II SA/Rz 738/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S., A. K. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki -skargę oddala- Przedmiotem skargi [...] wspólników spółki cywilnej A (dalej w skrócie: "skarżący" lub "spółka") [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W następstwie podjętych czynności kontrolnych Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił, że na działce nr ew. 1023 w [...] stanowiącej własność WH, DH usytuowano słup żelbetowy o śr. 50cm, wysokości około 10-12m, posadowiony w gruncie w stopie betonowej o średnicy 3,20m. Na słupie, na wysokości około 10m zamontowano platformę konstrukcji metalowej montażową szerokości 4,0m. Obok słupa zamontowano skrzynkę sterującą i doprowadzono zasilanie. Wykonana inwestycja służy do przekazania sygnału internetowego wi-fi, której inwestorem jest firma A, nie posiadająca wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. W celu umożliwienia legalizacji wykonanej inwestycji PPINB postanowieniem z dnia [...] października 2015r. znak: [...] wstrzymał roboty budowlane związane z montażem urządzeń do przesyłania sygnału internetowego wi-fi na słupie żelbetowym wraz przyłączem zasilającym zlokalizowanych na działce nr ew.1023 w [...] i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2016 roku dokumentów wyszczególnionych w sentencji postanowienia. Postanowienie zostało wysłane na adres spółki. Jego doręczenie zostało potwierdzone pieczęcią spółki, datą oraz podpisem AK, jako osoby upoważnionej. Wobec niezastosowania się do treści postanowienia PPINB decyzją z dnia [...] marca 2016r. znak: [...], działając na podstawie w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013 r. poz. 1409) nakazał A. [...] Współwłaścicielom Spółki [...] - jako inwestorom, rozbiórkę całości wykonanego montażu urządzeń do przesyłania sygnału internetowego wi-fi zamontowanych na słupie żelbetowym z platforma montażową zamontowaną na stale na fundamencie betonowym wraz z skrzynką sterującą oraz przyłączem zasilającym zlokalizowanych na działce nr ew. 1023 w [...] stanowiącej własność WH, DH - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia z naruszeniem wymogów art. 28 ustawy Prawo budowlane. W ustawowym terminie skarżący wnieśli od decyzji PPINB odwołanie. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, 11, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez wydanie decyzji bez ustalenia stanu faktycznego sprawy, bez uzasadnienia prawnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Podnieśli, że wykonali zadanie inwestycyjne pod nazwą "budowa przyłącza telekomunikacyjnego" do budynku nr 309 w [...] na działce nr 1023, 1026, a przed jego realizacją dopełnili obowiązku wynikającego z art. 29a Prawa budowlanego tj,. sporządzili plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego, budowa przyłączy telekomunikacyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę, a przepis art. 29a dotyczy budowy przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 20. Prawo budowlane nie definiuje przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20, dlatego też, w ocenie skarżących, definicji tego pojęcia należy poszukiwać w przepisach odrębnych. Przywołując przepisy Prawa Telekomunikacyjnego oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 24 lutego 2014r. skarżący wywiedli, że wykonany obiekt telekomunikacyjny stanowi przyłącze bezprzewodowo-kablowe, bowiem łączy węzeł telekomunikacyjny operatora — inwestora znajdujący się w Jaśle z zakończeniem sieci telekomunikacyjnej w budynku Państwa H właścicieli nieruchomości. Zarzucili nadto, że decyzja organu I instancji nie określa rodzaju obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania zgodnie z prawem budowlanym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i usytuowanie (Dz. U. 2005.219.1864) - poza przyłączem - i jakiej procedury zgodnie z Prawem budowlanym wymagano od inwestora. Organ ustalił bez podania podstawy prawnej, że ich budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołujących budowa urządzeń do wysokości 3,0m na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt. 3b Prawa budowlanego). Stwierdzają że organ nie odniósł się do nazwy zawartej w projekcie "przyłącze telekomunikacyjne", nie wyjaśnił dlaczego montaż urządzeń do przesyłania sygnału internetowego wi-fi zamontowanych na słupie wraz ze skrzynką sterująca oraz przyłączem zasilającym wymaga pozwolenia na budowę. Zdaniem odwołujących, wykonano typowy słup z ustrojem a nie fundamentem, a podest, drabinka skrzynka uziemienie i ochrona odgromowa nie są obiektami budowlanymi. Zdaniem odwołujących brak jest podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a rozbiórka urządzeń radiokomunikacyjnych spowoduje pozbawienie możliwości korzystania z usług dostępu do internetu abonamentów inwestora do świadczenia których jest on zobowiązany na podstawie zawartych umów. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "WINB") utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23; dalej w skróci: "upb") i art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290). Motywując swoje rozstrzygnięcie organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść odwołania. Na wstępie WINB stwierdził, że uzasadnienie decyzji PPINB nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa oraz zawiera błędy merytoryczne, jednak nieprawidłowości te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji i dadzą się wyeliminować w ramach posiadanych kompetencji w decyzji organu odwoławczego. WINB ustalił, że będące przedmiotem postępowania roboty budowlane, wykonane w sierpniu 2015r. na działce nr ew. 1023 w [...], stanowiącej własność Państwa WH, DH, dotyczą budowy słupa żelbetowego o średnicy 50cm i wysokości około 10-12m, który został osadzony w gruncie w stopie betonowej o średnicy 3,20m. Na posadowionym słupie na wysokości około 10m zamontowano platformę konstrukcji metalowej szerokości 4,0m, a obok słupa skrzynkę sterującą, oraz doprowadzono zasilanie. Dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 15 września 2015r, oraz protokół z przesłuchania Pana MS w charakterze strony z dnia 23 września 2015r. wskazuje, że na platformie metalowej na wysokości 10m zamontowano anteny "kierunkowe nadawcze i odbiorcze o mocy poniżej 100mW". Od słupa do istniejącego budynku usytuowanego na działce nr 1023 i 1026 w [...] w odległości 80m wykonano przyłącze kablem światłowodowym. Celem tak wykonanej inwestycji jest przesyłanie sygnału internetowego wi-fi, a jej inwestorami byli [...] wspólnicy s.c. A. Wykonany zakres robót budowlanych WINB zakwalifikował, jako budowla o której mowa w art. 3 pkt. 3 upb, przez którą należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak sieci techniczne, wolno stające maszty antenowe. Organ podał, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany w skład którego wchodzi słup wysokości 10-12m, na którym zamontowano platformę metalową szerokości 4,0m w celu umożliwienia zainstalowania anten nadawczych i odbiorczych. Słup został osadzony w gruncie w stopie betonowej o średnicy 3,20m, czyli jest to wolno stojący maszt antenowy. Od wykonanego masztu antenowego wykonano przyłącze telekomunikacyjne kablem światłowodowym długości 80m do istniejącego na działce budynku. Całość inwestycji stanowi odcinek sieci telekomunikacyjnej. Jak wynika bowiem z § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 2005r. nr 219, poz.1864) telekomunikacyjny obiekt budowlany oznacza linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Przepis § 3 pkt 13 cytowanego rozporządzenia określa wolno stojącą wieżę antenową, jako wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych bez odciągów. Zatem wykonany na działce słup z platformą, na której zamontowano anteny stanowi wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych. Natomiast w myśl § 3 pkt 11 rozporządzenia przyłącze telekomunikacyjne do budynku stanowi odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku. Przyłącze jest tylko elementem, który spaja dwie odrębne całości czyli instalację zewnętrzną jaką stanowi słup jako konstrukcja wsporcza anten i urządzeń oraz instalację wewnętrzną w budynku. Wykonana budowla, aby spełniała cel dla której została wzniesiona tj. przesyłanie sygnału internetowego wi-fi musi posiadać maszt antenowy oraz przyłącze. Wykonanie samego przyłącza telekomunikacyjnego nie spowoduje, że wybudowany obiekt telekomunikacyjny będzie pełnił funkcję dla której został wzniesiony. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e) upb pozwolenia na budowę nie wymaga budowa sieci telekomunikacyjnej, jednak jej wykonanie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi - art. 30 ust. 1 pkt. 1) upb. Biorąc pod uwagę rodzaj wykonanych robót związanych z budową wolno stojącej konstrukcji wsporczej - masztu antenowego wraz z jego oprzyrządowaniem oraz przyłączem, stwierdzono że w wyniku wykonanych robót wybudowano sieć telekomunikacyjną, na budowę której wymagany jest obowiązek dokonania zgłoszenia do właściwego organu zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, a skarżący takiego zgłoszenia nie dokonali. PPINB umożliwił skarżącym legalizację samowoli, wydając stosowne postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 i 3 upb. Ponieważ skarżący nie skorzystali z tej możliwości w zakreślonym terminie, należało wydać decyzję o rozbiórce - art. 48 ust. 4 upb. Jeżeli bowiem wybudowano sieć telekomunikacyjną bez dokonania zgłoszenia budowy a zobowiązani nie przedstawili dokumentów, do przedłożenia których zostali zobowiązani w postanowieniu organu I instancji, to prawidłowo organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanego montażu urządzeń do przesyłania sygnału internetowego wi-fi zamontowanych na słupie żelbetowym z platformą montażową, czyli wolno stojącej konstrukcji wsporczej (maszt antenowy) wraz z jego oprzyrządowaniem oraz przyłączem zasilającym zlokalizowanym na działce nr ew. 1023 w [...]. Inwestorzy [...] mieli możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanej sieci telekomunikacyjnej, lecz z tego uprawnienia nie skorzystali. WINB nie zgodził się z argumentem, że "wykonano typowy słup z ustrojem a nie fundamentem", a "podest, drabinka skrzynka uziemienie i ochrona odgromowa nie są obiektami budowlanymi". Słup został osadzony w fundamencie betonowym, nie stwierdzono wykonania odciągów. Ponadto jak wynika z opisu technicznego zalegającego w aktach sprawy projektu cyt. "słup po wstawieniu w zagłębionych kręgach należy zalać betonem klasy BI5". Projekt przewidywał zastosowanie kręgów betonowych które należało posadowić na głębokości 3,20m o średnicy 2,0m. Zastosowanie typowego słupa z ustrojem, podestem, drabinką, skrzynką, uziemieniem i ochroną odgromową, stanowią w całości konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, które zgodnie z przywołanym w treści uzasadnienia rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. ( Dz. U. 2005r nr 219, poz.1864) stanowią telekomunikacyjny obiekt budowlany. W ustawowym terminie skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie materiału dowodowego, niewyjaśnienie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli, b) art. 80 k.p.a. - poprzez wybiórczą ocenę przez organ administracji materiału dowodowego, z pominięciem kwestii istotnych dla uznania prawidłowości wydanej decyzji, w tym również bezpodstawnego przyjęcia, iż okoliczności faktyczne wskazujące na konieczność rozbiórki montażu urządzeń wi-fi zostały udowodnione, podczas gdy całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu nie potwierdza stanowiska organu, c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak poprawnie sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego, d) art. 45 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 29 k.p.a. w zw. z 10 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego doręczenia postanowienia, co miało istotny wpływ na możliwość udziału stron w postępowaniu, e) art. 29 ust. 1 pkt. 20, art. 29a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane, art. 2 pkt. 27b ustawy z dnia 16 lipca 2004 - Prawo Telekomunikacyjne - poprzez ich niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie, iż wykonane roboty budowlane są przyłączeniem telekomunikacyjnym, którego budowa wymaga jedynie dopełnienia procedury określonej w art. 29a lub art. 30 Prawa budowlanego, f) art. 29 ust. 1 pkt. 19a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane - poprzez jego nie zastosowanie i uznanie, że inwestycja jest elementem sieci telekomunikacyjnej i która wymaga procedury określonej w art. 30 Prawa budowlanego; g) art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010r. - o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - poprzez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie, że "urządzenia do przesyłania sygnału, internetowego wi-fi" jako obiekty stanowiące infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu na środowisko - nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, h) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie. i) art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli, Zdaniem skarżących wykonana inwestycja stanowi przyłącze bezprzewodowo - kablowe, bowiem łączy węzeł inwestora - Operatora znajdujący się w Jaśle z zakończeniem sieci telekomunikacyjnej znajdującej się w budynku Państwa H, co pozwala na zastosowanie procedury uregulowanej w art. 29a upb. Przyłącze telekomunikacyjne jest tą częścią sieci, która zapewnia transmisję pomiędzy punktem rozdzielczym linii a instalacją budynkową. Definicję węzła zawiera rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 24 lutego 2014r. w sprawie inwentaryzacji infrastruktury i usług telekomunikacyjnych (Dz.U.2014.276). Zgodnie z § 2 ust. 6 tego rozporządzenia węzeł sieci telekomunikacyjnej - to urządzenie telekomunikacyjne lub zespół urządzeń telekomunikacyjnych znajdujących się we wspólnej lokalizacji, zapewniających fizyczne połączenie sieci telekomunikacyjnych lub przyłączenie użytkowników końcowych. Zgodnie z powyższą definicją węzeł sieci Operatora, tj. Inwestora znajduje się w [...]. Inwestor wypełniając obowiązek wynikający z art. 29 ust. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz rozporządzenia Ministra Administracji Cyfryzacji z dnia 24 lutego 2014r. w sprawie inwentaryzacji infrastruktury i usług telekomunikacyjnych - zgłosił ten węzeł Prezesowi UKE. Wbrew twierdzeniom organu II instancji granicą własności sieci telekomunikacyjnej i instalacji wewnętrznej budynku jest zakończenie sieci. Zgodnie z definicją zawarta w art. 2 pkt 52 Prawa Telekomunikacyjnego "zakończeniem sieci" jest fizyczny punkt, w którym abonent otrzymuje dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej; w przypadku sieci stosujących komutację lub przekierowywanie, zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego (adresu IP), który może być przypisany do numeru lub nazwy abonenta. Zakończenie sieci stanowi ostatni punkt sieci należący do Operatora. Do zakończenia sieci dołączone jest bezpośrednio lub pośrednio urządzenie końcowe (np. modem, komputer). Inwestor wykonał typowy słup dla linii elektroenergetycznych SN; słup odporowy, z żerdzi struno-betonowej, z ustojem a nie fundamentem - zgodnie z katalogiem linii elektroenergetycznych SN. Potwierdza to również cecha producenta umieszczona na słupie. Podest, drabinka, skrzynka, uziemienia i ochrona odgromowa nie są obiektami budowlanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa i z tego względu skarga podlega oddaleniu. W sprawie ustalono, że skarżący na działce nr ew. 1023 w [...], stanowiącej własność WH, DH wznieśli słup żelbetowy o śr. 50cm, wysokości około 10-12m, posadowiony w gruncie w stopie betonowej o średnicy 3,20m. Na słupie, na wysokości około 10m zamontowano platformę montażową, konstrukcji metalowej o szerokości 4,0m. Obok słupa zamontowano skrzynkę sterującą i doprowadzono zasilanie. Od słupa do budynku właścicieli działki, położono – podziemnie - kabel światłowodowy długości 80m. Wykonana inwestycja służy do przekazywania sygnału internetowego wi-fi, a inwestorem jest firma skarżących: A. Skarżący nie posiadają pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, nie dokonali również jego zgłoszenia. Skarżący, uznając iż inwestycja stanowi przyłącze telekomunikacyjne, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 upb, stosownie do postanowień art. 29a ust. 1 sporządzili plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Postępowanie skarżących było wadliwe, a jego kwalifikacja prawna dokonana przez WINB jest zgodna z prawem. Przed przejściem do dalszych rozważań, należy przypomnieć ogólną zasadę systemową, zgodnie z którą działalność polegająca na projektowaniu, budowie, utrzymaniu i rozbiórce obiektów budowlanych regulowana jest przepisami ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2016r. poz. 290 ze zm.; dalej w skrócie: "upb"). Oznacza to, najprościej rzecz ujmując, że kwalifikacji prawnej inwestycji budowlanej, projektowanej, bądź już zrealizowanej, dokonuje się w oparciu o unormowania tej właśnie ustawy oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. W analizowanej sprawie organy weryfikowały inwestycję już zrealizowaną. Istota postępowania sprowadzała się więc do ustalenia, z jaką kategorią obiektu budowlanego mamy do czynienia, czy inwestorzy dopełnili koniecznych rygorów prawnych przed jego wzniesieniem, a jeżeli nie, to czy istnieje prawna możliwość zalegalizowania tego obiektu. Kwalifikacji prawnej obiektu zrealizowanego na działce nr 1023 w [...] dokonano na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli w dniu 15 września 2015 roku, protokołu przesłuchania strony – MS oraz planu sytuacyjnego sporządzonego przez inwestorów, jak również innych zalegających w aktach dokumentów. WINB zasadnie wywiódł, że zrealizowana inwestycja nie jest budynkiem (art. 3 pkt 2 upb), ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 4 upb). Jest zatem budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 upb. Definiując budowlę ustawodawca posłużył się tzw. formułą wyłączenia, a więc wskazał, że za budowlę uznaje się każdy obiekt budowlany, którego nie da się sklasyfikować, jako budynek, bądź obiekt małej architektury. Uwzględniając deklarowane przez skarżących, jak i ustalone w toku postępowania, parametry techniczne inwestycji oraz jej przeznaczenie, WINB prawidłowo przyjął, że stanowi ona telekomunikacyjny obiekt budowlany. Warunki techniczne przewidziane dla takich obiektów, jak również tryb i rygory postępowania przy ich projektowaniu i budowie, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie techniczne"). Jak wynika z § 3 pkt 2 rozporządzenia technicznego poprzez telekomunikacyjny obiekt budowlany rozumie się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. W analizowanej sprawie ustalono, że skarżący, na działce nr 1023 w [...] wybudowali słup żelbetowy o średnicy 50cm i wysokości około 10-12m, który został osadzony w gruncie w stopie betonowej o średnicy 3,20m. Na posadowionym słupie, na wysokości około 10m, zamontowano platformę konstrukcji metalowej o szerokości 4,0m, a obok słupa skrzynkę sterującą, oraz doprowadzono zasilanie. Na platformie metalowej na wysokości 10m zamontowano anteny "kierunkowe nadawcze i odbiorcze o mocy poniżej 100mW." Sąd nie ma wątpliwości, że przedmiotowy słup stanowi wolno stojącą wieżę antenową, o której mowa w § 3 pkt 3 rozporządzenia technicznego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu obiekt ten definiuje się jako wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Z treści dokumentacji kontroli z dnia 15 września 2015 roku wynika jednoznacznie, że słup został osadzony na fundamencie – osadzonej w gruncie stopie betonowej o średnicy 3,20 m. Podobne rozwiązania przewidywał projekt, zalegający w dokumentacji skarżących; "słup po wstawieniu w zagłębionych kręgach należy zalać betonem klasy B15"; projekt przewidywał zastosowanie kręgów betonowych, które należało posadowić na głębokości 3,20 o średnicy 2,00 m. Wbrew argumentacji skarżących, Sąd nie ma wątpliwości, że słup został osadzony w fundamencie. Konstrukcja, w której znajduje się słup stanowi najniżej położoną część ustroju nośnego obiektu, jest osadzona w gruncie i wykonana z betonu, co jednoznacznie dowodzi, iż jej funkcją jest przekazywanie obciążenie na podłoże gruntowe. Przywoływana przez skarżących okoliczność, że przedmiotowy obiekt to typowy słup z ustojem, jest prawnie irrelewantna. Po pierwsze z tej przyczyny, że nie jest to typowy ustój; słup zgodnie z projektem miał być posadowiony w wykopie o głębokości 3,1m i szerokości 2,5m. Wykonanie ustoju miało na celu wzmocnienie konstrukcji słupa. Zastosowany ustój US11 jest ustojem kopanym z zastosowaniem betonowych kręgów o średnicy 2m. Po wstawieniu słupa w zagłębionych kręgach należało go zalać betonem klasy B15. W ocenie sądu technologia wykonania ustoju przesądza, iż jest to konstrukcja wzmacniająca fundament, dla zapewnienia większej stabilności słupa. Wniosek ten potwierdza opis techniczny konstrukcji, z którego wynika, że ustój ma wzmocnić konstrukcję, a po drugie, specyfikacja techniczna zastosowanego słupa E18/15kN, gdzie wprost określono: "Typy fundamentów, głębokość posadowienia i wysokości zawieszenia przewodów". Jedynie dla wiadomości skarżących Sąd informuje, że wykonanie słupa z odciągami, nie zmieniałoby ogólnej oceny, iż jest to telekomunikacyjny obiekt budowlany, stanowiący element sieci, na realizację której niezbędne jest zgłoszenie. Poczynionych ustaleń nie dezawuuje powoływana przez skarżących charakterystyka produktu (inwestycji) zredagowana przez producenta i projektanta. Wiążące w tym zakresie są ustalenia faktyczne ujmujące parametry, materiały i technologię wykonania słupa, a nie opis producenta, bądź projektanta. Zaznaczyć przy tym należy, że powołując się na podstawy prawne sporządzenia części opisowej projektu zagospodarowania terenu, projektant powołał się na rozporządzenie techniczne, co oznacza, że uznał, iż jest związany jego treścią. Wzniesionego słupa, zgodnie z przywołanym rozporządzeniem, nie można uznać za przyłącze telekomunikacyjne, albowiem przymiot ten, zgodnie z treścią § 3 pkt 11, posiada jedynie "odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku". Jako przyłącz należałoby zatem potraktować wyłącznie kabel światłowodowy, położony na odcinku 80m, łączący słup i budynek właścicieli działki. Kabel spaja dwie odrębne całości prawne, tj. instalację będącą elementem sieci, (instalację zewnętrzną) z instalacją, przez którą dostarczany jest sygnał do finalnego, indywidulanego odbiorcy (instalacją wewnętrzną). Poprzez "złącze rozgałęźne" łączy bowiem element sieci, w ramach której przesyłany jest sygnał zbiorczy, niededykowany jeszcze indywidualnemu odbiorcy, z instalacją wewnętrzną tego odbiorcy, którą sygnał dostarczany jest do jego budynku. Wzniesiony słup wraz z okablowaniem światłowodowym nie jest przyłączem, albowiem składa się on z dwóch, odrębnie kwalifikowanych prawnie elementów: części sieci telekomunikacyjnej i przyłącza. Argumentem, który zasadniczo wzmacnia przyjęty wniosek jest fakt, że na słupie, na wysokości około 10m zamontowano platformę metalową, do której przytwierdzone są kierunkowe anteny nadawcze i odbiorcze o mocy poniżej 10Mw. Umocowane anteny nie odbierają i nie przekazują sygnału wyłącznie dla państwa H, tj. właścicieli działki 1023. Anten jest więcej i przekazują one sygnał również dla innych podmiotów, o czym skarżący informowali organ jeszcze w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wobec powyższego zasadny jest wniosek, że wzniesiony na działce 1023 słup stanowi instalację będącą elementem sieci, albowiem zamontowane na nim anteny odbierają i przekazują sygnał nie tylko do właścicieli działki 1023, lecz również do innych odbiorców. Ewentualnie dopiero do przedmiotowego słupa mogą "rozgałęziać" się przyłącza telekomunikacyjne. Dokonując prawnej kwalifikacji zrealizowanej inwestycji WINB prawidłowo zatem przyjął, iż skarżący wybudowali element sieci telekomunikacyjnej, co do której, po myśli art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e i art. 30 ust. 1 pkt 1 upb, należało dokonać zgłoszenia. Realizacja budowy bez zachowania wzmiankowanego rygoru uruchamia postępowanie nadzorcze, regulowane art. 48 upb. Organ podejmuje działania umożliwiające inwestorowi zalegalizowanie obiektu, pod warunkiem, że jest on zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (ust. 2). W analizowanej sprawie organ pierwszej instancji umożliwił skarżącym legalizację budowli. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 roku skarżący zostali zobowiązani do przedstawienia dokumentów pozwalających zalegalizować wybudowany obiekt, jednakże w zakreślonym terminie nałożonego obowiązku nie zrealizowali (ust. 3). W tym stanie rzeczy, WINB trafnie rozstrzygnął, że wybudowany przez skarżących obiekt musi ulec rozbiórce – art. 48 ust. 4 w związku z ust. 1 upb. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że wybudowany obiekt powinien być klasyfikowany z uwzględnieniem przepisów ustaw o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych i Prawa Telekomunikacyjnego. Jak już zostało wyjaśnione na wstępie, przepisy tych ustaw nie regulują procesu budowlanego telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, nie regulują również warunków technicznych, jakim powinny one odpowiadać. Postępowanie weryfikacyjne względem zrealizowanej inwestycji odbywa się w oparciu o przepisy prawa budowanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych, albowiem to te przepisy kategoryzują poszczególne rodzaje obiektów budowlanych i określają dla nich stosowne wymogi techniczne. Dla spójności logicznej wymagane jest, aby przy rozstrzygnięciu, czy dany obiekt spełnia przypisane mu warunki, definiować go zgodnie z treścią aktu, które warunki te określa. Ponieważ rozporządzenie techniczne definiuje przyłącze (§ 3 pkt 11), przeto stosowanie alternatywnych definicji, z aktów, które nie regulują procesu budowanego obiektów telekomunikacyjnych, byłoby nieuzasadnione i błędne. Sąd nie dopatrzył się również monitowanych w skardze naruszeń w zakresie doręczenia postanowienia z dnia [...] października 2015 roku. Zwrócić należy uwagę, że zwrotne potwierdzenie odbioru zostało podpisane przez panią AM, uczyniono na nim adnotację, iż jest to osoba upoważniona. Odbierająca podpisała ZPO oraz nabiła pieczęć firmy skarżących. Jeżeli osoba obecna w siedzibie przedsiębiorcy, posługująca się jego pieczątką, nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy – tak również Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 maja 2016 r., sygn.. akt I ACa 188/16. Podsumowując, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy zgormadzony i oceniony w sposób zgodny z przepisami prawa, a konsekwencje prawne poczynionych na jego podstawie ustaleń zrekonstruowano prawidłowo, przyjmując właściwe uzasadnienie materialnoprawne rozstrzygnięcia. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.