II OZ 968/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2382/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi W.L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 6 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek W.L. (dalej jako "skarżąca") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu, skarżąca nie włada językiem polskim na tyle dobrze, żeby w nim pisać i czytać. Dodatkowo nie zna również prawa polskiego. Zarówno skarżąca, jak i jej małżonek nie wiedzieli, że skarga powinna zostać skierowana za pośrednictwem organu. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji podkreślił, że istotne elementy zaskarżonej decyzji, tj. sentencja oraz pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostały przetłumaczone na język rosyjski. W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, ponieważ pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji zostało sporządzone również w zrozumiałym dla strony języku rosyjskim. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Sąd I instancji trafnie ocenił, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, ponieważ okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się – jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego – obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144). Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. W niniejszej sprawie skarżąca jako przyczynę wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (co skutkowało wniesieniem jej z uchybieniem terminu) wskazała nieznajomość języka polskiego. Trafnie jednak dostrzegł Sąd I instancji, że pouczenie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone również w zrozumiałym dla skarżącej języku rosyjskim. Stąd też argument ten nie mógł stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Bez znaczenia jest przy tym, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone tylko w języku polskim, ponieważ, jak wynika z akt sprawy, nie stało to na przeszkodzie sporządzeniu skargi i jej wniesieniu. Oznacza to, że wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu I instancji, a nie za pośrednictwem organu, były wynikiem zaniedbania skarżącej. W takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, a zażalenie na postanowienie z 6 lutego 2017 r. podlegało oddaleniu. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.