I SA/Kr 1294/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1294/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: Katarzyna Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi B. P.-R. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 30 sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich i środków budżetu państwa - skargę oddala - W dniu 12 stycznia 2012r. została zawarta pomiędzy M. (M), a B.P.-R, (prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą I. PRB) umowa o dofinansowanie projektu, pn. "Wzrost konkurencyjności Zakładu, poprzez zakup innowacyjnych technologii okulistycznych oraz informatyzację przedsiębiorstwa". Przedmiotem projektu był zakup nowych środków trwałych, niematerialnych i prawnych. Realizacja inwestycji polegać miała na wdrożeniu innowacyjnych technologii oraz informatyzacji sieci placówek działających w ramach działalności Beneficjenta. Okres realizacji projektu objęty umową ustalono od 1 września 2011r. do 31 sierpnia 2013r. Po zatwierdzeniu wniosku o płatność końcową, przekazano na konto Beneficjenta najpierw kwotę - 128 588,00 PLN (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego) a następnie kwotę - 22 692,00 PLN (Budżet Państwa). Po zakończeniu realizacji projektu, M przeprowadziło kontrolę na zakończenie realizacji projektu. W wyniku której, zespół kontrolujący stwierdził realizację projektu za zgodną z umową o dofinansowanie oraz wydał rekomendację o konieczności zachowania trwałości projektu przez okres 3 lat od zakończenia jego realizacji. M, powołując się na Instrukcją dla Beneficjantów dotyczącą obowiązku utrzymania trwałości projektu uznało, iż okres trwałości rozpoczyna się od dnia przekazania ostatniej płatności na rzecz Beneficjenta (22 listopada 2012r.) i kończy się po upływie 3 lat. W przedmiotowym przypadku, datą zakończenia trwałości projektu był dzień 22 listopada 2015r. (włącznie). W wyniku weryfikacji pierwszego sprawozdania z wypełnienia przez Beneficjenta obowiązku utrzymania trwałości projektu zrealizowanego w ramach II Osi Priorytetowej MRPO za okres od 22 listopada 2012r. do 21 listopada 2013r., nie stwierdzono przesłanek świadczących o dokonaniu znaczącej modyfikacji projektu. Późniejsza weryfikacja danych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wykazała, iż z dniem 31 grudnia 2014r. przedsiębiorstwo I.BPR zostało wykreślone z ewidencji. W związku z powyższym, M uznało, iż wpis o wykreśleniu z CEIDG wskazywał, że doszło przez ww. do zaprzestania działalności produkcyjnej (usługowej). Tym samym Beneficjant dokonał znaczącej modyfikacji projektu. Oznaczało to naruszenie przez Beneficjenta § 4 ust. 3 oraz § 16 ust. 1, 2 i 3 umowy w zakresie zobowiązania do zachowania trwałości projektu w związku z art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) 1 083/2006, poprzez zaprzestanie działalności produkcyjnej (usługowej) i tym samym zmianę charakteru i warunków realizacji operacji. Beneficjent zobligowany był zatem do zwrotu otrzymanego dofinansowania, proporcjonalnie do nieutrzymanego okresu trwałości wraz z odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych, od dnia wypłaty środków. Wyliczono, że pozostały (niezrealizowany) okres trwałości stanowi proporcjonalnie 29,7445%, zatem taka część sumy udzielonego wsparcia powinna zostać zwrócona, ponieważ dofinansowanie łącznie wyniosło 151 280,00 zł, to kwota do zwrotu stanowiąca 29,7445% kwoty dofinansowania wynosiła 44 997,48 zł. Beneficjent nie uregulował jednak zobowiązania w terminie. W wezwaniu poinformowano go równocześnie, iż wszczyna ono postępowanie administracyjne. Beneficjent zgłosił swoje przystąpienie do sprawy i złożył wyjaśnienia. W jego ocenie nie doszło do naruszenia trwałości projektu. Wskazano, że BPR, będąc wraz z mężem - J R wspólnikiem sp. komandytowej I.Sp. z o. o. Sp. k., podwyższyła swój wkład w ww. spółce, poprzez wniesienie nowego wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci całego przedsiębiorstwa, które do tej pory prowadziła pod firmą I. BPR, na tę okoliczność dołączono akt notarialny. Podano, że ww. spółka powołana została wyłącznie przez BPR, jej małżonka i spółkę I.Sp. z o.o., w której Ci małżonkowie byli wyłącznymi udziałowcami. Jako przyczynę ww. zmiany wskazano uwarunkowania gospodarcze i ochronę majątku przedsiębiorstwa, jak też konieczność uzyskania efektu synergii. Wskazano ponadto, że w skład wnoszonego do spółki komandytowej przedsiębiorstwa wchodziła m.in. umowa o dofinansowanie projektu. Powołano się na art. 95a§5 o.p., wskazując, iż przepis ten jednoznacznie przesądza, że zobowiązania zaciągnięte przez BPR w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, pozostawały aktualne po dokonanym aporcie. Wskazano też na art. 116 k.s.h. i art. 55 k.c. na potwierdzenie sukcesji umów wniesionych wraz z przedsiębiorstwem do spółki komandytowej, co zdaniem Beneficjenta przesądzało, że w związku z dokonanym aportem nie doszło do naruszenia trwałości projektu, bowiem nie doprowadziło do zaprzestania jego realizacji. Następnie organ poinformował Beneficjenta o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, a w dalszej kolejności o zakończeniu postępowania administracyjnego, jednocześnie informując go o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonych w sprawie dowodów. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i w związku z tym, iż bezskutecznie upłynął termin do zwrotu dofinansowania, określony w wezwaniu do zwrotu środków i braku wpłaty należności przez Beneficjenta - organ l instancji w dniu 29 kwietnia 2016r. wydał decyzję o nr [...] w której zobowiązał Beneficjenta do zwrotu części dofinansowania w kwocie należności głównej 44 997,48 zł w tym w tym 38 247,86 zł z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz 6 749,62 zł z krajowego współfinansowania a także do zwrotu odsetek, liczonych jak dla zaległości podatkowych. Powyższa decyzja zapadła na podstawie art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm., dalej: "u.f.p."), art. 25 pkt 1 i art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2016 r. póz. 383, dalej: "u.z.p.p.r.") a także Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r., (dalej: "Rozporządzenie") oraz mając na uwadze zapisy Porozumienia w sprawie wdrażania II Osi priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" MRPO na lata 2007-2013, zawartego w dniu 7 marca 2008r., przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Małopolskiego nr 150/08 z dnia 26 lutego 2008r. z późn. zm., Uchwały nr 473/11 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 21 kwietnia 2011r. w sprawie upoważnienia Dyrektora M do wydawania decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich dotyczących II Osi priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" MRPO na lata 2007-2013, o których mowa w przepisach o finansach publicznych, Upoważnienia nr 20/16 Zastępcy Dyrektora M. do podejmowania czynności w ramach realizacji zadań Instytucji Pośredniczącej II stopnia dla II Osi Priorytetowej MRPO na lata 2007-2013 w zakresie postępowań zmierzających do odzyskania środków nienależnie przekazanych na finansowanie projektów z dnia 16 marca 2016r., a także na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p. oraz § 4 ust. 3 i § 16 ust. 1, 2, i 3 umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu pn. "Wzrost konkurencyjności Zakładu, poprzez zakup innowacyjnych technologii okulistycznych oraz informatyzację przedsiębiorstwa". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Beneficjent, zaprzestając prowadzenia działalności gospodarczej, nie wywiązał się z obowiązku utrzymania trwałości projektu oraz nie utrzymał jego celu, którym był "rozwój przedsiębiorstwa zakładający wzrost konkurencyjności na rynku krajowym, poprzez wdrożenie najnowocześniejszych rozwiązań technologicznych, poszerzenie oferty, zwiększenie jakości procesu obsługi klienta oraz optymalizacja procesu zarządzania". W związku z powyższym należało przyjąć, że z dniem 31 grudnia 2014r., tj. wraz z wykreśleniem przedsiębiorstwa z ewidencji, doszło do znaczącej modyfikacji projektu w zakresie zachowania jego trwałości, poprzez zaprzestanie działalności produkcyjnej (usługowej). Organ I instancji nie uznał argumentacji Beneficjenta dot. kontynuacji działalności i trwałości projektu, poprzez wniesienie całego przedsiębiorstwa I.BPR do spółki komandytowej w formie aportu, ponieważ otrzymane przez Beneficjenta dofinansowanie stanowiło pomoc publiczną, dla której znajdowały zastosowanie przepisy prawa wspólnotowego i krajowego dotyczące zasad jej udzielania, pod rygorem uznania projektu w całości za niekwalifikowany. Podpisanie umowy o dofinansowanie stanowiło moment udzielenia tej pomocy konkretnemu podmiotowi, ocenionemu uprzednio w trakcie weryfikacji wniosku o dofinansowanie m.in. pod kątem możliwości przyznania określonego rodzaju pomocy. W związku z powyższym, zdaniem organu, umowy o dofinansowanie nie można było traktować, jak zwykłego kontraktu między stronami. Umowa ta była następstwem aktu o charakterze administracyjnym - uchwały Zarządu Województwa Małopolskiego nr 1109/11, zatwierdzającego listę podstawową projektów do dofinansowania, ze wskazaniem Beneficjenta, który realizował będzie projekt. Wskazano, że każdy Beneficjent pomocy publicznej był uprzednio indywidualnie oceniony pod kątem spełniania przesłanek ogłoszonego konkursu i przesłanek udzielenia pomocy publicznej, dlatego udzielenie mu pomocy wiązało go indywidualnie z umową oraz projektem i co do zasady cesja praw z umowy o dofinansowanie nie była możliwa do zaakceptowania. Sprzedaż, czy też aport przedsiębiorstwa, nie stanowił czynności, która sama w sobie powodowałaby przeniesienie prawa do uzyskanej pomocy publicznej. Samo następstwo prawne wywołane aportem było niewystarczające, aby wstąpić w prawa umowy, której podłożem był akt o charakterze administracyjnym. Wstąpienie w takie prawa możliwe było na drodze przekształcenia formy prawnej Beneficjenta, zgodnie z kodeksem spółek handlowych, według procedury określonej w art. 551 i następnych k.s.h., ale i takie przekształcenia wymagały uprzedniego zgłoszenia do M. i akceptacji w formie aneksu do umowy o dofinansowanie. Podkreślono także, że o wsparcie mogły ubiegać się podmioty, które na dzień złożenia wniosku prowadziły działalność gospodarczą oraz posiadały status małego przedsiębiorstwa, natomiast wskazany przez Beneficjenta podmiot, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, wynikających z umowy o dofinansowanie, został zarejestrowany w KRS już po wyborze przedmiotowego projektu do dofinansowania. Organ wskazał, że kolejną kwestią było też ustalenie statusu podmiotu ubiegającego się o wsparcie w ramach pomocy publicznej. Badanie, czy spełnione były warunki dotyczące wielkości przedsiębiorstwa, nastąpiło na etapie oceny projektu i wyboru do dofinansowania, przekładało się na wysokość udzielonego dofinansowania. Organ I instancji podkreślił, że niedopuszczalna była sytuacja, w której nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków z umowy o dofinasowanie projektu na rzecz podmiotu niebiorącego udziału w konkursie oraz niespełniającego kryteriów w nim określonych. Sytuacja taka prowadziłaby do obejścia zasad realizacji programu operacyjnego, stanowiłaby również naruszenie zasady równego dostępu do pomocy publicznej wszystkich kategorii Beneficjentów. Zatem, jedynym podmiotem uprawnionym do realizacji umowy było przedsiębiorstwo umieszczone na liście podmiotów wybranych do dofinansowania w drodze uchwały Zarządu Województwa Małopolskiego, tj. jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez BPR pod firmą I. BPR. Wskazano, że skoro Beneficjent nie poinformował Instytucji Pośredniczącej (IP) o okolicznościach mogących powodować znaczną modyfikację Projektu, jak również z uwagi na zapisy umowy o dofinansowanie, mówiące, że prawa i obowiązki Beneficjenta wynikające z jej zapisów, nie mogą być przenoszone na rzecz osób trzecich bez zgody IP, jak również z uwagi, iż nie było uzasadnione przyjęcie, że wniesienie aportem przez jednego ze wspólników do sp. prawa handlowego, stanowiło sukcesję uniwersalną - należało uznać, że z dniem zaprzestania działalności produkcyjnej (usługowej) przez Beneficjenta, doszło do znaczącej modyfikacji projektu i tym samym zmiany charakteru własności elementu infrastruktury oraz uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez spółkę prowadzącą działalność pod firmą I. Sp. z o. o., Sp. k., która była odrębnym podmiotem prawnym. W uzasadnieniu decyzji określono także kwotę przypadającą do zwrotu i przedstawiono szczegółowe wyliczenie w tej kwestii w oparciu o datę dokonania znaczącej modyfikacji: 31 grudnia 2014r., liczbę dni do końca okresu trwałości: 326 dni, dofinansowanie: 151 280,00 PLN, proporcję uwzględniająca okres niezachowania trwałości: 326 dni/1096 dni x 100%=29,7445%, kwota do zwrotu: 151 280,00 x 29,7445%=44 997,48 PLN. Beneficjent od ww. decyzji wniósł odwołanie, w którym zarzucono wydanie decyzji z naruszeniem: - art. 7 k.p.a., art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia i brak przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność sposobu realizowania projektu po przeniesieniu przedsiębiorstwa Beneficjenta na spółkę I.Sp. z o. o. Sp. k., zmiany charakteru i warunków realizacji projektu na skutek przeniesienia przedsiębiorstwa, a także ewentualnego uzyskania przez tę spółkę nieuzasadnionych korzyści, tj. na okoliczność zaistnienia przesłanek poddania projektu znacznym modyfikacjom w rozumieniu art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r., która to okoliczność miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a co za tym idzie, na M spoczywał obowiązek jej dokładnego wyjaśnienia i zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego w tym przedmiocie, - art. 6 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż wobec podmiotu, na które przenoszone były prawa i obowiązki z umowy o dofinasowanie stosować należało takie same wymagania, jak wobec podmiotu ubiegającego się o udzielenie dofinansowania, a nadto, nie było możliwym przeniesienie praw i obowiązków wynikających z takiej umowy na podmiot, który nie brał udziału w konkursie o udzielenie dofinansowania, w sytuacji, gdy okoliczność taka nie wynikała z przepisów prawa, jak również z żadnych innych regulacji dotyczących realizowania projektów, w szczególności z umowy o dofinansowanie, - art. 207 ust. 8 i 9 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., poprzez zobowiązanie Beneficjenta do zwrotu części dofinansowania, w sytuacji gdy nie dopuścił się on naruszenia procedur, obowiązujących przy realizacji programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, a co za tym idzie, brak było podstaw do wydania przedmiotowej decyzji, - art. 57 ust. 1 Rozporządzenia 1083/2006, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie została zachowana trwałość projektu finansowego na podstawie umowy o dofinansowanie, - art. 30 u.z.p.p.r. oraz art. 206 u.f.p., poprzez ich nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż umowa o dofinansowanie projektu nie mogła być traktowana, jak umowa cywilnoprawna i znajdowały do niej zastosowanie szczególne zasady prawne, a w szczególności wyłączonym było, co do zasady przeniesienie praw i obowiązków z tejże umowy, w sytuacji, gdy brak było podstaw prawnych do takiego przyjęcia, - art. 55(2) k.c., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż przeniesienie przedsiębiorstwa na inny podmiot powoduje likwidację tego przedsiębiorstwa i zaprzestanie prowadzenia przez nie działalności produkcyjnej, - art. 56(2) k.c. w zw. z 55(1) k.c., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż następstwo prawne wywołane aportem przedsiębiorstwa nie było wystarczające dla wstąpienia w prawa wynikające z umowy, której podłożem był akt o charakterze administracyjnym, - art. 184 ust. 1 u.f.p., poprzez przyjęcie, iż brak zgody na przeniesienie praw i obowiązków z umowy o dofinansowanie bez zgody, o której mowa w § 4 ust. 2 Umowy, stanowiło naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p.,w sytuacji, gdy wobec braku dookreślenia kryteriów i trybu uzyskania takiej zgody, obowiązek taki nie mógł zostać uznany za stanowiący element przedmiotowej procedury. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że projekt był elementem przedmiotowym umowy o dofinansowanie, zaś beneficjent był jej stroną, a pojęcia te należało rozróżniać. Z treści umowy wynikało, że objęty nią projekt był w ramach przedsiębiorstwa prowadzonego przez BPR, prawa wynikające z umowy wchodziły zatem w skład jej przedsiębiorstwa. Wskazano na brak tożsamości w pojęciach przedsiębiorca i przedsiębiorstwo. Podniesiono też, że mimo zaprzestania przez Beneficjenta prowadzenia działalności gospodarczej, należące do niej przedsiębiorstwo, w ramach którego realizowany był projekt, nie zostało zlikwidowane i w dalszym ciągu prowadzona jest za jego pośrednictwem, działalność gospodarcza. Przedmiot działalności spółki I. Sp. z o. o., Sp. k., na którą przeniesione zostało przedsiębiorstwo, pokrywa się z przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej poprzednio przez BPR. Nie doszło więc do zmiany specyfiki usług świadczonych za pomocą przedsiębiorstwa a także celu, sposobu i charakteru realizacji projektu. Pomimo wniesienia przedsiębiorstwa aportem do spółki, w dalszym ciągu zachowuje ono kontrolę nad nim, jak również może ponosić zobowiązania za jego zobowiązania. Spółka przejęła wszystkich pracowników, a zatem brak było zmian osobowych w zakresie osób realizujących projekt. Ponadto zarzucono organowi brak przeprowadzenia dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w całości, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2016r., nr [...] Zarząd Województwa M. utrzymał w mocy decyzję I instancji, podtrzymując stanowisko w niej wyrażone, a dodatkowo wskazał, że nie było uzasadnione przyjęcie przez odwołującego się, iż wniesienie przedsiębiorstwa aportem przez jednego ze wspólników do spółki prawa handlowego stanowiło sukcesję uniwersalną, na co powołał wyrok SN z 4 kwietnia 2007r., sygn. V CSK 3/2007, wyrok SA w Poznaniu z 5 stycznia 2015r., sygn. I ACa 957/14 i uchwałę SN z 25 czerwca 2008r., sygn. CZP 45/2008. W odniesieniu do pojęć przedsiębiorca i przedsiębiorstwo, organ wyjaśnił, że na gruncie sprawy, nie było wątpliwości, iż chodziło o przedsiębiorcę w rozumieniu art. 43(1) k.c., gdyż tylko przedsiębiorca mógł być podmiotem uzyskującym jakąkolwiek (w tym nieuzasadnioną) korzyść. Nie ulegało przy tym wątpliwości, że przedsiębiorstwo mogło być przedmiotem czynności prawnej, a nie jej podmiotem. Organ odwoławczy podkreślił, że rozważania odwołującego się dotyczące ustawy Prawo zamówień publicznych nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do twierdzenia strony, że nie było prawidłowym uznanie, iż przeniesienie przedsiębiorstwa na inny podmiot powoduje likwidację tego przedsiębiorstwa, organ II instancji, podał, że po szczegółowej analizie treści decyzji organu I instancji w ogóle nie znalazł takiego zapisu. Zarzut naruszenia art. 30 u.z.p.p.r. i art. 206 u.f.p uznano za bezzasadny i podano, że umowa o dofinansowanie projektu ma charakter cywilnoprawny i nie zmienia tego okoliczność, że specyfika takiej umowy polega na połączeniu rozwiązań konstrukcyjnych, charakterystycznych dla prawa zobowiązań z elementami prawa publicznego, obejmującymi tryb oraz zakres przedmiotowy i podmiotowy tych umów. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, iż okoliczność, że nie jest możliwym przeniesienie praw i obowiązków, wynikających z umowy o dofinansowanie na podmiot, który nie brał udziału w konkursie - wbrew twierdzeniom Beneficjenta - wynika z przepisów regulujących dofinansowania w ramach środków pochodzących z UE, w tym z zapisów art. 28 ust. 1 pkt 3 u.z.p.p.r. W tym kontekście podkreślono, że w sytuacji, gdy Beneficjent zwróciłby się do IP w sprawie zawarcia aneksu do umowy o dofinansowanie projektu w celu przeniesienia praw i obowiązków wynikających z dotychczasowej umowy na inny podmiot, IP musiałaby zweryfikować, czy nowy beneficjent spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów i czy zmiana podmiotu nie wpływa na zakres realizacji projektu. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzono, że organ I instancji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne i prawidłowo przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, który został dostatecznie ustalony i rozważony, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawiono w uzasadnieniu. Za niezasadny uznano zarzut Beneficjenta, że brak było przeprowadzenia dowodów na okoliczność sposobu realizowania projektu po przeniesieniu przedsiębiorstwa na spółkę I. Sp. z o. o. Sp. k., ponieważ z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, ustalenia te były bez znaczenia dla sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez M. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W kolejnych obszernych pismach procesowych – jedno złożone nawet przez stronę skarżącą już po zamknięciu rozprawy – pełnomocnicy stron przedstawiali dalszą argumentację na wykazanie zasadności swych stanowisk. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa. Kontroli sądowej została poddana decyzja ostateczna Zarządu Województwa M. z dnia 30 sierpnia 2016r. w sprawie zwrotu dofinansowania ze środków europejskich oraz częściowo ze środków budżetowych, projektu pod nazwą "Wzrost konkurencyjności Zakładu poprzez zakup innowacyjnych technologii okulistycznych oraz informatyzację przedsiębiorstwa". Firma skarżącej – jednoosobowa działalność gospodarcza I.BPRz siedzibą w A. - wybrana została do realizacji projektu w ramach konkursu dla małych i średnich przedsiębiorstw w ramach wdrażania II Osi Priorytetowej "Gospodarka Regionalnej Szansy" M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013. Sposób realizacji projektu i przekazania dofinansowania określała umowa z dnia 12 stycznia 2012r., zawarta z jednej strony przez BPR a z drugiej przez Centrum Przedsiębiorczości, pełniące funkcję Instytucji Posredniczącej. Wskazać tytułem wstępu należy, że zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (wyżej powoływanej), za prawidłową realizację programu odpowiada, w przypadku programu operacyjnego, instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Nie sporne jest w rozpoznawanej sprawie, że IZ MRPO jest Zarząd Województwa M. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r., do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wybór, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (pkt 4), zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2 (pkt 5), określenie systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8), zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych (pkt 10), monitorowanie postępów w realizacji, ewaluacja programu operacyjnego oraz stopnia osiągania jego celów (pkt 12), prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów (pkt 14), odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15); ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (pkt 15a). Instytucja zarządzająca – na podstawie art. 27 ust 1 pkt 6a u.z.p.p.r. może, w drodze porozumienia, powierzyć instytucji pośredniczącej część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego, a w szczególności: wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa w przepisach o finansach publicznych, a także rozpatrywanie odwołań od tych decyzji, wydawanych w pierwszej instancji przez inną instytucję; Zaznaczyć również należy, że rozporządzenie Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. utraciło moc z dniem 1 stycznia 2014r., na podstawie art. 153 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. UE. L 347/320 z dnia 20 grudnia 2013 r.). Jednak, na podstawie przepisu art. 152 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013, moc prawną zachowały dotychczasowe regulacje rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. do tej pomocy lub do danych operacji zatwierdzonych przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006. W przepisie art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 zdefiniowany został termin "nieprawidłowości", przez który rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zgodnie zaś z art. 27 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, termin "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną, prawną lub inny podmiot biorący udział we wdrażaniu pomocy z Funduszy, z wyjątkiem państwa członkowskiego podczas wykonywania uprawnień władzy publicznej. Uzupełnienie regulacji w zakresie postępowań kontrolnych prowadzonych przez organy w ramach udzielonych dofinansowań z budżetu Unii Europejskiej stanowi rozporządzenie Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L1995.312.1). Stosownie do art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, stwierdzenie w wyniku kontroli nieprawidłowości z reguły prowadzi do cofnięcia bezprawnie uzyskanej korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych nienależnych lub bezprawnie uzyskanych. Rozporządzenie to w art. 2 ust. 4 określa, że - z zastrzeżeniem stosowanego prawa wspólnotowego - procedury dotyczące zastosowania wspólnotowych kontroli, środków i kar będą podlegały prawu państw członkowskich. Zawarta także w art. 1 ust. 2 rozporządzenia konstrukcja nieprawidłowości oraz jej normatywne skutki zostały przeniesione na grunt przepisów prawa polityki rozwoju. Na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r., do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych. Zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), w sytuacji, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków unijnych dotyczy głównie procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 ustawy o finansach publicznych. Naruszenie prawa wspólnotowego, jak już wcześniej wskazano definiuje art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Przedmiotowa definicja co do zasady została przejęta przez obowiązujące w chwili obecnej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. Zatem jako naruszenie można uznać wszelkie odstępstwo od zapisów umowy lub naruszenie przepisów prawa unijnego i krajowego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę (uszczerbek) w budżecie ogólnym. Tak, więc wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków, które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy lub przepisów prawa, są traktowane, jako nieprawidłowość (tak WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 514/13). Prowadzi to do konkluzji, że ustalenie wartości korekty finansowej polega na stwierdzeniu, iż doszło do finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu UE tj. wydatku poniesionego z naruszeniem prawa. Zgodnie z wykładnią TSUE szkoda powstaje w każdym przypadku, gdy podmiot otrzymujący dofinansowanie realizuje projekt niezgodnie z prawem. W zaskarżonej decyzji podstawą prawną do nakazania częściowego zwrotu dotacji był art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Przepis ten stanowi, że państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, aby operacja obejmująca inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne zachowała wkład funduszy wyłącznie jeżeli w terminie pięciu lat od jej zakończenia nie zostanie poddana zasadniczej modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej i mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny. Państwa członkowskie mogą skrócić termin określony w akapicie pierwszym do trzech lat w przypadkach dotyczących utrzymania inwestycji przez małe i średnie przedsiębiorstwa. Kwoty nienależnie wypłacone podlegają procedurze odzyskiwania Na kanwie powołanego przepisu, istota sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego doszło – w opisanym wyżej stanie prawnym – do naruszenia prawa uzasadniającego zwrot przez Stronę skarżącą części udzielonego jej dofinansowania. Wbrew zarzutom formułowanym przez pełnomocników strony skarżącej w licznie składanych pismach procesowych oraz obszernej argumentacji mającej uzasadniać stawiane tezy zgodnie z postulatami autorów pism, odnoszącej się do przepisów Kodeksu cywilnego, Kodeksu spółek handlowych czy innych aktów o charakterze nienormatywnym, stwierdzić należy, iż pierwotnymi i podstawowymi aktami wyznaczającymi podstawę rozstrzygnięcia w badanej sprawie są powołane wyżej przepisy prawne w tym art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, którego dyspozycja nie budzi wątpliwości interpretacyjnych Sądu, w składzie orzekającym w sprawie. Równie istotne znaczenie – można rzec, kluczowe w niniejszej sprawie – przypisać należy umowie o dofinansowanie projektu z dnia 12 stycznia 2012r, zawartej pomiędzy M.Centrum Przedsiębiorczości a BP-R jako beneficjentem. Umowa ta, w której odzwierciedlone zostały zasady przyznawania i wykorzystywania dotacji z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Budżetu Państwa, określa ogół praw i obowiązków stron tej umowy i – jak wskazuje jej lektura – jest to określenie wyczerpujące. Zgodnie z dyspozycją § 2 ust 1 umowa określa warunki, na jakich dokonywane będzie dofinansowanie a § 4 ust 3 stanowi, że "Beneficjent zobowiązuje się do realizacji Projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację Projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie Projektu". Z uwagi na przedmiot sporu w niniejszej sprawie, szczególnego znaczenia nabiera jednakże treść § 4 ust 2 umowy, stanowiącego, iż "Prawa i obowiązki Beneficjenta wynikające z niniejszej umowy nie mogą być przenoszone na rzecz osób trzecich bez zgody Instytucji Pośredniczącej". W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy niewątpliwie doszło do naruszenia przez Beneficjenta powyższego postanowienia umownego poprzez wniesienie aportem do Spółki komandytowej I., prowadzonego przez Beneficjenta w chwili przystępowania do Konkursu i podpisywania umowy o dofinansowanie Projektu, przedsiębiorstwa działającego pod firmą I.BPRw formie jednoosobowej działalności gospodarczej Beneficjenta. Oczywistym jest bowiem, że przedmiotowe dofinansowanie otrzymała BPR jako prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą I. BPR, w związku z prowadzeniem tej firmy, jako należącej do grupy "małych lub średnich" przedsiębiorstw biorących udział w Konkursie. W związku z tą działalnością skarżącej dofinansowano projekt pn. "Wzrost konkurencyjności Zakładu, poprzez zakup innowacyjnych technologii okulistycznych oraz informatyzację przedsiębiorstwa" (tak jak wnioskowała skarżąca, zgłaszając się do konkursu).Skarżąca wnosząc tą firmę aportem do innego podmiotu prawa handlowego (spółki komandytowej) zaprzestała prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej jako osoba fizyczna a tym samym zaprzestała realizacji Projektu na zasadach określonych w umowie z 12 stycznia 2012r. Bezspornym jest bowiem, że firma skarżącej I.BPR z dniem 31 grudnia 2014r. wykreślona została z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEDIG) oraz, że na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy – stosownie do treści § 4 ust 2 – skarżąca nie uzyskała zgody Instytucji Pośredniczącej, a nawet o taką zgodę się nie ubiegała. Aport przedsiębiorstwa, nie stanowił także czynności, która sama w sobie powodowałaby przeniesienie prawa do uzyskanej pomocy publicznej. Samo następstwo prawne wywołane aportem było niewystarczające, aby wstąpić w prawa umowy, której podłożem była konkursowa procedura administracyjna. Jak słusznie ocenił organ wydający zaskarżoną decyzję, jedynym podmiotem uprawnionym do realizacji umowy było przedsiębiorstwo umieszczone na liście podmiotów wybranych do dofinansowania w drodze uchwały Zarządu Województwa M. zaś niedopuszczalne byłoby zaakceptowanie sytuacji, w której nastąpiło by przeniesienie praw i obowiązków z umowy o dofinansowanie projektu na rzecz podmiotu niebiorącego udziału w konkursie oraz niespełniającego kryteriów w nim określonych. Sytuacja taka prowadziłaby do obejścia zasad realizacji programu operacyjnego, stanowiłaby również naruszenie zasady równego dostępu do pomocy publicznej wszystkich kategorii Beneficjentów. Z tej przyczyny bezprzedmiotowe byłoby prowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodów dotyczących statusu Spółki komandytowej do której wniesiono aport czy dowodów dotyczących kontynuacji realizacji projektu przez tą spółkę czy też przez tych samych pracowników poprzednio. Te okoliczności bowiem nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Fakt, iż udziałowcami Spółki komandytowej byli wyłącznie BPR, jej małżonek i spółka I.Sp. z o.o., w której Ci małżonkowie byli wyłącznymi udziałowcami nie oznacza, iż był to ten sam podmiot dla którego dofinansowanie przyznano. Umowa o dofinansowanie została bowiem zawarta z konkretnym podmiotem (BPR), ocenionym uprzednio indywidualnie w procesie weryfikacji pod kątem spełniania przesłanek ogłoszonego konkursu i przesłanek udzielenia pomocy publicznej, dlatego cesja praw z umowy o dofinansowanie – wedle jej postanowień – była co do zasady niedopuszczalna a ewentualnie możliwa jedynie za wyraźną zgodą Instytucji Pośredniczącej. Przyjęcie innego założenia oznaczałoby pozbawienie tej Instytucji jakichkolwiek uprawnień do kontroli realizacji Projektu i pozostawienia prawa do samodzielnego decydowania o jego losie Beneficjentowi. Takie zasady jednak nie są akceptowane przy dysponowaniu środkami publicznymi, czego wyrazem są przytoczone wyżej przepisy, które Sąd wskazał jako mające zastosowanie w sprawie. Odnosząc się nadto do argumentacji skarżącej, wskazać należy, iż w stanie faktycznym sprawy nie doszło do przekształcenia formy organizacyjnej działalności gospodarczej prowadzonej przez Beneficjenta (które to przekształcenie według przedstawionych materiałów pomocniczych, mogłoby być zaakceptowane w świetle regulacji wspólnotowych jako nie powodujące istotnej modyfikacji w realizacji projektów) lecz do definitywnego zaprzestania prowadzenia dotychczasowej działalności, jako jednoosobowej działalności gospodarczej Beneficjenta. Jego firma wniesiona została do innego podmiotu, spółki prawa handlowego. Nie była to jednak firma, która otrzymała dofinansowanie ani też firma powstała z jej przekształcenia. Kolejnym istotnym postanowieniem umowy z dnia 12 stycznia 2012r. jest jej § 16, który w ust 1 wskazuje, iż "Beneficjent jest zobowiązany zachować trwałość Projektu przez okres 3 lat od zakończenia realizacji projektu" a w ust 2 wyjaśnia, iż "Przez zachowanie trwałości Projektu należy rozumieć niepoddawanie go znaczącej modyfikacji". Tu następuje z kolei odniesienie do art. 57 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 stanowiącego – jak wyżej wspomniano – o obowiązku Państwa członkowskiego zapewnienia aby operacja obejmująca inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne zachowała wkład funduszy wyłącznie jeżeli w terminie pięciu lat (przy małych i średnich przedsiębiorstwach 3 lat) od jej zakończenia nie zostanie poddana zasadniczej modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej i mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny. Sąd podziela stanowisko Zarządu Województwa M., iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do zasadniczej modyfikacji projektu przez Stronę skarżącą w rozumieniu art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 tj. modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności "elementu infrastruktury" (zmiana właściciela zakupionych z dofinansowania środków trwałych) oraz zaprzestania działalności produkcyjnej przez podmiot, który uzyskał dotację (BPR), powodującej równocześnie uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez inny podmiot (I.Sp. z o.o. Sp. komandytowa), do której skarżąca wniosła tytułem aportu, przedsiębiorstwo prowadzone jednoosobowo pod firmą I. BPR, które w wyniku konkursu przedmiotową dotację otrzymało. W okolicznościach faktycznych sprawy - także i w świetle twierdzeń Skarżącej – nie budzi bowiem wątpliwości, że środki trwałe czy inne inwestycje dokonane w infrastrukturę firmy Skarżącej, sfinansowane z przekazanej dotacji, służą obecnie Spółce komandytowej, co w sposób oczywisty wiąże się z uzyskaniem przez ten podmiot pewnej korzyści. Przeprowadzenie dowodu na tą okoliczność byłoby – w świetle powyższych konstatacji – bezprzedmiotowe. Strona była świadoma skutków wykrycia nieprawidłowości w wykorzystaniu środków publicznych, a do poddania się sankcjom wynikającym zapisów zobowiązała się dobrowolnie w umowie, nie zgłaszając co do tego żadnych zastrzeżeń. Nakazanie częściowego zwrotu dotacji było zatem rezultatem postanowień umownych, które beneficjent przyjął podpisując umowę. Beneficjent zobligowany był zatem do zwrotu otrzymanego dofinansowania, proporcjonalnie do nieutrzymanego okresu trwałości wraz z odsetkami. Końcowo należy jeszcze podkreślić, że – wbrew odmiennemu zapatrywaniu Strony skarżącej – organ ustalił właściwie i w wystarczającym zakresie okoliczności stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie, stosownie do przedstawionej istoty sporu, a następnie dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z punktu widzenia postanowień samej umowy o dofinansowanie oraz wszystkich wchodzących w rachubę przepisów prawa wspólnotowego, krajowego, a także wynikających z dokumentów regulujących dodatkowo zasady realizacji M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W zakwestionowanej decyzji organ bardzo szczegółowo wskazał przy tym wszystkie podstawy prawne przeprowadzonej oceny, dokonując niewadliwej interpretacji wszystkich zastosowanych regulacji. Nie naruszono więc zasad, określonych w przepisach art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny został oceniony prawidłowo. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi