II OSK 1115/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia WSA (del.) Tomasz Świstak, Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 822/16 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. K. na rzecz Wojewody [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 822/16, oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] sierpnia 2015 r., po rozpoznaniu wniosku H. J., orzekł o wymeldowaniu H. K., W. K. i R. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...], uznając, że osoby te nie przebywają w ww. lokalu. Wojewoda [...], decyzją z [...] września 2015 r., uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta [...], po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 722 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego W. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...]. Organ meldunkowy uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał daje podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu W. K., ponieważ od kilku lat nie przebywa i nie zamieszkuje w spornym lokalu, skupiając swoje życie osobiste i rodzinne poza przedmiotowym lokalem. Wojewoda [...], decyzją z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2015 r. W uzasadnianiu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że przedmiotowy lokal został 4 września 2007 r. przekazany w formie darowizny synowi W. K. - R. K. W ramach umowy o podział majątku wspólnego (umowa notarialna z [...] czerwca 2014 r.) właścicielem lokalu stała się A. K. - żona R. K., która następnie aktem darowizny z 12 czerwca 2014 r. przekazała lokal swojej matce H. J.. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego (przesłuchania świadków, stron postępowania, przeprowadzonych oględzin lokalu) uznał, iż W. K. opuścił sporny lokal dobrowolnie, kilka lat temu, nie przebywa w nim, a po opuszczeniu mieszkania nie powrócił do niego. Swoje życie osobiste i rodzinne skupił natomiast w lokalu nr [...] (lokal połączony z lokalem nr [...]) przy ul. [...] w [...]. W skardze na powyższą decyzję W. K. zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieprzesłuchanie wskazanych świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, oraz poprzez nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący oświadczył, że przynajmniej od 2012 r. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...]. Nadmienił także, że meble należące do jego żony, które zajmowały jeden z pokoi spornej nieruchomości, zostały z niego usunięte przez synową ok. 2 lata temu oraz że nie podejmował żadnych środków prawnych celem przywrócenia prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż W. K. opuścił lokal przy ul. [...] [...] w [...] i było to opuszczenie dobrowolne i trwałe. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący faktycznie opuścił sporny lokal. Opuszczenie to miało charakter dobrowolny, gdyż wynikało z własnej woli W. K. i nie było spowodowane działaniem innych osób. Skarżący nie kwestionuje tego faktu i wprost potwierdził fakt opuszczenia spornego lokalu i zamieszkiwania przynajmniej od 2012 r. w lokalu przy ul. [...] (oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie). W trakcie postępowania administracyjnego także żona skarżącego stwierdziła, że w spornym lokalu była ostatnio (w odwiedzinach) w lipcu 2015 r., a także, iż dostępu do mieszkania nie posiada, z uwagi na wymianę przez synową zamków w drzwiach. Faktycznie zamieszkuje wraz z mężem i odbiera korespondencję w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...] (protokół z 11 grudnia 2015 r.). Powyższe ustalenia potwierdzają także zeznania świadków i świadczą o całkowitym zarwaniu więzów z dotychczasowym lokalem i założeniu w nowym miejscu (lokalu w którym obecnie zamieszkuje) swoich osobistych i majątkowych interesów. Z tych względów nie można uznać za wadliwe ustaleń poczynionych przez organ, że w dotychczasowym miejscu pobytu skarżący nie realizuje swoich podstawowych funkcji życiowych, tj. w szczególności nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa, nie przechowuje rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), nie przyjmuje wizyt członków rodziny lub znajomych. Prawidłowo zatem organ uznał, iż W. K. opuścił sporny lokal w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Sąd wskazał przy tym, że co do zasady nie ma też decydującego znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż żona skarżącego partycypuje w utrzymaniu lokalu przy ul. [...] [...] w [...], czy też okoliczność spłaty zadłużenia lokalu u komornika. Postępowanie meldunkowe bowiem ma co do zasady na celu badanie stanu faktycznego związanego z pobytem w nim osoby, która ma być wymeldowana, a nie stanem zobowiązań i obciążeń tego lokalu. Ponadto w orzecznictwie sądów utrwalony został pogląd, że jeżeli strona twierdzi, że nie opuściła dobrowolnie dotychczasowego miejsca pobytu, a równocześnie nie wystąpiła na drogę sądową o ochronę swoich uprawnień do zamieszkiwania w miejscu pobytu (co miało miejsce w niniejszej sprawie), to taka sytuacja daje podstawy do przyjęcia, że osoba dotychczasowe miejsce pobytu stałego opuściła dobrowolnie. Skargą kasacyjną W. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, przede wszystkim art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 722, 1948), poprzez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez skarżącą lokalu przy ul. [...] [...] m. [...] w [...]; II. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie należytej kontroli działalności organu administracyjnego oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów i argumentów podniesionych w skardze do WSA, dotyczących okoliczności faktycznych tj. wskazanie uzasadnionego podejrzenia co do fałszerstwa dokumentów, nieuprawnionej wymiany zamków w drzwiach jako okoliczności mającej wpływ na niemożność zrealizowania przez skarżącego zamiaru powrotu do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] [...] ni. [...] w [...]; - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, bez wyczerpującego zbadania sprawy i rozpoznania zarzutów skargi, pomimo iż w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w sprawie nie został wyjaśniony stan faktyczny pozwalający na stwierdzenie nieobarczone wątpliwościami, jaki był charakter opuszczenia lokalu przez skarżącego. Zdaniem skarżącego w sprawie nie została spełniona przesłanka dobrowolności i trwałości opuszczenia przedmiotowego lokalu przez skarżącego. Sąd nie odniósł się w żaden sposób do kwestii nieuprawnionego dokonania przez H. J. wymiany zamków w przedmiotowym lokalu. Ponadto nie pochylono się również nad kwestią sfałszowania dokumentów, na skutek czego H. J. w budzący wątpliwości co do zgodności z prawem sposób weszła we władanie przedmiotowego mieszkania. Współwłaścicielem mieszkania był bowiem R. K. - syn skarżącego, który w niewiadomych okolicznościach został pozbawiony praw do lokalu przez swoją byłą żonę A. K. i jej matkę H. J., w czasie gdy czasowo przebywał w Szwecji. Wobec braku poczynienia tych ustaleń Sąd nie dokonał również oceny wpływu tego działania na sferę dobrowolności opuszczenia przez skarżącego miejsca swojego pobytu stałego. Ta okoliczność faktyczna ma także znaczenie dla określenia trwałości opuszczenia lokalu i niemożności zrealizowania zamiaru do tegoż powrotu. Lokal przy ul. [...] był bowiem przez wiele lat własnością skarżącego, następnie został darowany synowi R. K. i jego żonie, z zastrzeżeniem, że skarżący i jego żona H. K. będą mogli w mieszkaniu tym zamieszkiwać dożywotnio, w zamian za dokonaną darowiznę. Mieszkanie miało zostać zwrócone skarżącemu i jego żonie bowiem A. K. miała wyjechać wraz z dzieckiem do męża R. K., a lokal zwrócić dotychczasowym właścicielom, czego jednak nie uczyniła. Wbrew ustaleniom A. K. przepisała mieszkanie w niewyjaśnionych okolicznościach prawnych na swoją matkę, skarżącemu i jego żonie odmówiła zaś możliwości powrotu do lokalu. Skarżący wskazał także, że zeznaniom świadków należy odmówić wiarygodności, ponieważ budzą one uzasadnione przypuszczenie, iż mogły być wcześniej przedmiotem uzgodnień. Sąd I instancji nie odniósł się ponadto do dowodów pośrednich braku zerwania więzów przez skarżącego ze spornym lokalem poprzez regulowanie czynszu za ten lokal, spłaty zadłużenia z tytułu opłat za lokal w [...]Spółdzielni Mieszkaniowej, opłat za media czy kwestii zawierania przez skarżącego umów na dostawę mediów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi bez wyczerpującego zbadania sprawy i rozpoznania zarzutów skargi. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i ocenił postępowanie administracyjne, w tym zgromadzenie materiału dowodowego, wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i zasadnie uznał, iż organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Ocena ta nie nosi cech dowolności, lecz została dokonana w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a. Organ administracji publicznej wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a pozwalające ocenić, czy opuszczenie lokalu przez W. K. było dobrowolne i trwałe. Dokonując oceny powyższego zarzutu należy mieć na względzie, że - jak ustaliły organy w toku postępowania - W. K. przedmiotowy lokal nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] dnia 4 września 2007 r. przekazał w formie darowizny swojemu synowi R. K. (protokół z dnia 14 kwietnia 2015 r.), opuścił ten lokal co najmniej kilka lat temu i swoje życie osobiste i rodzinne skupił w lokalu nr [...] (lokal połączony z lokalem nr 3) przy ul. [...] w [...]. Powyższe wynika zarówno z licznych zeznań świadków, oświadczeń żony skarżącego złożonych zarówno na piśmie (pismo z dnia 17 czerwca 2015 r.) jak i ustnie do protokołu w trakcie przesłuchania przed organem (protokół z dnia 11 grudnia 2015 r.), informacji udzielonych przez Komendę Powiatową Policji w [...] (pisma z dnia 23 marca 2015 r. nr [...] i [...]) oraz z przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2015r. oględzin przedmiotowego lokalu. Analiza uzasadnień wydanych w sprawie decyzji organów administracji oraz akt sprawy, nie potwierdza zatem zasadności powyższego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie przez organy, a przedstawiony powyżej, materiał dowodowy pozwalał na poczynienie istotnych ustaleń na potrzeby postępowania o wymeldowanie. Zwrócić należy przy tym uwagę, że okoliczność zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] co najmniej od 2012 r. skarżący potwierdził w trakcie rozprawy przed Sądem pierwszej instancji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w protokole z rozprawy z dnia 20 stycznia 2017 r. (k. 28 akt sądowych). Nie jest ponadto zasadny poniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 722 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy powołanej wyżej ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest uznanie, iż wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi ustanie pobytu w lokalu - nie przebywanie w lokalu. Jak bowiem stanowi przepis art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Podkreślić należy, iż ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu" - wyrażony na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) - nie stracił na aktualności w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, albowiem przewidziana w nowej ustawie konstrukcja wymeldowania zaczerpnięta została z poprzednio obowiązującej ustawy. Opuszczeniem miejsca stałego pobytu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar taki winien dać się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności (por. wyroki NSA: z dnia 16 września 1986 r., sygn. akt III SA 437/86; z dnia 3 lipca 1985 r., sygn. akt SA/Gd 573/85; z dnia 18 marca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 1073/86; z dnia 16 kwietnia 1987 r., sygn. akt SA/Wr 110/87 – publik. CBOSA). Zatem opuszczenie lokalu winno mieć charakter dobrowolny. Przebywanie w innym lokalu (w innej miejscowości) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z tym nowym miejscem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88 - ONSA 1989/2/72). Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby. Należy także zwrócić uwagę na aspekty dotyczące oceny dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w świetle podejmowanych przez stronę środków prawnych w celu powrotu do lokalu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że możliwa do przezwyciężenia w postępowaniu prawnym przyczyna opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, wynikająca z przeszkód faktycznych stosowanych przez najemcę, właściciela lub osobę pozostałą w lokalu, nie wyłącza dopuszczalności zastosowania trybu wymeldowania ustanowionego w omawianym przepisie. Podjęcie decyzji w tym trybie uzależnione jest od ustalenia, czy osoba, której postępowanie dotyczy, podejmowała środki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do mieszkania. W przedmiotowej sprawie skarżący nie podjął żadnych środków prawnych zmierzających do ochrony jego uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Wyrażenie jedynie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, bez jednoczesnego zobiektywizowania tej woli i przejawienia jej przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających dopuszczenie do lokalu, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Nieskorzystanie z prawnych środków umożliwiających powrót do lokalu powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymywania fikcji meldunkowej. Powyższa okoliczność jak i wynikająca z zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczność trwałego opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] oraz przeniesienie centrum życiowego do lokalu przy ul. [...] w [...], świadczą w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o prawidłowym dokonaniu przez orzekające w sprawie organy subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Z powyższych względów dla oceny kwestii związanych z wymeldowaniem z pobytu stałego nie ma znaczenia okoliczność, iż przedmiotowy lokal był przez wiele lat własnością skarżącego i został darowany synowi R. K. i jego żonie, z zastrzeżeniem, że skarżący i jego żona H. K. będą mogli w mieszkaniu tym zamieszkiwać dożywotnio, w zamian za dokonaną darowiznę. Podobnie na wynik sprawy nie może wpłynąć wskazana w skardze kasacyjnej okoliczność, iż mieszkanie miało zostać zwrócone skarżącemu i jego żonie, gdyż A. K. miała wyjechać wraz z dzieckiem do męża R. K.. Podnoszona kwestia sfałszowania dokumentów, na skutek czego H. J. weszła we władanie przedmiotowego mieszkania, również nie może odnieść zamierzonego skutku. Okoliczności te mogą być podnoszone w postępowaniu karnym i cywilnym. W sytuacji zaś braku orzeczeń zapadłych w tych postępowaniach i braku podejmowania przez skarżącego czynności prawnym celem powrotu do przedmiotowego lokalu, nie mogą wpłynąć na wynik niniejszej sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji wywiązał się w sposób dostateczny z obowiązku sporządzenia formalnie i konstrukcyjnie prawidłowego uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji ocenił wnikliwie postępowanie przeprowadzone przed organami obu instancji i wypowiedział się w zakresie podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odwołując się do materiału dowodowego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tym zakresie opiera się na konkretnych danych. Odrębną kwestię stanowi zasadność stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o dyspozycję art. 204 pkt 1 p.p.s.a.