II GSK 2098/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 586/16 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu; 2. zasądza od B. K. na rzecz Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wyrokiem z 7 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej też: Sąd I instancji lub WSA) stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ (dalej: Dyrektor OOW NFZ) z dnia [...] września 2016 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2016 r. oddalającą odwołanie B. K. prowadzącej podmiot leczniczy [...] (dalej: skarżąca lub strona) od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie rokowań w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekał w następującym stanie sprawy: [...] listopada 2010 r. komisja konkursowa w ramach postępowania przeprowadzonego na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. 2008 nr 164 poz. 1027 ze zmianami, dalej: ustawa o świadczeniach) w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wydała rozstrzygnięcie, w którym nie wybrała oferty skarżącej. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia oddalił Dyrektor OOW NFZ decyzją z [...] grudnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) uchylił decyzję Dyrektora OOW NFZ z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor OOW NFZ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. oddalił w całości odwołanie skarżącej od przedmiotowego rozstrzygnięcia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Prezesa NFZ decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 11948/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora OOW NFZ z dnia [...] kwietnia 2011 r. W dniu [...] stycznia 2014 r. Dyrektor OOW NFZ wydał decyzję oddalającą w całości odwołanie wniesione przez skarżącą od rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą od ww. rozstrzygnięcia Prezes NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora OOW NFZ z [...] stycznia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] września 2014 r. Dyrektor OOW NFZ wydał decyzję oddalającą odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania. Prezes NFZ decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił decyzję Dyrektora OOW NFZ z [...] września 2014 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po raz kolejny Dyrektor OOW NFZ decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. oddalił odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek kolejnej skargi B. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa2056/15, uchylił decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora OOW NFZ z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż Prezes NFZ niezgodnie z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach uchylał decyzje organu pierwszej instancji zamiast skierować sprawę do ponownego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie art. 144 i 145 ustawy o świadczeniach (postępowanie w trybie rokowań). Realizując zawarte w ww. wyroku zalecenia Dyrektor OOW, działając na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o świadczeniach ogłosił w dniu [...] czerwca 2016 r. nowe postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju [...] w zakresie [...] na obszarze województwa opolskiego na okres od 16 sierpnia 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. Do rokowań zgodnie z zaleceniami ww. wyroku organ, działając na mocy art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach zaprosił skarżącą, która jako jedyna złożyła swoją ofertę i została zakwalifikowana do dalszego postępowania. W wyniku tego postępowania Dyrektor OOW NFZ rozstrzygnął postępowanie i zawnioskował o zawarcie ze skarżącą umowy, a informacja o jego rozstrzygnięciu została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz stronie internetowej OOW NFZ. Od powyższego rozstrzygnięcie skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach oraz niewykonanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/15. Podniosła, że OOW NFZ nie ustosunkował się do jej wniosków dotyczących ustalenia kwot przeznaczonych na kolejne okresy finansowania świadczeń oraz możliwości połączenia umowy zawartej na podstawie przedmiotowego postępowania z drugą umową realizowaną w zakresie tych samych świadczeń. Skarżąca zakwestionowała także kwotę 72 420 zł przeznaczoną przez NFZ na realizację potencjalnej umowy, domagając się określenia wysokości kontraktu na poziomie pierwotnej oferty. Zarzuciła także płatnikowi naruszenie zasady równego traktowania oferentów w prowadzonym postępowaniu konkursowym. Dyrektor OOW NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] oddalił odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania nr [...]. Od tej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie odwołania. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania, przytoczył treści art. 152 ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1 ust. 4 i 5 ustawy o świadczeniach. Podnosił, że realizował zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze na powyższą decyzję B. K. przede wszystkim zaakcentowała, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013 poz. 1290), w związku z art. 154 ust. 4 i art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, decyzja została wydana przez niewłaściwy organ, ponieważ w świetle brzmienia przepisów intertemporalnych właściwym do rozpatrzenia odwołania był Prezes NFZ. Zaskarżonej decyzji zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach poprzez przeznaczenie na świadczenia objęte rokowaniami kwotę 72 420 zł, a więc kwotę w istocie proponowaną skarżącej w pierwotnym postępowaniu konkursowym, która to kwota została przez skarżącą odrzucona i stała się podstawą pierwotnego odwołania, - § 1 zarządzenia nr 73/20C19/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez nieuwzględnienie tych kryteriów, jak również wyników pierwotnego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego przy ustalaniu kwoty przeznaczonej na zakup świadczeń w postępowaniu w trybie rokowań. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie w całości swego odwołania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, że zgodnie z obecnym brzmieniem art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od decyzji Dyrektora OW przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało w dniu 8 sierpnia 2016 r., tj. w dniu doręczenia odwołania, stąd zarzut niewłaściwości organu jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił skargę stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 21 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zmianami, dalej: ppsa) w związku z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zmianami, dalej: kpa). Uznał, że decyzja jest nieważna, bowiem została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie Sądu I instancji organem właściwym do rozpoznania środka odwoławczego od decyzji Dyrektora OOP NFZ dotyczącej odwołania od rozstrzygnięcia dotyczącego postępowania nr [...] był Prezes NFZ. Sąd I instancji wskazał, że ustawa z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013 poz. 1290, dalej: ustawa zmieniająca) w art. 1 pkt 7a zmieniła przepis art. 154 ust. 4 - 6 ustawy o świadczeniach z dniem 21 listopada 2013 r. Nowelizacja ta wprowadziła w art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach zmianę organu odwoławczego z Prezesa NFZ na Dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu. Jednocześnie jednak w art. 5 ustawy zmieniającej wskazane zostało, że do postępowań, o których mowa w art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu I instancji Dyrektor OOW NFZ na mocy ustawy o świadczeniach zainicjował postępowanie numer [...] w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w rodzaju: rehabilitacja lecznicza. W wyniku zaskarżenia przez skarżącą decyzji Prezesa NFZ z [...] lipca 2011 r., która utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora OOW NFZ z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1948/11 uchylił obie decyzje. W związku z powyższym wyrokiem, sprawa trafiła ponownie do rozpoznania przez Prezesa NFZ. Wobec zaskarżenia przez skarżącą kolejnej wydanej przez Prezesa NFZ decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OOW NFZ z dnia [...] kwietnia 2014 r., WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/15, ponownie uchylił obie te decyzje. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie zwrócił uwagę, iż w związku z brzmieniem przepisu art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach powyższe rozstrzygnięcia organu odwoławczego powinny doprowadzić do ponownego przeprowadzenia postępowania konkursowego poprzez skierowanie sprawy do ponownego postępowania. Jednocześnie Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013 poz. 1290) do postępowań, o których mowa w art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, zatem przepis tej noweli miał zastosowanie do wszystkich postępowań i decyzji wydanych przez Dyrektora Opolskiego Wojewódzkiego Oddziału NFZ oraz do postępowań i decyzji wydanych przez Prezesa Funduszu do dnia 21 lipca 2011 r., a wobec uchylenia przez Sąd I instancji tej decyzji, także do decyzji zaskarżonej w sprawie. Zatem wobec dwukrotnego uchylenia przez Sąd I instancji decyzji Prezesa NFZ oraz decyzji Dyrektora OOW NFZ wskazany przepis tej noweli ma zastosowanie także do ponownie przeprowadzonego postępowania nr [...], w sprawie zawarcia przedmiotowej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju [...] w zakresie [...] na obszarze województwa opolskiego na okres 16 sierpnia 2016 r. - 30 czerwca 2017 r., w tym odnosi się również do zaskarżonej ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2016 r. W ocenie Sądu I instancji przekazanie sprawy do ponownego postępowania na podstawie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach powoduje, że sprawa powinna zostać załatwiona na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach jest szczególną regulacją procedury odwoławczej, która przewiduje tylko jeden skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy, a mianowicie obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, a wyłącza ponowne rozpatrywanie odwołania od rozstrzygnięcia konkursowego przez organ pierwszej instancji i wydawanie ponownej decyzji w sprawie tego odwołania. Sąd I instancji w konkluzji uznał, że w rozpoznawanej sprawie mamy zatem cały czas do czynienia z kontynuacją postępowania zainicjowanego wszczęciem w 2010 r. postępowania nr [...] w wyniku przekazania sprawy do ponownego postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2016 r., w ramach postępowania nr [...]. W konsekwencji, wobec złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. właściwym organem odwoławczym, zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach, powinien pozostać Prezes NFZ, a nie Dyrektor OOW NFZ. II Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zaskarżył omówiony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lutego 2017 r. (sygn. akt II SA/Op 586/16) w całości. Zarzucił temu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: - art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że środkiem odwoławczym złożonym przez Skarżącą od decyzji z dnia [...] września 2016 r. nie był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013 poz. 1290) poprzez zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 19 kpa oraz art. 156 § 1 kpa. poprzez przyjęcie, że Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie był organem właściwym do rozpatrzenia zgłoszonego przez skarżącą środka odwoławczego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Uzasadniając skargę kasacyjną podniósł, że skarżąca złożyła odwołanie na rozstrzygnięcie postępowania w trybie rokowań z dnia [...] lipca 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor OOW NFZ wydał decyzję Nr [...] oddalającą odwołanie Skarżącej. Wobec tej decyzji złożyła wniosek w trybie art. 154 ust. 4-6 ustawy o świadczeniach, nazwany przez nią wnioskiem o ponowne rozpatrzenie odwołania. W ocenie skarżącego kasacyjnie postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 8 sierpnia 2016 r., tj. w dniu doręczenia OOW NFZ odwołania skarżącej. Jak wynika z art. 155 ust. 1 ustawy o świadczeniach do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Fundusz przy realizacji swoich zadań posługuje się - co do zasady - instrumentami cywilnoprawnymi, zaś normy administracyjne znajdują zastosowanie, gdy przepis szczególny tak stanowi. W konsekwencji należy uznać, że prowadzony tryb rokowań miał charakter cywilny. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu postępowanie administracyjne dotyczące pierwszej procedury (nr [...]) zostało zakończone wskazanym prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie. Między postępowaniami z 2011 r. oraz z 2016 r. nie zachodzi jakakolwiek tożsamość przedmiotowa i formalna. Inny był bowiem okres ewentualnego obowiązywania umowy, kwota przeznaczona na realizację świadczeń, numer postępowania, wreszcie inny był jego tryb (konkurs ofert w 2011 r. oraz rokowania w 2016 r.). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte odwołaniem skarżącej z dnia 8 sierpnia 2016 r. Nie będzie miał więc zastosowania art. 5 ustawy zmieniającej który stanowi, że do postępowań, o których mowa w art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostało prawomocnie zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. W wyniku tego doszło do skonsumowania zaleceń cytowanego wyroku. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. III B. K. nie udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie wniosła też o rozpoznanie sprawy na rozprawie. IV Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, którym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ uznając, że organ ten nie był właściwy rzeczowo do rozpoznania środka odwoławczego od własnej decyzji w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej. Z takim stanowiskiem Sądu I instancji nie można się zgodzić. Jak trafnie zauważył skarżący kasacyjnie, uzasadniając objęty skargą kasacyjną w niniejszym postępowaniu wyrok, Sąd I instancji wadliwie odniósł wykładnię prawa przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/WA 2056/16 do wszczętego ogłoszeniem z [...] czerwca 2016 r. nowego postępowania nr [...] w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju [...] w zakresie [...] na obszarze województwa opolskiego na okres 16 sierpnia 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. W tamtym wyroku z 20 stycznia 2016 r. WSA w Warszawie odnosił się do niezakończonego cały czas pierwszego postępowania w sprawie zawarcia umowy zainicjowanego w 2010 r., które na skutek odwołań i skarg do WSA nadal nie pozostawało zakończone. Wyraźnie WSA w Warszawie wskazał, że po uchyleniu decyzji należy przejść do przeprowadzenia postępowania o zawarcie umowy o świadczenie zdrowotne, zgodnie z dyspozycją art. 157 ust. 7 ustawy o świadczeniach. Organy zainicjowały nowe postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres 16 sierpnia 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. Do tego nowego postępowania nie miały więc zastosowania wytyczne WSA w Warszawie zawarte w wyroku z 20 stycznia 2016 r. Stosuje się natomiast do niego przepisy ustawy o świadczeniach w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie brzmieniem art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ. Zatem środek odwoławczy od decyzji Dyrektora OOW NFZ z [...] sierpnia 2016 r. wniesiony przez B. K. pismem z 1 sierpnia 2016 r. został przez Dyrektora OOW NFZ prawidłowo rozpoznany na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w powołanym wyżej wyroku z 20 stycznia 2016 r., zgodnie z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach skutkiem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie konkursu jest obowiązek ponownego przeprowadzenia postepowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Jednak przedmiotem sprawy niniejszej nie jest postępowanie konkursowe wszczęte w 2010 r. dotyczące świadczeń na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., lecz odrębne postępowanie – wszczęte w 2016 r. postępowanie nr [...], w sprawie zawarcia przedmiotowej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju [...] w zakresie [...] na obszarze województwa opolskiego na okres 16 sierpnia 2016 r. - 30 czerwca 2017 r. Do tego postępowania jako wszczętego w 2016 r. mają zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach w brzmieniu nadanym wskazaną wyżej ustawą zmieniającą z dnia 11 października 2013 r. Tak więc zgodnie z mającym zastosowanie brzmieniem art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ w przedmiocie odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie postępowania wszczętego w 2016 r. przysługuje środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ. Zatem Sąd I instancji naruszył prawo wadliwie stosując przepis art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą z 11 października 2013 r. i tym samym nietrafnie zastosował art. 5 ustawy zmieniającej do postępowania wszczętego po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, to jest po 1 stycznia 2014 r. W konsekwencji Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 2 ppsa bezpodstawnie uznając, że Dyrektor OOW NFZ naruszył przepis art. 19 kpa, czym miał spowodować nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu merytorycznie rozpozna skargę B. K. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804 ze zm.). Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania kasacyjnego składa się uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł.