II SA/Wa 1608/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] na rzecz E. K. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym z [...] marca 2016 r. Dowódca [...] Dywizjonu [...] odmówił [...]. E. K. zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniósł, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne nie mogło być inne w sytuacji, gdy żołnierz w 2015 r. przebywał 331 dni na zwolnieniu lekarskimi w 2016 r. do czasu rozpoznawania sprawy, nie przebywał ani jednego dnia w swojej jednostce. Odnosząc się do zarzutu, iż w rozkazie personalnym wskazano okoliczności, które nie mają potwierdzenia w opinii służbowej podniósł, że opinia służbowa nie była jedynym wyznacznikiem zajętego stanowiska, bowiem organ może odmówić zawarcia kontraktu nawet przy ocenie bardzo dobrej. Organ dodał również, iż kolejni przełożeni strony zajęli w sprawie negatywne stanowisko. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiodła E. K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez przedwczesne utrzymanie w mocy skarżonego rozkazu personalnego, - art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przez pominięcie faktu, iż długotrwała nieobecność strony w służbie, była spowodowania wypadkiem jakiego w niej doznała, - art. 107 § 3 K.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie decyzji, - § 15 ust. 1 rozporządzenia MON w sprawie powoływania do służby wojskowej. W uzasadnieniu podkreślono, że strona w 2015 r. mimo pobytu na zwolnieniu lekarskim otrzymała dobrą opinię służbową. Zwrócono też uwagę na fakt, że przed wypadkiem, strona nie korzystała ze zwolnień i była dyspozycyjna. Uwypuklono również okoliczność sporządzenia uzupełnienia do opinii przez osobę, która nigdy nie była przełożoną strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez sąd administracyjny jest ustalenie, czy skarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej (odpowiednio rozkazu personalnego) – zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc, w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Nadto zestawiając treść art. 107 § 3 k.p.a. z sytuacją faktyczną, z jaką organ zetknął się na poziomie postępowania odwoławczego pojawia się konkluzja, iż organ drugiej instancji winien przede wszystkim odnieść się do zarzutów i argumentów strony, sformułowanych w odwołaniu. Na tym etapie postępowania administracyjnego nie wystarczy bowiem samo przedstawienie przez organ motywów, jakimi kierował się wydając decyzję. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu. Inaczej rzecz ujmując, na organie spoczywa ciężar zbicia argumentacji odwołania. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. Przede wszystkim nie wynika z jego treści to, na jakich dowodach oparł się organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Podał bowiem jedynie, że opinia służbowa o żołnierzu nie była jedynym wyznacznikiem zajętego stanowiska. Skoro zaś nie jest wiadomym, na jakiej podstawie organ ustalał stan faktyczny sprawy, to tym samym rodzi się uzasadniona obawa, czy stan faktyczny sprawy został w sposób szczegółowy i wyczerpujący ustalony. Dodatkowo zwrócić należało uwagę na to, że w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji strona podniosła szereg zarzutów związanych w szczególności z merytoryczną treścią opinii o niej, jak też związanych z problematyką sporządzenia opinii przez osoby nie będące jej przełożonymi. Do tej argumentacji strony organ odwoławczy nie odniósł się i nie zajął żadnego stanowiska. Powyższe uchybienia organu, jakich dopuścił się przy sporządzaniu uzasadnienia skarżonej decyzji sprawiają, że badane rozstrzygnięcie nie poddaje się kontroli sądowej. Sporządzając tak lakoniczne uzasadnienie organ pozbawił bowiem tutejszy Sąd możliwości poznania motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Z tego też względu, na obecnym etapie postępowania Sąd administracyjny nie mógł wypowiadać się co do merytorycznej zasadności kwestionowanej decyzji. W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego, oraz do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.