z pogorszeniem słuchu u orzekanego. Nadto do dnia wydania orzeczenia przez CWKL nie zostało wszczęte postępowanie powypadkowe w sprawie zgłaszanego w odwołaniu wypadku na misji. Podstawą zaś do orzeczenia uszczerbku na zdrowiu w przypadku schorzeń związanych z wypadkiem jest wdrożenie takiego postępowania przez dowódcę jednostki wojskowej i wydanie przez właściwy wojewódzki sztab wojskowy kwalifikacji prawnej. CWKL wskazała, że w całej dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej w sprawie [...] P. Z. brak jest kwalifikacji prawnej [...] dotyczącej wypadku stwierdzającego uraz akustyczny pozostający w związku ze służbą wojskową. Dlatego schorzenie w punkcie 5 rozpoznania pozostaje bez związku ze służbą wojskową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wniesionej wyłącznie w części orzeczenia dotyczącego określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej P. Z. zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 24 § 1 ust. 1 pkt. 5 i następnymi k.p.a. oraz w zw. z per analogia do § 31 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach z dnia 3 czerwca 2015 r., poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., a które to zostało wydane i podpisane przez przewodniczącego składu tej samej komisji przy wydaniu Orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylonego uprzednio w całości na mocy orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu orzeczniczego drugiej instancji w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej oraz uchylenie orzeczenia organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, z powodu popełnienia przez organ orzeczniczy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Nadto domagał się zawarcia w treści wyroku wytycznych i wskazówek, które będą wiązać organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że pierwszym orzeczeniem jakie zostało wydane w tym procesie orzeczniczym było orzeczenie RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Orzeczenie to zostało wydane i podpisane w składzie: Przewodniczący: [...]. J. M. Członkowie: [...] Z. A. i [...] S.J. Orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] marca 2015 r., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P. Z.— uchylone zostało przez CWKL w W. orzeczeniem CWKL w W. nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Orzeczenie to wydane zostało i podpisane w składzie: Przewodniczący: [...] P.J. Członkowie: [...] R.S. i [...] w st. spocz. lek. J. I. Po ponownym rozpoznaniu sprawy przez RWKL w [...] — komisja w składzie: Przewodniczący: [...] J.M. Członkowie: [...] H.D. i [...] S. A.- wydała orzeczenie RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Orzeczenie powyższe stało się przedmiotem kontroli instancyjnej dokonanej przez CWKL w W., która po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydała orzeczenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w składzie: Przewodniczący: [...] Z. J. Członkowie: [...] W. M. i [...] w st. spocz. lek. M. S. Skarżący wskazał, że po dokonaniu zestawienia poszczególnych orzeczeń komisji lekarskich oraz składu w jakim orzeczenia te zostały wydane doszedł do wniosku, że naznaczone one są wadą skutkującą wprost do uznania, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania orzeczniczego, bowiem skład komisji lekarskiej przy wydaniu orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. naruszył wprost dyspozycję art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która mówi o tym, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zasada ta ma zastosowanie również w przypadku, gdy na skutek wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej dojdzie do ponownego procedowania nad tą samą sprawą i wobec tego samego obywatela. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazał, że jest on chybiony i nie zasługuje na orzeczenie. Orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. zostało uchylone w całości przez orzeczenie CWKL nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zatem nie funkcjonuje w obiegu prawnym i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Wskazany art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Regulacja ta odnosi się zatem do sytuacji gdyby w postępowaniu organu II instancji brał udział orzecznik, który już orzekał w sprawie w I instancji tj. gdyby orzecznik z RWKL w [...] brał udział w wydawaniu orzeczenia na szczeblu CWKL w W. Sytuacja taka nie miała miejsca. Dalej organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia MON z 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.); wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy. RWKL w [...] posiada w strukturze orzeczniczej 4 1/2 etatu lekarza orzecznika, zatem zawsze może zaistnieć okoliczność, że ktoś z lekarzy będzie orzekał także w rozpoznawaniu sprawy uprzednio uchylonej przez organ nadrzędny i przekazanej do ponownego rozpatrzenia. Nie ma to jednak znaczenia w sprawie, gdyż brak jest wymogu wyłączenia pracownika organu I instancji na etapie ponownego rozpatrywania sprawy po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest jedynie kwestia stwierdzonej u skarżącego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska wydając w tej sprawie orzeczenie, które jest decyzją. Od orzeczenia służy odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania - skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji podmiocie leczniczym (art. 5 ust. 7 tej ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Kontrola dokonana przez Sąd w tym zakresie pozwala na przyjęcie, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Obrony Narodowej, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma charakter szczególny. Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań stanu fizycznego, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań celem weryfikacji dotychczasowych. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Podkreślić należy, że skarżący wyraźnie zaznaczył, że skarży jedynie orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w zakresie ustalenia zdolności do służby wojskowej, przy czym w żaden sposób nie kwestionował ustalonego przez CWKL w [...] schorzenia – mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne utrwalone określone w § 66 pkt 3. Minister Obrony Narodowej w dniu 8 stycznia 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r., poz. 80 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia określa ono wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 3 są określane w załączniku do nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób i ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2 określa załącznik 2 do rozporządzenia. CWKL uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby wojskowej z powołaniem się na § 66 pkt 3 załącznika nr 1 rozporządzenia – zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone. Zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 66 pkt 3 schorzenia te dotyczą stanów opornych na leczenie, znacznie upośledzających sprawność ustroju i funkcjonowanie społeczne, a u badanych rozpoznanie należy ustalać z uwzględnieniem dokumentacji z leczenia w oddziale psychiatrycznym i w PZP. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem komisje lekarskie rozpoznanie ustaliły po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną z leczenia szpitalnego skarżącego w Klinice [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MON w [...] w okresie od [...] czerwca do [...] lipca 2014 r. oraz od [...] października do [...] listopada 2014 r. rozpoznanie kliniczne zaburzenia stresowe pourazowe (F43.1) i od [...] kwietnia do [...] maja 2015 r. – rozpoznano mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne (F41.2) oraz przebyte zaburzenia stresowe pourazowe (F43.1). Prawidłowo zatem CWKL przeprowadziła postępowanie orzecznicze z uwzględnieniem wymogów rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. Prawidłowo też zastosowała przepisy wskazanego rozporządzenia, bowiem postępowanie zostało wszczęte [...] lutego 2015 r. - skierowanie skarżącego do RWKL w [...] w celu orzeczenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na zajmowanym stanowisku wystawione przez dowódcę jednostki wojskowej nr [...]. Rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 6 czerwca 2015 r. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1355) w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761). Zgodnie z § 27 wskazanego powyżej rozporządzenia sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przez CWKL i RWKL art. 24 § pkt 5 k.p.a. oraz § 31 ust. 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Jak już wcześniej wskazano przepisy powołanego przez skarżącego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. Nadto wskazane rozporządzenie nie zawiera jednostki redakcyjnej - § 31 ust. 6. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skoro, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, a orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, to w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie takiej zdolności orzekające organy mają obowiązek stosować wszystkie ogólne zasady postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne winno być zatem prowadzone w zgodzie z wyrażoną w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., zasadą prawdy obiektywnej oraz z unormowaną w art. 9 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Realizacji tych dwóch zasad służy m. in. instytucja wyłączenia pracownika (przepisy art. 24 – 27 k.p.a.). Skarżący podniósł, że w postępowaniu orzeczniczym naruszony został przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem pracownik RWKL w [...] M. J. brał udział w wydaniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. uchylonego orzeczeniem CWKL nr [...] z dnia [...] października 2015 r., a następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wydaniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd stwierdza, że orzeczenie RWKL z dnia [...] marca 2015 r. zostało uchylone, tym samym nie funkcjonuje w obiegu prawnym. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. "pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji". Nie oznacza to jednak, iż przepis ten wymaga wyłączenia pracowników organów I instancji (w tym wypadku RWKL w [...]) na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest bowiem udziałem w "wydaniu zaskarżonej decyzji" - por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II OSK 446/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela tę ocenę prawną, ponieważ rozpoznanie sprawy po raz kolejny, na skutek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy (art. 138 § 2 k.p.a.) nie jest rozpoznaniem sprawy na skutek wniesienia odwołania od pierwszego jej rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie ma również uzasadnionej podstawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 786 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.