II GSK 1319/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F D i Kultury N "S" w W od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3211/16 w sprawie ze skargi F D i K N "S" w W na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F D i K N "S" w W na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę Fundacji [...] z siedzibą w W (dalej: Fundacja) na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU) zawartą w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, Fundacja złożyła wniosek w konkursie nr RPMA 0.5.03.00-IP.01-14-012/16 z dnia 29 lutego 2016 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020, Osi Priorytetowej V, Gospodarka przyjazna środowisku, Działanie 5.3 Dziedzictwo Kulturowe. Pismem z dnia [...] października 2016 r. MJWPU poinformowała stronę, że jej wniosek "[...]" został odrzucony z przyczyn formalnych. Wskazano, że nie spełnia on kryteriów formalnych nr 7, Zgodności z regulaminem konkursu/ fiszką projektu, nr 9 zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie pomocy publicznej oraz nr 11 kwalifikowalność wydatków przyjętych przez Komitet Monitorujący RPO WM. Zwrócono uwagę, że Wnioskodawca nie poprawił wniosku wraz z załącznikami, zgodnie z uwagą zawartą w piśmie o uzupełnienie błędów formalnych. Fundacja nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia złożyła protest. Pismem z dnia [...] października 2016 r. strona została poinformowana, że protest nie został uwzględniony. WSA w Warszawie oddalając skargę Fundacji zwrócił uwagę, że organ zakwestionował wydatki przewidziane przez wnioskodawcę na trzy pozycje: wymianę nawierzchni chodników z jasnego tłucznia na nawierzchnię w technologii terraway; zakup 20 rzeźb na postumentach wraz z multimedialnymi tablicami informacyjnymi; postawienie namiotu multimedialnego oraz zakup i montaż podestu scenicznego. W uzasadnieniu skargi Fundacja eksponowała, że wymiana nawierzchni przede wszystkim umożliwić ma osobom niepełnosprawnym korzystanie z funkcji kulturalnych jakie oferuje zabytkowy park. W istocie powołuje się więc na punkt 4.7.13 Regulaminu, który jako wydatek kwalifikowalny traktuje koszty usuwania barier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych. Jednakże zgodnie z punktem 4.8.2 Regulaminu niekwalifikowalne są wydatki na budowę i modernizację infrastruktury towarzyszącej, w szczególności zaś m.in. na chodniki. Sąd zwrócił uwagę, że podstawowy cel jaki mają realizować projekty dofinansowywane w ramach tego konkursu, to ochrona zabytków, głównie poprzez odnowienie substancji tych zabytków. Środki przeznaczone na to działanie mają przyczynić się do zahamowania procesu degradacji obiektów zabytkowych, nadaniu im nowych funkcji kulturowych i edukacyjnych, utrwaleniu ich historycznych i artystycznych walorów, pozwalając tym samym na zachowanie dziedzictwa kulturowego dla przyszłych pokoleń. Dlatego właśnie w punkcie 4.8.2. Regulaminu za wydatki niekwalifikowalne uznano wydatki czynione na infrastrukturę towarzyszącą, taką jak choćby drogi, chodniki czy parkingi. Sąd wskazał, że zapis 4.7.13 Regulaminu należy rozumieć jako usuwanie barier architektonicznych poprzez budowanie lub zamontowanie podjazdów, ramp, wind dla osób niepełnosprawnych itp., a nie tworzenie lub remontowanie całej infrastruktury jaką niewątpliwie są np. chodniki, drogi czy parkingi. Odnosząc się do zakupu rzeźb na postumentach Fundacja wskazała, że wydatek ten jest jako kwalifikowalny, bo wymieniony w punkcie 4.7.17 Regulaminu, tj. odnosi się do małej architektury stanowiącej integralną część zagospodarowania terenu. Fundacja uzasadniając wydatek na zakup 20 rzeźb wraz z multimedialnymi tablicami skupia się na definicji małej architektury zawartej w prawie budowlanym oraz językowym znaczeniu słowa posąg. Sąd I instancji wyjaśnił, że Regulamin konkursu nie odsyła do przepisów prawa budowlanego, a zawarta tam definicja małej architektury może być stosowana jedynie pomocniczo, nie może wprost przesądzać o tym, jak na gruncie danego konkursu należy rozumieć pojęcie małej architektury. W ocenie Sądu posągi, które zamierza nabyć Fundacja, to eksponaty w rozumieniu punktu 4.8.1 Regulaminu, a nie obiekty małej architektury stanowiące integralną część zabytkowego parku, jak np. ławki czy kosze na śmieci. Przedmiotowe posągi mają bowiem zostać zakupione w celu wystawienia ich do publicznego oglądania. W ocenie Sądu I instancji zakup namiotu multimedialnego wraz z wyposażeniem oraz podestu scenicznego nie stanowi odnowienia substancji obiektu zabytkowego jakim jest zabytkowy park i nie wpisuje się w żaden zapis Regulaminu stanowiący o kwalifikowalności wydatków. Zgodnie z punktem 1.16 Regulaminu w ramach konkursu wyłączono wsparcie na budowę od podstaw nowej infrastruktury kulturalnej. Sąd zwrócił uwagę, że w piśmie z dnia 22 września 2016 r. organ wskazał Fundacji, by przesunęła do wydatków niekwalifikowalnych koszty związane z budową nowych obiektów, wskazanych w punkcie 1.16 Regulaminu oraz pozostałe koszty niekwalifikowalne w rozumieniu punktu 4.8 Regulaminu (vide str. 2, wiersz 13 i następne pisma z dnia 22 września 2016). Fundacja nie zastosowała się do tego w zakresie wydatków dotyczących wymiany nawierzchni chodników, zakupu rzeźb wraz z tablicami multimedialnymi oraz budowy namiotu wraz z podestem scenicznym. WSA w Warszawie wyjaśnił, że uzupełnienie wniosku zgodnie z uwagami Instytucji Wdrażającej, o których stanowi punkt 9.7 Regulaminu, może nastąpić wyłącznie na etapie oceny formalnej i może dotyczyć modyfikacji merytorycznej wniosku (np. przesunięcia wydatków z kategorii wydatków kwalifikowanych do kategorii wydatków niekwalifikowalnych). Nie oznacza to jednak, że organ ma obowiązek w każdym przypadku wychwycić we wniosku o dofinansowanie każdy błąd i poinformować o tym wnioskodawcę. Celem takiego rozwiązania jest danie szansy wnioskodawcy, a nie obowiązek instytucji wdrażającej. Zasadą jest, że wniosek o dofinansowanie powinien być prawidłowo skonstruowany, a w szczególności w zakresie wydatków, zwłaszcza na etapie jego złożenia do instytucji wdrażającej. Odnosząc się do złożonych na rozprawie dokumentów Sąd wskazał, że zostały one sporządzone po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem nie mogą rzutować i podważać jego trafności. Z kolei "certyfikat" oraz pismo Starosty Wołomińskiego zostały przedłożone Sądowi w kserokopiach, których pełnomocnik nie poświadczył za zgodność z oryginałem. Fundacja zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie stwierdzenia w wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Fundacja zarzuciła naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego: 1) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie naruszenie prawa przy ocenie projektu nie miało istotnego wpływu na wynik tej oceny oraz przyjęcie, że większość wydatków przewidzianych we wniosku o dofinansowanie w ogóle nie wpisuje cię w cel projektu oraz że skarżąca Fundacja została utworzona na użytek postępowania konkursowego, w celu pozyskania środków pomocowych, a celem projektu jest osiągnięcie wartości dodanej w sferze działalności gospodarczej; 2) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. poprzez zaakceptowanie braku rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku dokonanej przez Organ, co doprowadziło do przyjęcia za własny błędny wniosek Organu, że nie spełniono kryterium: - Kryterium Nr 7 Zgodność z regulaminem konkursu/fiszką projektu, - Kryterium Nr 9 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie pomocy publicznej, - Kryterium nr 11 Kwalifikowalność wydatków; 3) punktu 2.1.4. oraz punktu 4.7.13 Regulaminu konkursu nr RPMA.05.03.00- IP.01-14-012/163 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niezastosowania w spranie, a przejawiającą przyjęciem, że zakładane wydatki na wymianę nawierzchni terraway nie mieszczą się w kryteriach wydatków kwalifikowalnych w konkursie, podczas gdy zgodnie z tym punktem Regulaminu w ramach konkursu wspierane będą projekty dotyczące m.in. nadania nowych funkcji użytkowych obiektom zabytkowym oraz usuwania barier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych; 4) punktu 4.8.2. Regulaminu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie również do wymiany nawierzchni terraway, podczas gdy nie jest to żadna infrastruktura towarzysząca; 5) punktu 16.1.6 Regulaminu poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że w projekcie, którego dotyczy skarga, wnioskodawca musiał uzyskać jakiekolwiek pozwolenie na budowę; 6) punktu 4.7.21 Regulaminu poprzez błędną wykładnię prowadząca do niezastosowania w sprawie a przejawiającą się przyjęciem, że zakładane wydatki na zakup rzeźb nie mieszczą się w kryteriach wydatków kwalifikowalnych w konkursie; 7) punktu 4.8.1 poprzez błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym zastosowaniem w sprawie, co przejawia się przyjęciem, że zakładane wydatki na zakup rzeźb mieszczą się w kryteriach wydatków niekwalifikowalnych w konkursie; 8) punktu 1.16 Regulaminu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie również do namiotu multimedialnego wraz z podestem scenicznym; II. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie wyjaśnień składanych przez stronę dotyczących wymaganych zezwoleń oraz roli właścicieli parku w projekcie skutkujące bezpodstawnym przyjęciem, że Fundacja nie spełniła kryteriów konkursu, podczas gdy skarżąca nie tylko sprostała tym wymogom, ale również zaproponowała w ramach tych wymogów projekt, który biorąc pod uwagę obiektywne kryteria oceny powinien otrzymać dofinansowanie w przeprowadzonym konkursie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty przejawiające się w tym, że Sąd I instancji wiernie odtworzył w kluczowych miejscach uzasadnienia wyroku treść odpowiedzi na skargę organu, co prowadzi do wniosku, że nie poczynił samodzielnych ustaleń; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty przejawiające się w tym, że Sąd I instancji błędnie rozpoznał istotę sprawy i uznał, że przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia, czy wydatki na namiot multimedialny i podest sceniczny są wydatkami kwalifikowanymi, podczas gdy organ nie podtrzymał tych argumentów w informacji zaskarżonej skargą do sądu I instancji; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie jako dowodów w sprawie dokumentów złożonych do akt i zawnioskowanych jako dowody na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r., mimo że było to niezbędne do wyjaśnienia okoliczności, czy celem projektu było finansowanie jakiejkolwiek działalności komercyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Fundacji oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji, co do zasady, w pierwszej kolejności odnosi się do naruszeń prawa procesowego, a dopiero w drugiej do naruszeń prawa materialnego. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego przez organ i tryb kontroli tego procesu ze strony Sądu I instancji mogą być dokonane w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest między stronami niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna Fundacji nie ma usprawiedliwionych podstaw, toteż jej skutkiem nie mogło być uchylenie skarżonego wyroku. W ocenie NSA nietrafne są podniesione w tej skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów procesowych. Fundacja te zarzuty ujmuje w 4 punktach, przy czym w pkt 1 i 4 wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. W zakresie zarzutu procesowego sformułowanego w pkt 1 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest nietrafny, bo Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów k.p.a. dokonując w tym zakresie wadliwej kontroli działania organu, skoro na mocy art. 50 u.z.r.p.s. do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Faktem oczywistym jest, że nie można naruszyć przepisów, które w sprawie nie miały zastosowania, a konsekwencją tak postawionego zarzutu musiało być uznanie jego nietrafności. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 tej ustawy. Sąd II instancji podkreśla, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie dowody strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Sąd I instancji takich kompetencji nie posiada, gdyż kontroluje tylko sposób działania organu. Skoro przed organem strona nie przedkładała dowodów, to nie można twierdzić, że braki w zakresie ustaleń faktycznych sprawy powinien uzupełniać Sąd I instancji. Dodać wreszcie należy, że stan faktyczny sprawy jest niewątpliwy, a sporne jest tylko rozumienie warunków decydujących o odrzuceniu wniosku ze względów formalnych. Za nietrafne należy uznać również zarzuty procesowe objęte treścią pkt 2-3 skargi kasacyjnej. Fundacja wskazuje w nich na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Z treści art. 133 § 1 wynika, że wyrok wydawany jest po zamknięciu rozprawy na podstawie akt. Przepis ten nie może być wiązany z istotą sprawy, jak sugeruje skarga kasacyjna, ani tym bardziej z prawidłowością uzasadnienia wyroku. Jeżeli w tym zakresie Fundacja zamierzała kwestionować wyrok, to powinna czynić to poprzez stawianie poprawnych zarzutów odnoszących się do tych materii, wskazując naruszenia konkretnych przepisów jakich dopuścił się Sąd I instancji. Zdaniem NSA nietrafne są także zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie prawa materialnego, zatem oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Fundacje ujmuje te naruszenia w 8 punktach, przy czym punkty 3 do 8 to rozwinięcie zarzutu postawionego w punkcie 2. Do tych zarzutów Sąd II instancji odniesie się łącznie. Z kolei zarzut wskazany jako pierwszy pośród naruszeń prawa materialnego podnosi naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1a u.z.r.p.s., ale w oderwaniu od opisania konkretnych naruszeń, które były powodem wadliwego niezastosowania tego przepisu. Zarzut zbudowany w taki sposób jest wadliwy formalnie, a to oznacza, że Sąd II instancji nie może dokonywać kontroli skarżonego wyroku z określonej w nim perspektywy. Wskazany przepis, podobnie jak art. 145 § 1 pkt 1-3 oraz art. 151 p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Jeżeli strona twierdzi, że Sąd I instancji naruszył dyspozycję tego przepisu, przez jego niezastosowanie, to powinna jego treść połączyć z naruszeniami właściwych przepisów przez organ, bo tylko wtedy można by przyjąć, że kontrolowany wyrok narusza dyspozycję art. 61 ust. 8 pkt 1a u.z.r.p.s., gdy nie uwzględnia skargi, pomimo że naruszenia jakich dopuścił się organ powinny prowadzić do jej uwzględnienia. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji skargę oddalił, zatem w ogóle nie stosował tej podstawy wyrokowania, tym samym tym bardziej nie mógł jej naruszyć przez nieprawidłowe zastosowanie. W zakresie zarzutów objętych pkt 3-8 stwierdzić należy, że Fundacja nie wykazała, by wyrok Sądu I instancji naruszał w tym zakresie prawo. W konsekwencji te zarzuty także należało uznać za chybione. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek Fundacji został odrzucony w fazie formalnej postępowania, bo nie spełniał warunków formalnych właściwych dla wniosków złożonych w ramach konkursu oznaczonego stosownym numerem realizowanych w Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa Mazowieckiego, osi priorytetowej V dla projektów dotyczących wzrostu regionalnego potencjału turystycznego poprzez ochronę obiektów zabytkowych. Zdaniem NSA w skarżonym wyroku trafnie wskazano, że Fundacja nie dokonała zmian w pierwotnie złożonym wniosku w zakresie kwalifikowalności wydatków ponoszonych na realizację zamierzeń, które nie mogą być finansowane ze środków przyznawanych w ramach prowadzonego konkursu. Sąd II instancji podkreśla, że zgodnie z treścią pkt 9.2 regulaminu konkursu ocena wniosków złożonych w konkursie prowadzona jest w oparciu o kryteria wyboru projektów, będące załącznikiem do regulaminu. Z systematyki przyjętych kryteriów wynika, że w pierwszej kolejności wnioski podlegają ocenie, co do spełnienia kryteriów formalnych. W tym zakresie, jak to wynika z treści pkt 9.2.1 regulaminu, ocena dokonywana jest według reguły 0/1. Z kolei na podstawie pkt 9.3 regulaminu ocena 0/1 oznacza, że niespełnienie któregokolwiek z wymaganych kryteriów wyklucza projekt z dalszej oceny. W rozpoznawanej sprawie punktem sporu między organem a Fundacją pozostawało spełnienie kryterium 11, zatem kwalifikowalności wydatków m.in. odnoszących się do wymiany nawierzchni alei parkowych, zakupu rzeźb i wykonania namiotu multimedialnego. W zakresie tych wydatków organ już w piśmie z dnia 22 września 2016 r. wskazał, że wydatki na te cele należało przenieść do wydatków niekwalifikowalnych. Zatem w tym zakresie organ wezwał Fundację do zmiany formalnej wniosku. Fundacja takiej zmiany nie dokonała, twierdząc, że te rodzaje wydatków są kwalifikowalne w rozumieniu regulaminu konkursu. Takim działaniem Fundacja nie dokonała zmiany wniosku, tym samym dała organowi podstawę do przyjęcia, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, zatem powinien być odrzucony. Sąd II instancji zauważa, że kryterium nr 11 odnosi się do potencjalnej kwalifikowalności wydatków jakie zamierzał ponieść wnioskodawca. Na etapie kontroli formalnej podmiot składający wniosek nie ma prawnej możliwości prowadzenia sporu dotyczącego faktycznej kwalifikowalności wydatków. Na tym etapie postępowania konkursowego powinien dokonać wskazanych przez organ zmian w zakresie kwalifikowalności i w ten sposób spełnić kryterium nr 11. Działanie takie skutkowałoby tym, że wniosek jako formalnie poprawny przeszedłby do następnego, a więc merytorycznego etapu oceny. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż Fundacja nie dokonując żądanych przez organ zmian nie zmieniła wniosku. W ocenie NSA trafne jest stanowisko Sądu I instancji, który słusznie podniósł, że protest Fundacji nie mógł być uwzględniony, gdyż wniosek nie spełnił kryterium kwalifikowalności wydatków i nie został w tej części poprawiony. Sąd II instancji zauważa, że w ramach tego kryterium zostały zakwestionowane trzy rodzaje wydatków, czyli modernizacja nawierzchni alei parkowych, zakup figur (eksponatów) do alei edukacyjno-historycznej oraz budowa wiaty namiotowej. W zakresie tych wydatków Sąd II instancji uznaje, że uzasadnienie skarżonego wyroku w zakresie wydatków związanych z wymianą nawierzchni i zakupem figur błędnie wskazuje, że te rodzaje wydatków powinny być niekwalifikowalne ze względu na postanowienia regulaminu konkursu. Jednak w odniesieniu do budowy wiaty multimedialnej Sąd I instancji trafnie przyjął, że ten rodzaj wydatku pozostaje w sprzeczności z treścią pkt 1.16 regulaminu. Konsekwencją takiego stanu rzeczy musi być przyjęcie, że ze względu już tylko na ten wydatek wniosek nie spełnił zasad kwalifikowalności, a skoro warunkiem spełnienia wymogów formalnych wniosku było respektowanie zasady potencjalnej kwalifikowalności przyjętych w nim wydatków, a oceną w zakresie tego kryterium było 0/1 (co wcześniej wskazał Sąd II instancji), to tylko z tego powodu należało uznać, że działanie organu nie naruszało prawa. Zatem prawa nie naruszał także wyrok, który akceptował tak określone stanowisko. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.