IV SA/Wa 2617/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. ze skargi K. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy orzeczenie Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia cudzoziemce – p. K. R., obywatelce [...] - zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał m.in. następujące istotne okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - 27 lutego 2015 r. Cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powołując się na wykonywanie w Polsce pracy oraz odbywanie aplikacji adwokackiej, - zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, - art. 116 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) stanowi, że - poza przypadkami, o których mowa w art. 99 ust. 1. - odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy prowadzi on działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś - zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, - z zebranego materiału dowodowego wynika, że Cudzoziemka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na okoliczności opisane w art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, - jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, w chwili występowania z wnioskiem, wobec Cudzoziemki zachodziła przesłanka wskazana w art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach; była ona bowiem udziałowcem [...] Sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką", posiadając w niej 50 udziałów o łącznej wartości 5 000 zł, jak również prezesem jej zarządu - dane z [...] , - odnosząc się do treści odwołania wskazano: pomimo braku wprost zdefiniowanego pojęcia prowadzenia działalności gospodarczej w ustawie o cudzoziemcach, zawarte tej ustawie regulacje - art. 142 ust. 2, wskazujący m.in. okoliczność przystąpienia przez cudzoziemca do spółki z o.o. oraz objęcia lub nabycia w takiej spółce udziałów, w zw. z art. 142 ust. 1 - uzasadniają stwierdzenie, że - na gruncie tejże ustawy - samo już posiadanie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością stanowi jedną z form prowadzenia działalności gospodarczej, - przywołano też regulacje ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.); w jej świetle, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2); art. 13 ust. 3 stanowi natomiast, że osoby zagraniczne (inne niż wymienione w ust. 1-2a) mają prawo do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej; mając na uwadze, cel regulacji art. 13 - wskazanie zasad, na jakich poszczególne "kategorie" osób zagranicznych mogą wykonywać lub podejmować działalność gospodarczą - zasadne jest stwierdzenie, że wymieniona w omawianym ust. 3 okoliczność przystępowania do spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, w tej ustawy, stanowi jedną z form prowadzenia działalności gospodarczej; wykładnia taka jest zgodna ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który stwierdził: "(...) w sytuacji skarżącego (...) skoro zbył udziały w spółce "Z." zatem nie można było uznać, iż w tym zakresie prowadzi on działalność gospodarczą w Polsce, a tym samym rozważać przesłanki z powołanego wyżej przepisu ustawy o cudzoziemcach (...)" (wyrok o sygn. akt: V SA/Wa 11/09 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); wynika stąd, że zbycie udziałów w spółce jest jednoznaczne z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej; na zasadzie wnioskowania a contrario uzasadnia to stwierdzenie, że posiadanie udziałów w spółce jest równoznaczne z prowadzeniem przedmiotowej działalności, - mając na uwadze opisane powyżej okoliczności, stwierdzono, że w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zachodziła wobec Cudzoziemki przesłanka, o której mowa w art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, - odnosząc się do uzasadnienia decyzji organu I. instancji, wskazano: jako podstawę do umorzenia postępowania przywołał on fakt, że Cudzoziemka jest wspólnikiem w [...] Sp. z o.o. Sp. K. oraz członkiem zarządu w Spółce; organ odwoławczy wskazał w tym kontekście, że w dniu wystąpienia z wnioskiem Cudzoziemka nie była wspólnikiem w [...] Sp. z o.o., a udziały w niej nabyła dopiero w 5 sierpnia 2015 r. - dane z [...]; ponadto, co prawda w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy Cudzoziemka była członkiem zarządu w Spółce jednak nie stanowi to podstawy do umorzenia przedmiotowego postępowania; organ I. instancji błędnie wskazał na powyższe okoliczność w uzasadnieniu swojej decyzji; mając jednak na uwadze ustalenia dokonane przez organ II. instancji, w toku postępowania odwoławczego, 27 lutego 2015 r. Cudzoziemka była wspólnikiem Spółki; zgodnie z art. 116 ust. 3 o cudzoziemcach stanowiło to podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy; w oparciu o te ustalenia, stwierdzono, że podstawą do umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia było posiadanie udziałów w Spółce, nie zaś - jak wskazał organ I. instancji - pełnienie w niej funkcji członka zarządu, - pomimo takiego stanu faktycznego nie było przesłanek do zastosowania w postępowaniu art. 138 § 2 K.p.a.; materiał dowodowy sprawy został bowiem zebrany w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia kwestii zasadności udzielenia zezwolenia; ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji nie wpłynęłoby na jej rozstrzygnięcie, - w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., można mówić wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty; bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zatem, że w sprawie występują tego typu przeszkody, które uniemożliwiają wydanie decyzji, załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty; tak rozumiana przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu; może również powstać w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (tak np. wyrok WSA o sygn. II SA/Gd 168/14 dostępny w CBOSA, czy B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", 12. wydanie, Wydawnictwo C. II. Beck, Warszawa 2012, str. 415; Andrzej Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego" Baza Orzeczeń LEX); bezprzedmiotowość postępowania jest zatem związana z wystąpieniem w sprawie obiektywnych przeszkód, uniemożliwiających jej dalsze prowadzenie; sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego; wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne; w związku z brzmieniem art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, organ I. instancji słusznie umorzył prowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe; w chwili występowania przez Cudzoziemkę z wnioskiem w przedmiotowej sprawie istniała bowiem podstawa do odmowy wszczęcia postępowania; w przedmiotowej sprawie istnieje trwała przeszkoda prawna, spetryfikowana na dzień złożenia wniosku, niezmienna w czasie i nieodwoływalna, uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania w sprawie - wskazana w art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach; zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa "Dostrzeżenie po wszczęciu postępowania niedopuszczalności jego prowadzenia prowadzić może jedynie do umorzenia postępowania" (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Bk 644/14 – dostępny w CBOSA); w sytuacji występowania przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania, wynikającej z dyspozycji art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, wydanie decyzji rozstrzygającej, co do istoty w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, stanowiłoby naruszenie prawa, odpowiadające przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: - art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 77 w zw. z art. 80 oraz w zw. z art. 107 § 2 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i pominięcie istotnych dowodów, przedstawionych przez Skarżącą. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędnie przyjęto jakoby Cudzoziemka prowadziła działalność gospodarczą w Polsce. Jej bowiem działania nie były nastawione na osiągnięcie zysku z tytułu posiadania udziałów w Spółce bądź spełnienia funkcji członkami jej zarządu. Czynności z tym związane - zarówno nabycie udziałów jak i wykonywanie funkcji członka zarządu - było związane z wykonywaniem zadań, zleconych Cudzoziemce, jako pracownikowi firmy, która świadczyła usługi powiernictwa. Pomimo podnoszenia tej kwestii w toku postępowania, organy administracji nie odniosły się do niej i nie zbadały sprawy w tym aspekcie (w tym, wobec przedłożonych dowodów). Wskazano też, że nie jest uprawnione rozumienie wskazanych regulacji w ten sposób, jakoby posiadanie udziałów bądź akcji przez cudzoziemca w jakiejkolwiek spółce zarejestrowanej w Polsce mogło być utożsamiane z prowadzeniem działalności gospodarczej na jej terytorium. Wykluczałoby to możliwość uzyskania zezwolenia na pobyt z tytułu wykonywania pracy na terenie Polski przez wszystkich cudzoziemców, posiadających jakiekolwiek udziały w spółkach czy nawet pojedynczych akcji. Zwrócono także uwagę na pomyłkę, jaką popełniono w jednym z fragmentów uzasadnienia, wskazując błędnie data złożenia wniosku przez Cudzoziemkę. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonym akcie. Dodatkowo wskazano: - w art. 142 ust 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach przewidziano, że aby dany cudzoziemiec mógł uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą (a nie sam cudzoziemiec) musi spełnić określone warunki; w ust. 2 przewidziano natomiast zastrzeżenie, że ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął lub nabył; w literaturze przedmiotu akcentuje się, że wskazane warunki odnoszą się do sytuacji, w której działalność gospodarcza jest związana z utworzeniem przez cudzoziemca spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął (por.: J. Chlebny w: Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, red. J. Chlebny. C.H. Beck. Warszawa 2015 r., str. 427); z, przepisów tych wynika, że posiadanie akcji lub udziałów, pod pewnymi warunkami i z zastrzeżeniem, wynikającym z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, może skutkować udzieleniem zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, - z kolei, w myśl art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył, o ile cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 3; pomocniczo należy także przywołać w tym miejscu art. 126 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym, jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej, podlegającej wpisowi do rejestru przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się. jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt. 3; ustawodawca uznał więc, że samo pełnienie funkcji z zarządzie spółek kapitałowych, niepołączone z posiadaniem udziałów i akcji, nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej, - w świetle powyższych przepisów, założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak również objęcie udziałów takiej spółki z reguły będzie równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 116 pkt 3 oraz art. 142 i następnych ustawy o cudzoziemcach, - niewątpliwie w obrocie gospodarczym spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jako podmiot posiadający osobowość prawną, będzie uznawana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą i to spółce, a nie jej wspólnikom, będzie przysługiwał status przedsiębiorcy; należy jednak zwrócić uwagę, że art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach nie odwołuje się do pojęcia przedsiębiorcy (art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), a do opisowego sformułowania prowadzenie działalności gospodarczej; w świetle art. 13 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w związku z art. 142 ust 2 i ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, założenie spółki kapitałowej, a także objecie jej udziałów lub akcji należy uznać, za formę prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca; pojęcie przedsiębiorcy, czy działalności gospodarczej może być wykładane odmiennie w przypadku stosowania poszczególnych ustaw; tytułem przykładu można wskazać art. 4 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2015 r., poz. 184 ze zm.) - za przedsiębiorcę uznaje się tam osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa w art. 13; w rozumieniu tej ustawy m, in. sam fakt posiadania udziałów lub akcji spółki kapitałowej w związku z tym, że stanowa źródło kontroli nad spółką, nadaje podmiotowi status przedsiębiorcy; równie szeroko wydają się ujmować działalność gospodarczą przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 ze zm.), - gdyby z kolei założyć, że wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą także w świetle przepisów ustawy o cudzoziemcach, należałoby konsekwentnie przyjąć, że zezwolenie na pobył czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej mogliby uzyskać jedynie cudzoziemcy prowadzący indywidualną działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, co w zasadzie uniemożliwiałoby uzyskanie takiego zezwolenia cudzoziemcom, do których nie ma zastosowania art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; z kolei art. 142 ust, 2 ustawy należałoby uznać za przepis "martwy" a zezwolenie, udzielane z zastosowaniem art. 142 ust. 3, należałoby uznać za wyjątek, - istotnie literalna wykładnia wskazanych przepisów może niekiedy doprowadzić do wątpliwych rezultatów; przykładem jest sytuacja, w której cudzoziemiec posiada jedynie kilka akcji spółki akcyjnej o znacznym kapitale zakładowym, podzielonym na liczne (setki, tysiące akcji); słusznie taki przykład wskazuje również Skarżąca; z uwagi na brak realnego wpływu na działalność podmiotu można w takim przypadku zastanawiać się nad dopuszczalnością uznania, że taki posiadacz akcji prowadzi działalność gospodarczą; w świetle celu regulacji, stanowiącej implementację art. 3 ust. 2 lit, k dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, uznanie, że z tytułu posiadania wskazanych akcji możnaby daną osobę uznać, za pracującą "na własny rachunek" (pojęcie swoiste, użyte w art. 3 ust. 2 lit. k dyrektywy 2011/98/UE) wydaje się wątpliwe; w takich przypadkach stosowanie art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wymaga wykładni celowościowej i prounijnej, - mimo tych wątpliwości, które podnosi Cudzoziemka w skardze, i co do których częściowo przychyla się organ administracji, nie można mówić o tym, że w dacie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę sytuacja skarżącej, jako wspólnika w Spółce mogła być w jakikolwiek sposób zbliżona do osoby fizycznej, posiadającej pojedyncze akcje lub udziały w spółkach kapitałowych o znacznym kapitale zakładowym w celach inwestycyjnych; kapitał zakładowy tej Spółki, po wpisaniu jej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, wynosił 5 000 zł. (wysokość minimalna, określona w art. 154 § 1 ustawy - Kodeks spółek handlowych); jedynym wspólnikiem w Spółce była wówczas sama Cudzoziemka; była ona również jedynym członkiem jej zarządu; trudno zatem argumentować, jakoby nie miała mieć wpływu na prowadzenie spraw Spółki, - nie podważa stanowiska organu również to, że Cudzoziemka miała nabyć w Spółce udziały na skutek wykonania umowy powierniczej; wobec spółki wspólnikiem, wykonującym prawa z udziałów, jest powiernik, dopóki nie zbędzie on udziałów albo przykładowo dopóki takie udziały nie przejdą na powierzającego z mocy warunku rozwiązującego umowę zbycia udziałów; wszelkie ograniczenia w wykonywaniu tych praw, jako wspólnika, mają wyłącznie charakter obligacyjny; stąd brak odniesienia się do wszystkich dowodów, zgromadzonych w sprawie, w tym zaświadczeń pochodzących od pracodawcy Skarżącej w przedmiocie świadczenia przez nią powierniczo, na rzecz klientów kancelarii podatkowej, usług w postaci bycia wspólnikiem w określonej spółce osobowej, spółce kapitałowej oraz pełnienie funkcji członka zarządu w tejże spółce kapitałowej, o ile może być postrzegane jako ewentualne naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. (Skarżąca wskazuje jako przedmiot naruszenia art. 107 § 2 K.p.a. jednak jest to przepis całkowicie nieadekwatny), to jednak naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Trafne jest stanowisko organu, co do uwarunkowań faktycznych jak i prawnych sprawy, z uwzględnieniem dodatkowej argumentacji prawnej, sformułowanej w odpowiedzi na skargę. Jego ponowne przytaczanie nie byłoby zasadne, wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc sie do zarzutów skargi trzeba jedynie dodać, co następuje: Zasadnie skonstatował organ administracji, że Cudzoziemka, jako osoba fizyczna posiadająca wszystkie udziały spółki kapitałowej, jak i pełniąca funkcje jedynego członka jej zarządu musi być postrzegana jako prowadząca działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Wobec niekwestionowanych w danej sprawie uwarunkowań faktycznych bez znaczenia dla jej wyniku pozostaje kwestia, czy – teoretycznie - nawet posiadanie pojedynczych udziałów lub akcji w spółce kapitałowej mogłoby stanowić podstawę do uznania, że Cudzoziemka prowadzi działalność gospodarczą. W rozpoznawanej przypadku, na dzień składania wniosku, posiadała ona bowiem całość udziałów i była jedynym członkiem zarządu a więc osoba upoważnioną do podejmowania wszelkich istotnych decyzji, co to bieżącego zarządzania sprawami Spółki. Jako wyłączny udziałowiec była też uprawniona do czerpania dochodów, wynikających z funkcjonowania tego podmiotu na rynku. Nie może mieć istotnego znaczenia w sprawie podkreślana w skardze okoliczność, że - wobec związania Cudzoziemki umową o pracę z podmiotem wykonującym usługi powiernictwa - nie mogła ona faktycznie czerpać korzyści z tytułu działania Spółki, zaś możliwość samodzielnego podejmowania istotnych decyzji była ograniczona, w związku z wiążącym ją, oraz odpowiednio jej pracodawcę, stosunkiem zobowiązaniowym (powiernictwo - jako jednej z umów nienazwanych). Podnoszone w skardze kwestie dotyczą w istocie intencji Cudzoziemki, jako osoby która ponosi zarówno stosowną odpowiedzialność z tytułu ujawnienia w odpowiednich publicznych rejestrach, jak i jest uprawniona do czerpania zysków z działalności danej Spółki. Stosowne roszczenia, jakie mogą powstać względem Cudzoziemki ze strony osób trzecich, wobec wiążących ich umów o charakterze cywilnoprawnym (w tym o pracę) nie mogą podważać konstatacji, że - w świetle polskiego porządku prawnego - to ona jest osobą, prowadzącą stosowną działalność, na własny rachunek. Przykładowo właśnie względem niej byłyby kierowane ewentualne roszczenia osób poszkodowanych w obrocie gospodarczym, w przypadku wyrządzenia szkód z tytułu nienależytej staranności przy wykonywania przez Cudzoziemkę obowiązków członka zarządu Spółki. Wobec takich uwarunkowań, nie można uznać, aby obowiązkiem organu administracji, w sprawie indywidualnej zainicjowanej wnioskiem Cudzoziemki, było badanie, czy - jako wykonująca w świetle publicznie dostępnych danych, dotyczących obrotu gospodarczego, w pełni na własny rachunek, uprawnienia względem spółki kapitałowej - może być uważana za prowadzącą działalność gospodarczą, w myśl przepisów ustawy o cudzoziemcach. Nie jest rolą organu administracji badanie sfery odczuć i intencji cudzoziemca, ujawnionego w stosownych publicznych rejestrach. Trzeba przy tym odnotować, że jego osobistą sytuacje, mogą kształtować nie tylko postanowienia umów dwustronnych, zawieranych w formie pisemnej (na co powołuje się w swoim przypadku Skarżąca), lecz także umowy ustne czy samo odczucie powinności (np. obowiązek moralny, wobec wdzięczności za doświadczone dobrodziejstwa, związki afektywne itd.). Jak wskazano, badanie tego rodzaju okoliczności, wykraczało poza zakres zadań organu administracji w danej sprawie. Czyni to bezzasadnym zarzut braku właściwego jej wyjaśnienia, jak i bezzasadnego zastosowania. art. 116 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Wobec ustalenia, że istniały przesłanki negatywne dla wszczęcia postępowania na dzień złożenia wniosku, organ słusznie skonstatował, że należało je umorzyć, w myśl art. 105 § 1 K.p.a. Z uwagi na skazane uwarunkowania formalne, bez znaczenie dla wyniku sprawy musiała pozostawać kwestia zarówno nieodniesienia się przez organ administracji do podnoszonej kwestii wykonywania przez Skarżącą umów powiernictwa, jak i brak oceny dowodów przedkładanych na tę okoliczność. Uchybienie tym wymaganiu właściwego uzasadnienia orzeczenia, w kontekście powinności odniesienia się do wszelkiej argumentacji stron (art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.), jako naruszenie przepisów postępowania w danym zakresie, nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Nie mogą mieć także znaczenie dla jej treści rozstrzygnięcia oczywista omyłka co do daty złożenia wniosku w jednym z fragmentów uzasadnienia. Bezsporny jest bowiem w sprawie, że na dzień jego wniesienia Skarżąca była zarówno wspólnikiem jak i jedynym członkiem zarządu Spółki. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.