I SA/Gd 1405/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi ,,A" z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr akt [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 1. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 września 2015 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 14 lipca 2015 r. "A" Oddział w Polsce (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła o naliczenie oprocentowania nadpłaty, której rozliczenia poprzez zaliczenie na poczet podatku od nieruchomości za grudzień 2014 r. i zwrotu na rachunek bankowy Prezydent Miasta dokonał postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. Decyzją z 16 września 2015 r. Prezydent Miasta odmówił zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę zażalenia, decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że podatnikowi przysługiwał zwrot nadpłaty. Natomiast kwestią sporną było, czy nadpłata podlegała oprocentowaniu zgodnie z art. 78 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Kolegium podatnik przyczynił się do opóźnienia w wydaniu decyzji, a zatem stosownie do treści art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej, oprocentowanie mu nie przysługuje. Kolegium wskazało, że decyzjami z dnia 5 i 6 listopada 2014 r., ustalając wysokość nadpłaty uwzględniło pismo podatnika z 28 stycznia 2011 r., dotyczące zwrotu nienależnie zapłaconego podatku uznając, że stanowi ono uzupełnienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty z 14 grudnia 2009 r. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek podatnika z 28 stycznia 2011 r. zawierający dyspozycję przeksięgowania nienależnie zapłaconego podatku za lata 2006 - 2009, nie obligował organu podatkowego do dokonania czynności, nie przewidzianej przepisami Ordynacji podatkowej. Niemniej takie żądanie podatnika - w ocenie Kolegium - należy oceniać w kategoriach przyczynienia się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę. Zdaniem organu pojęcie "przyczynić się" oznacza stać się częściowo przyczyną czegoś lub wpłynąć na coś, a także być powodem - opóźnienia. Kolegium zauważyło, że w stanie faktycznym sprawy o stwierdzenie nadpłaty, prawidłowe ustalenie jej wysokości, w związku ze złożeniem przez podatnika pisma z dnia 28 stycznia 2011 r., niezbędne było określenie wysokości zobowiązania podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatnika przed orzeczeniem w przedmiocie nadpłaty była niewątpliwie spowodowana również uzupełnieniem wniosku, a zatem przyczyna tak znacznego przedłużenia postępowania leżała po stronie podatnika. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie do przekroczenia dwumiesięcznego terminu na wydanie decyzji o stwierdzeniu nadpłaty przyczynił się sam podatnik. Zrealizowana została zatem hipoteza wyjątku przewidzianego w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej, co wyłączało możliwość oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 i 2009. Odnosząc się do oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010 Kolegium zauważyło, że nadpłata ta nie była przedmiotem postępowania w sprawie jej stwierdzenia bowiem w tym zakresie podatnik nie złożył stosownego wniosku. W ocenie Kolegium za taki wniosek nie można uznać pisma z 8 lutego 2013 r. W tej części Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że złożona 11 lutego 2013 r. korekta deklaracji podatkowej na 2010 r., wraz z uzasadnieniem i wnioskiem o przeksięgowanie nienależnie zapłaconego podatku na konto wydzierżawiającego – "B", nie jest wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W takiej sytuacji - zwrotu nienależnie zapłaconego podatku, nie pozostającego w związku ze stwierdzeniem nadpłaty, w postępowaniu wszczętym na wniosek podatnika - przepis art. 78 § 3 nie przewiduje oprocentowania nadpłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b w zw. z art. 77 § 1 pkt 6 lit. a oraz art. 78 § 4 w zw. z art. 78a Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię, co doprowadziło do odmowy zwrotu należnego oprocentowania nadpłaty, oraz przepisów art. 75 § 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 § 3 oraz art. 78 § 3 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że pismo Spółki z nie stanowi wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przysługuje jej prawo do otrzymania odsetek od stwierdzonej nadpłaty za okres od daty złożenia pisma uzupełniającego wniosek (tj. od 28 stycznia 2011 r.) do dnia zwrotu nadpłaty. W ocenie skarżącej, w sprawie zaistniały przesłanki o jakich mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej. Po pierwsze, od momentu złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia wydania decyzji stwierdzających nadpłatę upłynęło kilka lat. Skarżąca nie przyczyniła się także do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę; Spółka składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty dopełniła wymogów określonych przepisami prawa, w szczególności wniosek zawierał skorygowane deklaracje oraz pisemne uzasadnienie przyczyn korekty. Skarżąca podkreśliła również, że dokładała wszelkich starań by wszczęte postępowanie toczyło się sprawnie i szybko i niezwłocznie odpowiadała na wezwania Prezydenta wystosowane do niej w ramach postępowania. Zdaniem skarżącej, nie można stwierdzić, iż w toku postępowania podatkowego zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty Spółka świadomie i celowo dążyła do przedłużenia postępowania. Za przyczynę przyczynienia się do przedłużenia postępowania nie można zdaniem strony uznać złożenia wniosku z dnia 28 stycznia 2011 r., albowiem został on złożony ponad rok po złożeniu przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Spółka w treści skargi wskazała również, że organ odwoławczy nieprawidłowo uznał, iż pismo z dnia 8 lutego 2013 r, nie może być uznane za wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2010 r. O charakterze pisma procesowego decyduje bowiem jego treść, a nie nazwa, a mylne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu. Pismo to, zdaniem strony, stanowiło w istocie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. wraz z korektą deklaracji. W związku z tym oprocentowanie powinno zostać naliczane od dnia 8 lutego 2013 r. do dnia zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych - w odpowiedniej części, a w części zwróconej na rachunek bankowy Spółki do dnia zwrotu nadpłaty. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie z podniesionych przez Spółkę zarzutów okazały się uzasadnione. W przedmiotowej sprawie, pierwsze ze spornych zagadnień dotyczyło tego, czy Kolegium prawidłowo uznało, że skarżąca Spółka swoim postępowaniem przyczyniła się do opóźnienia w wydaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za 2008 i 2009 rok, co w konsekwencji miało uzasadniać odmowę naliczania oprocentowania. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty (poza tymi, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym) podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Z kolei zgodnie z treścią art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej, który miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie, oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, przesłanką wyłączającą możliwość oprocentowania nadpłaty jest przyczynienie się podatnika (płatnika lub inkasenta) do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę. Samo sformułowanie "przyczynić się" w rozumieniu omawianego przepisu, to bezpośrednio wpłynąć na niewydanie decyzji w terminie ustawowym. Pomiędzy brakiem wydania decyzji w terminie a działaniem bądź zaniechaniem strony musi istnieć nierozerwalny związek pozwalający na uznanie, że gdyby strona działała rzetelnie, decyzja wydana zostałaby w terminie. Przyczyną zatem niewydania decyzji w terminie, jest zachowanie strony, która pomimo starań organu, nie wykonuje swoich obowiązków, bez wykonania których, organ podatkowy nie jest w stanie wydać decyzji w terminie. Omawiany przepis nie wprowadza przy tym żadnych przesłanek "ekskulpacyjnych" dla organu prowadzącego postępowanie. Organ nie może w związku z powyższym stwierdzić, że np. "skomplikowany" charakter sprawy uniemożliwił wydanie decyzji w terminie. Dodać wypada, że o przyczynieniu się do opóźnienia w wydaniu decyzji skutkującego nienaliczeniem oprocentowania od zwróconej nadpłaty można mówić tylko wtedy, gdy zachowanie strony mające wpływ na nieterminowe wydanie decyzji będzie miało miejsce w czasie, w którym organ zgodnie z treścią art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej ma obowiązek wydać decyzję tj. w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Obowiązku naliczania oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty nie uchyla natomiast sytuacja, gdy podatnik (płatnik lub inkasent) postępuje nierzetelnie, podejmując działania zmierzające do przedłużania postępowania już po upływie dwumiesięcznego terminu. Przepis wyraźnie określa bowiem graniczny termin wydania decyzji, którego przekroczenie będzie skutkować koniecznością naliczania oprocentowania chyba, że uchybienie temu terminowi nastąpiło wskutek przyczynienia się podatnika (płatnika, inkasenta), a zatem, że organ w skutek takich działań nie mógł wydać decyzji w terminie dwumiesięcznym. Nie ma zatem znaczenia, czy opóźnienie w wydaniu decyzji w terminie dwóch miesięcy wynikło z prawidłowego wykonywania przez organy podatkowe ich ustawowych kompetencji, w szczególności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, czy rzetelnej i niekiedy czasochłonnej realizacji kolejnych etapów postępowania. Jedyną przyczyną uzasadniającą nienaliczanie odsetek od stwierdzonej nadpłaty jest przyczynienie się strony postępowania do przekroczenia przez organ dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ustawodawca ukształtował bowiem w postępowaniu podatkowym analizowany przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej przede wszystkim nie po to, by oceniać szybkość postępowania podatkowego czy też oczekiwać ze strony organu wyjaśnień przewlekłości postępowania, ale aby uchronić podatnika od realnej straty wartości środków finansowych, jakie nienależnie świadczył na rzecz budżetu państwa bądź budżetu jednostki samorządu terytorialnego – o ile tylko sam podatnik nie przyczynił się do tego, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty trwa ponad 2 miesiące. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że dwumiesięczny termin do wydania decyzji stwierdzającej wysokość nadpłaty o jakim mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej, biegł dla organu od daty złożenia przez Spółkę wniosku z dnia 14 grudnia 2009 roku. Gdyby decyzja stwierdzająca nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2008 i 2009 rok została wydana w tym terminie, odpadłby obowiązek naliczania oprocentowania. Obowiązek naliczania odsetek byłby wyłączony także wówczas, gdyby Spółka, poprzez swoje działania podejmowane w tym okresie tj. w ciągu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przyczyniła się do tego, że organ nie był w stanie w tym terminie wydać decyzji stwierdzającej nadpłatę. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Kolegium za przyczynę uzasadniającą uchybienie dwumiesięcznemu terminowi uznaje fakt złożenia przez Spółkę pisma z dnia 28 stycznia 2011 r., zawierającego dyspozycję przeksięgowania nienależnie zapłaconego podatku. Organ odwoławczy stwierdził wyraźnie, że "żądanie podatnika należy oceniać w kategoriach przyczynienia się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę". Tymczasem pismo, w złożeniu którego organ upatruje przyczynienia się przez Spółkę do opóźnienia w wydaniu decyzji, zostało złożone przez podatnika po upływie przeszło roku od złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Złożenie tego pisma nie mogło zatem w żaden sposób przyczynić się do uchybienia przez organ terminowi wskazanemu w treści art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem uznać, że podatnik przyczynia się do opóźnienia organu w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli działanie podatnika podejmowane jest po upływie dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a zatem po upływie terminu, w którym organ powinien wydać decyzję, aby uniknąć obowiązku naliczania odsetek. Pomiędzy takim postępowaniem podatnika a niewydaniem decyzji w terminie dwóch miesięcy, w sposób oczywisty nie ma żadnego związku przyczynowego. Dlatego też powoływane przez organ podatkowy twierdzenia nie mają – w świetle ustawy – żadnego wpływu na uchylenie obowiązku naliczania oprocentowania od powstałej nadpłaty. Kolejnym spornym w sprawie zagadnieniem było to, czy pismo skarżącej Spółki z dnia 8 lutego 2013 r, winno zostać potraktowane przez organy podatkowe jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty i czy w związku z tym, Spółka była uprawniona do tego, aby domagać się oprocentowania nadpłaty w oparciu o przepis art. 78 § 3 pkt. 3 lit. b w zw. z art. 77 § 1 pkt. 6 lit a Ordynacji podatkowej. W powyższym zakresie Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą Spółkę i uznaje trafność rozstrzygnięcia organów podatkowych. W art. 75 Ordynacji podatkowej zostały uregulowane zagadnienia związane z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Zgodnie z § 1 tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.) jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Z kolei w § 2 wskazane zostało, że prawo do złożenia wniosku przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, a ponadto osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, w sytuacjach określonych w pkt 1 oraz płatnikom lub inkasentom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku, w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej, nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. Z regulacji tej wyraźnie wynika, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może być wszczęte tylko na wniosek określonych podmiotów (podatnika, płatnika, inkasenta i osoby, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki). Wniosek, zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej, wszczyna postępowanie, którego celem jest rozstrzygnięcie tego, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Jednocześnie stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może być wszczęte z urzędu. Brak wniosku podatnika uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty nawet wówczas, gdy organ podatkowy nie ma wątpliwości co do wystąpienia nadpłaty. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13, realizacja uprawnienia do stwierdzenia nadpłaty podatku dokonuje się wyłącznie na wniosek podmiotu (prawa podatkowego), który ma w tym interes prawny. Złożenie wniosku jest więc prawem uprawnionego, którego nie mogą zastąpić działania organów podatkowych (...)". Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca Spółka w dniu 11 lutego 2013 r. złożyła korektę deklaracji w podatku od nieruchomości za 2010 r., wraz z pismem zawierającym uzasadnienie dokonanej korekty i wniosek o przeksięgowanie nienależnie zapłaconego podatku na konto wydzierżawiającego – "B". Jakkolwiek przepis art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej wskazuje, że na podatniku, płatniku lub inkasencie, którzy składają wniosek o stwierdzenie nadpłaty ciąży obowiązek złożenia korekty deklaracji, to jednak z faktu przedłożenia tej korekty wraz z jej pisemnym uzasadnieniem nie można wywodzić, że wolą składającego tę korektę jest żądanie stwierdzenia nadpłaty. Jak to już wcześniej zostało wskazane, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może być uruchamiane tylko na wniosek. Brak wyraźnego wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty w dacie, kiedy składała ona skorygowane deklaracje, uniemożliwiał wszczęcie postępowania w tym przedmiocie przez organ podatkowy. Organ podatkowy nie jest bowiem zobligowany do działania w tym zakresie z urzędu. W ocenie Sądu, wola składającego korektę deklaracji, jeśli jej złożenie jest związane z żądaniem stwierdzenia nadpłaty, powinna być wyrażona w sposób nie budzący wątpliwości. W przeciwnym wypadku, wobec braku jasno sprecyzowanego wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty, w sytuacji gdy korekta jest składana wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn jej złożenia, możemy mieć do czynienia z zupełnie innym trybem złożenia korekty, określonym w treści art. 81 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi m.in., że podatnicy mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację (§ 1). Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (§ 2). Wbrew podniesionym zarzutom, skarżąca składając korektę deklaracji za 2010 rok nie zawarła wyraźnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Wprost przeciwnie, z treści złożonego do korekty uzasadnienia wynikało, że Spółka domaga się jedynie przeksięgowania zapłaconego jej zdaniem nienależnie podatku. Fakt uznania przez Spółkę, że zapłacony podatek był podatkiem nienależnym nie jest jednak równoznaczne ze złożeniem wniosku obligującego organ podatkowy do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Złożenie korekty deklaracji bez złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie może skutecznie doprowadzić do zwrócenia nadpłaty w podatkach, w których zobowiązanie powstaje z mocy prawa, gdzie niezbędnym elementem jest złożenie korekty deklaracji. Z tego też względu zasadne jest przyjęcie zasady, zgodnie z którą podstawowym mechanizmem dochodzenia nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji jest tryb związany z obowiązkiem złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty (Mariusz Popławski "Uprawnienia podatkowe. Procedura dochodzenia należności podatkowych od Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego" - LEX 2014). W konsekwencji przyjęcia, że pismo Spółki złożone wraz z korektą deklaracji w podatku od nieruchomości za 2010 rok nie zawierało dyspozycji stwierdzenia nadpłaty, brak było podstaw do jej oprocentowania na podstawie art. art. 78 § 3 pkt. 3 lit. b Ordynacji podatkowej. Przepis ten wiąże bowiem obowiązek naliczania oprocentowania z przekroczeniem przez organ dwumiesięcznego terminu na wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, liczonego od dnia złożenia winsoku. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy uwzględni stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej w skrócie p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznając, że ta sama wadliwość cechuje decyzję organu pierwszej instancji uchylił również rozstrzygniecie Prezydenta Miasta, korzystając z uprawnienia przyznanego sądowi na mocy art. 135 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. O kosztach należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a.