I SA/Wa 1544/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r. mienia Skarbu Państwa stanowiącego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów: jednostka ewidencyjna – [...], obręb-[...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni 0,0036 ha. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Skarb Państwa nabył własność przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości od osoby fizycznej- akt notarialny z [...] grudnia 1959 r. W dacie zawarcia umowy sprzedaży obowiązujące wówczas przepisy prawa nie przewidywały nabycia przez przedsiębiorstwo państwowe prawa własności nieruchomości, jednakże nabycie mienia przez Skarb Państwa dla potrzeb przedsiębiorstwa w trybie ustawy z 12 marca 1958 r. skutkowało nabyciem przez to przedsiębiorstwo prawa użytkowania (wyrok NSA z 24.06.1982 r. sygn. akt SA/Po 210/82). Sąd Najwyższy w wyroku z 9.04.1992 r. sygn. akt III ARN 15/92 uznał, że "zasada wyłączności rad narodowych i ich prezydiów co do gospodarowania terenami państwowymi, wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r o gospodarce terenami w miastach i osiedlach nie wykluczała możliwości objęcia zarządu nieruchomością przez czynności faktyczne, będące naturalną konsekwencją aktu nabycia nieruchomości". W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 38 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, który stanowił, że tereny stanowiące własność Państwa, będące w dniu wejścia w życie tej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek. Następnie na podstawie art. 100 pkt 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przeszły w zarząd tego przedsiębiorstwa państwowego. Skoro przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. pozostawała własnością Skarbu Państwa w zarządzie państwowej jednostki organizacyjnej Z. w P., to tym samym nie podlegały komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych gdyż nie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Miasto P. w skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, zarzuciło naruszenie następujących przepisów: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 t.j.) – poprzez błędną interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U z 1990 r., Nr 32, poz. 191) poprzez błędne uznanie, że działka nr 59 ark. m. 16, obr. Jeżyce nie podlega komunalizacji w myśl tego przepisu, - art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191) w zw. z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. poprzez błędne jego zastosowanie w niniejszej sprawie podczas, gdy w wyżej cytowanym rozporządzeniu brak jest wymienionego Z. w P.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...].12.2014 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego . W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona . Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Przedsiębiorstwo Państwowe – Z. w P., na podstawie umowy sprzedaży z [...] grudnia 1959 r. (akt notarialny rep. [...]), zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości od Z. B.. Na podstawi tej umowy przedsiębiorstwo było wpisane jako właściciel przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej Sądu Rejonowego [...] w P. KW nr [...]. Dopiero prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w P. z [...] marca 2011 r. sygn. akt [...] stan prawny przedmiotowej nieruchomości został uzgodniony w ten sposób, że w księdze wieczystej, w dziale II, jako właściciela wpisano Skarb Państwa – w miejsce Przedsiębiorstwa Państwowego Z. [...] w P.. Na dzień 27 maja 1990 r. obowiązywał przepis art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zgodnie z którym nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie (w pierwotnej wersji był to art. 8 ust. 3). Sąd Najwyższy w wyroku z 9.04.1992 r. sygn. akt III ARN 15/92 (OSNC 1993/9/158) stwierdził, że zasada wyłączności rad narodowych i ich prezydiów co do gospodarowania terenami państwowymi, wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, nie wykluczała możliwości objęcia zarządu nieruchomością przez czynności faktyczne, będące naturalną konsekwencją aktu nabycia nieruchomości. To samo można odnieść do stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. czyli w dniu [...] grudnia 1959 r. tj. w dniu zawarcia umowy sprzedaży w niniejszej sprawie, co było konsekwencją tezy o jednolitej własności państwowej. Należy więc przyjąć, że na dzień 27 maja 1990 r. Przedsiębiorstwu Państwowemu – Z. w P. przysługiwało prawo zarządu do przedmiotowej nieruchomości z mocy umowy z [...] grudnia 1959 r. i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Skoro prawo zarządu przysługiwało przedsiębiorstwu państwowemu to tym samym przedmiotowa nieruchomość nie mogła należeć do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w ówczesnym brzmieniu. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że grunty państwowe oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, nie należały – w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających - do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego (vide wyrok NSA z 22.10.2014 r. I OSK 592/14) Zatem odmowa skomunalizowania przedmiotowej nieruchomości jest zgodna z prawem co uzasadnia oddalenie skargi jako bezzasadnej. Marginalnie należy tylko wskazać, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie powoływały się na przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych oraz jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz. U. z 1990 r Nr 51, poz. 301) i nie stosowały jego przepisów, co zarzuca skarżący, wobec czego nie mogły tych przepisów naruszyć. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.