II OZ 410/17

Dnia 18 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 33/17 o odrzuceniu skargi G. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 33/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gdańsku odrzucił skargę G. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PWINB) w Gdańsku z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż zaskarżone postanowienie PWINB z dnia [...] listopada 2016 r. zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 listopada 2016 r. A zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącego w dniu 23 grudnia 2016 r. Skarżący wniósł natomiast skargę w dniu 27 grudnia 2016 r. (data nadania skargi do organu). Wskazując na powyższe sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, Ppsa). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżył je w całości i zarzucił temuż orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wnosząc o uchylenie tegoż postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Ponadto wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi z uwagi na niemożność dochowania określonego przez ustawodawcę terminu przez skarżącego. W uzasadnieniu podniesiono, że w okresie świątecznym u skarżącego nastąpił nawrót dolegliwości bólowych kolana, co zmusiło go, mimo Świąt Bożego Narodzenia, do zastosowania leczenia zachowawczego. Ponadto skarżący wnosi o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżone przez G. D. postanowienie PWINB w Gdańsku z dnia [...] listopada 2016 r., doręczono pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo w dniu 23 listopada 2016 r. Termin trzydziestu dni do wniesienia skargi upływał zatem 23 grudnia 2016 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę pocztą 27 grudnia 2016 r. (zob. k. 9 akt sądowych), więc niewątpliwie uchybił terminowi do jej wniesienia, przepisanemu – jak była mowa wyżej – art. 53 § 1 Ppsa. Wniesienie skargi po upływie terminu obligowało sąd wojewódzki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, co też sąd I instancji zgodnie z prawem uczynił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie podważa kontrolowanego postanowienia. Odnosząc się do argumentów podanych przez pełnomocnika skarżącego należy zauważyć, że ustawa Ppsa nie zawiera takiego przepisu, z treści którego można by było wyprowadzić normę prawną, iż ze względu na zły stan zdrowia skarżącego byłby zwolniony z obowiązku wniesienia skargi w terminie. Ponadto wszelkie działania strony skarżącej podejmowane w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinny się mieścić w ramach obowiązujących przepisów prawa. Na marginesie należy zwrócić uwagę pełnomocnikowi skarżącemu odnośnie przywołanej wyżej argumentacji zażalenia, że skoro został on umocowany do działania w imieniu swojego mocodawcy w przedmiotowej sprawie, to zupełnie niezrozumiałym jest powoływanie się przez niego na dolegliwości zdrowotne swojego mandanta. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji